Over precies 30 dagen....

 

Het is vandaag 21 april en op 21 mei vliegen we naar huis.

In de tussentijd gaan we nog 500 km lopen en 44 tempels zien.

Dat even voor de statistieken 😇

 

We hadden een makkie vandaag.

Tien kilometer maar en we zijn nu, vanaf 11 uur vanmorgen, in hotel Uwa Park.

 

Een ruime tatami-kamer, extra futon, een apart wifi apparaatje en we hebben diner en ontbijt geboekt.

Morgen een wandeling van 20 km, ook niet spectaculair, maar genoeg voor ons oudjes ;)

 

Na lange tijd alleen maar Lawsons gezien te hebben onderweg, nu eindelijk weer eens een 7-Eleven.

 

Eergisteren had ik een pul bier van 500 ml + een okonomiyaki en met dat volle gevoel ben ik even klaar!

 

Gisteren heeft Ferry alleen een biertje gedronken met wat knabbels en ik niks, dus kochten we vandaag, bij de 7/11, een flesje koude sake voor 5 uur, borreltijd.

Werd Ferry bij de kassa om zijn id gevraagd 😳😂

 

Ferry kan zo interieurverzorger worden op Shikoku.

Gisteren bij de Minshuku, was het een beetje vies. Waarschijnlijk heeft ze een hekel aan het huishouden en ook aan koken trouwens.

Ze heeft eten gehaald en zelf had ze pasta bolognese bijgedragen aan het geheel.

 

Ferry heeft de spullen in onze tatamikamer vochtig afgenomen en de wasbak, met koud en warm stromend water, met een schuursponsje en zeep schoongeboend.

 

Tempel 43; Meisekiji

Geen onaardig mens hoor! Helemaal niet!

In het boek, waar alleen Japanners iets in geschreven hadden, heb ik een hartje en een tulp getekend en onze namen vermeld.  

 

Toen we vanmorgen het pand verlieten kwamen we onderweg van die groepjes schoolkinderen tegen, met

een gele helm en een gele paraplu.

Uit alle windrichtingen kwamen ze, met een iets ouder kind als groepsbegeleider.

Allemaal zoet groeten natuurlijk..eentje riep ipv ohayo gozaimasu, uitdagend; good morning!

 

Dan bij ons in de buurt; bijna alle kinderen worden met de auto naar school gebracht!

Ook als ze twee straten verder wonen. Schandalig eigenlijk....

 

Vandaag een berlinerbol gegeten, niet gevuld met jam, maar met dunne zoete bonenpasta. Onwaarschijnlijk lekker.

Het gebak is trouwens verrukkelijk in deze stad.

In Seiyo City geen overdaad aan kappers, maar aan banketbakkers. De ene nog beter dan de andere.

We hadden ook een soort walnoten brood en ook nog een cakeje. Super!

 

Meisekiji tempel 43

Bumble Bee

 

Daar gaan we dan!

Aan het begin van de wandeling vandaag, kwamen we twee keer een henro uit Nihon tegen.

De eerste was een donkerbruinverbrande oudere man, die nogal langzaam liep en die we bij Ryūkōji, tempel 41, al kwijtraakten.

De andere liep kwiek en zag er jonger uit.

Na Butsumokuji, tempel 42, waren we hem even kwijt, maar we kwamen elkaar bij het punt van "de moeilijke route" weer tegen.

Hij waarschuwde ons, nadat we de trap op waren gegaan, dat de route afgesloten was.

Enfin, we raakten aan de praat, want hij sprak heel goed Engels.

Nadat hij hoorde, dat we uit Oranda kwamen, wilde hij weten, over Suriname...

Ferry en ik waren verrast! Een Japanner die Suriname kent en ook weet dat het in Zuid Amerika ligt?!

 

Tempel 41

Wat blijkt? Hij heeft 2 jaar in Suriname gewoond, omdat hij werkte, wij denken leidinggevend, voor de Japanse maatschappij die de Surinaamse territoriale wateren leegvist op de beste garnalen, "Guyana pink", ter wereld!

 

Tempel 41

Hoe komt het nou, dat het volledig legaal is?

Omdat aan het begin van de 60er jaren, Jopie Pengel, toen minister president van Suriname, de garnalenvisserij verkwanseld heeft aan de Japanners....

Zij hadden het alleenrecht op het vissen.

Niks Surinaamse trawlers die ook mochten vissen....

Er zal heel veel van dat geld in de zakken van Jopie en z'n NPS ministers verdwenen zijn!

 

Tempel 42

En wij, die in Suriname woonden, konden alleen maar onze eigen garnalen, voor heel veel geld kopen bij de Japanse maatschappij, "Bumble Bee".

 

Hier kwamen we vandaan

Ik vraag mij serieus af hoeveel garnalen er nu nog over zijn...

Denk eens aan het kleine percentage Surinamers dat zich deze garnalen kon veroorloven....

 

Jonge, frisse varens

Eigenlijk word ik helemaal opnieuw verontwaardigd over de misstanden toen, maar op dit moment wordt Suriname opnieuw verkwanseld door die........nu president is. Nu gaat het over goud in de bodem van Suriname en het oerwoud en de rivieren die vergiftigd worden door het gif dat gebruikt wordt bij de goudwinning.....

En dit alles door Kubo, die hier samen met Ferry op de foto staat. Hij is wel kwiek, maar wel al 74.

 

Vandaag was een grijze dag en het kwik bleef steken bij 15 graden.

We hebben heerlijk gewandeld. Toch nog maar 18 km.

Veel korter dan gedacht, ook gemakkelijker, maar wel mooier dan verwacht.

We hebben wel de Hanaga-Tōge pas bedwongen!

500 meter!

 

Het water zoekt zijn weg naar beneden

We zitten in een viezige Minshuku.

Dikke lagen stof. Ik mag hopen, dat het beddengoed een beetje fris is.

Vervelend dat je voor viezigheid ook betalen moet.

Ga maar nooit slapen bij Minshuku Hyōdō.

 

Lampions gemaakt van blikjes

Vanmorgen nadat we vertrokken waren uit het hotel, kwamen we een straat verder Elly en Jaap tegen.

Volgens mij hadden ze koffie gescoord. :)

We werden gefotografeerd en uitgezwaaid.

 

Bijzonder plantje, groeit en bloeit op beton en asfalt

Gisteren, lukte het niet om samen te eten, maar we zijn  

iets gaan drinken in een karaoke bar.

Gelukkig, geen muziek. Wel gezelligheid, tot een uur of 10, half 11.

Lang geleden, dat wij zo laat gingen slapen. ;)

 

Sunset at Iwajima

Morgen, een bijzonder korte route.

Zeg maar, een verkapte rustdag.

 

Putdeksel 

Uwajima, stieren die elkaar uit de ring duwen..

Ditjes en datjes

 

Vanmorgen om half 8 vertrokken uit Nishi-Yūgyo Center.

Lange route vandaag, 23 km.

Bij de Lawson een soort sinaasappel osettai gekregen van de manager. Volledig onverwacht. Erg lief.

Bij het postkantoor elk een zak snoepjes. :)

 

Op het hele uur hoor je een deuntje rondgeschald.

Ga ik opnemen, de volgende keer.

 

Steevast, als ik mijn stempelboek overhandig in de office van de tempel, doe ik dat met twee handen en met de goede kant boven en naar de ontvanger gericht.

Tot op de dag van vandaag, is het met beide handen aangenomen en ook weer met respect aan mij overhandigd?!?!?!?

En opeens was het deze keer niet!?!?

Hoe zit dat nou!

Zelfs bij de Lawson gebeurt het consequent netjes.

Zelfs het geld wordt met respect teruggegeven.

 

Ook iets opvallends:

Natuurlijk is er heet en koud stromend water op de plekken waar we slapen en in de hotels kunnen we zonder problemen in de morgen weer een snelle douche nemen, zoals we dat gewend zijn.

In de Minshuku, Ryokan en shukubo is het dus een koude douche, want het heet water is NIET meer beschikbaar.

Waarom eigenlijk niet?

We snappen er geen jota van.

 

Soms kun je merken, dat er in een Minshuku wel een pc is en dat er WiFi is en toch wordt er geweigerd je de code te geven.

Natuurlijk hun goed recht, maar ik begrijp het waarom niet.

 

Weet je wat heel sympathiek is?

Bij bushaltes waar geen bankje, met of zonder huisje, staat, hebben particulieren stoeltjes en krukjes neergezet. Voor oudere mensen, denk ik en voor vermoeide henro san.

 

Ferry is buiten, op jacht naar een schoenmaker.

Het is weer zover; hak weggesleten.

Ik hoop dat hij ook hier, in Uwajima, er eentje vindt.

 Er wordt om ons heen gefloten door de vogels, dat het een lust is.

 Er moet gepaard, eieren gelegd en een familie gesticht worden.

Maar eerst moet het vrouwtje gelokt worden, natuurlijk!

Japan, in het Japans, heet Nihon.

Hoe komt men aan de naam Japan?

Het lijkt niet eens op het woord Nihon!!

Onderweg

 

Gisteravond, door weer en wind naar een restaurantje om te eten. Tempel 40 is sudomari. (Zonder eten)

Wauw!

Wat lekker gegeten, hmmmmm!

Zelfs de miso shiro smaakte iets anders, omdat er zest aan toegevoegd was.

 

Vandaag vertrokken we uit de shukubo van 40, met een Leki stok van mij die niet vast te schroeven was.

Een oud euvel dat gemakkelijk te verhelpen is met een inbus sleutel 😳

De monnik verliet zijn post, sloeg aan het bellen, haalde een gereedschapskist, liet henro wachten op hun stempels.....en had ook geen inbus sleuteltje.

Met een tang lukte het, om enige beweging in de schroef te krijgen en het euvel was verholpen. Pfoe!!!

 

Of ik schaf nieuwe leki's aan voor de volgende lange wandeling, of er gaat een inbussleutel mee.

 

We begonnen met een ontbijtje bij de Lawson.....

Toen de 56, maar gelukkig konden we al snel van de weg af en door wat interessanter gebied.

 

Het zat mij zo dwars, dat ik het vorige blog niet kon versturen, dat we op een gegeven moment in het gemeentehuis zijn gaan zitten en met hulp hebben we ons gemeld bij free do spot en kon het blog weg. Hoera!

 

Nu zitten we in het restaurant van een onsen in het plaatsje Ainan town.

De eigenaar is een schatje.

Eigenlijk zouden we Ehime free spot hebben, maar

Hij gaf de officiële naam en code. Super hoor!

 

Lekkere kerrie/rijst gegeten. Op z'n Japans.

Er zijn wat problemen met het toevoegen van foto's.

Geen idee, of het gaat lukken.

Ook geen idee, of we vanavond WiFi hebben.

We hebben WiFi!

We zitten aan zee, in een eigen appartementje, met tatamivloer.

Uitzicht op het water.

 

Ik kan opeens geen foto's meer plaatsen op mijn blog, rarara.

Kom er wel achter, maar dat zal wel even duren.

Intussen plaats ik de foto's op FB, met commentaar.

 

Morgen lopen we 25 km naar Uwajima City en we slapen in het Grand hotel.....ben benieuwd

Haaaaa! Het fotoprobleem omzeild!

De derde prefectuur

Ik zit in de shukubo van tempel 40, Kanjizaiji, bij de wasmachine, om te voorkomen, dat er iemand voorkruipt.

Stompzinniger kan ik mijn tijd niet gebruiken.

Kanjizaiji is de tempel die het verst verwijderd is van tempel 1, Ryōzenji.

 

Het heeft vandaag geregend als de ultieme test van uithoudingsvermogen van Kōchi.

Berg-op is er heel veel regen gevallen.

 

Wij gingen 1700 m lang omhoog en zeer pittig mag ik wel zeggen. 600 meter hoog.

 

Op de grens van Kōchi en Ehime plensde het echt.

 

De enige henro die we tegenkwamen, Japanner, stond net op het punt de rusthut te verlaten.

Dappere man, hij ging! 

 

 

De grens tussen Ehime en Kōchi 

Wij hebben Kobo Daishi aangeroepen en gewacht, tot hij het minder hard liet regenen.

Eigenlijk genoot ik van de klim in het bos over bospaadjes, met hier en daar een nepboomstammetje.

Na al het asfalt van gisteren was ik niet stuk te krijgen, vandaag.

In de hut wel droge kleren aangetrokken.

Naar beneden, in Ehime was kinderspel.

Brede bospaden en gemakkelijk begaanbaar.

Ehime, de prefectuur van verlichting (enlightment); daar gaan wij voor.

Veel te snel waren we beneden en begon de asfalt jungle weer. Dit keer met wagens die je al dan niet met opzet natspatten.

Bij de Lawson, ca 8 km voor de tempel, was het 12 uur en hadden we 14 km afgelegd.

We waren toe aan een lunch.

Dat betekent in dit geval onigiri, bananen, een puddinkje en in Ferry's geval nog het een en ander te snoepen.

Dat die man van mij niet moddervet wordt, het is een mirakel.

We zijn trouwens allebei een kilo of twee lichter.

Ik kan het hebben....😇

Maar je ziet evengoed niet aan Ferry dat hij lichter is. Eerlijk is heerlijk, hij ziet er goed uit.

Zijn haar is ook weer wat aangegroeid en hij heeft een mooi gebronsd kleurtje. Zo'n bouwvakkerskleurtje;

Hoofd en armen. De rest is wit.....Donkerwit.

Terwijl wij ons bezighielden met de inventaris van de Lawson, stak de wind op en goot het!

Je zou een hond niet naar buiten jagen.

Mijn droge set was intussen ook al nat van zweet, of regen, niet duidelijk, dus ik informeer bij het personeel naar een bus, eventueel, naar de tempel....

Ja, die reed. We kregen te horen waar de halte was.

Ga jij dan met de bus? Kwam de vraag

Jij dan niet? Was de wedervraag

Nee, ik wil alles gelopen hebben.....

...........

Ik heb meegelopen, want ik was niet ziek, zwak of misselijk.

Voel mij toch wel heel stoer nu!!!

Inderdaad, op weg naar verlichting 

Zondag 16 april

Gefeliciteerd, schatje, met je verjaardag!❤

Het restant van de 21, met na de junction, de 56, kwam vandaag echt bij mij binnen en dat 23 km lang.

Gewoonlijk kan ik mij prima afsluiten voor het geluid van de auto's, maar vandaag had ik niet echt mijn dag.

Het was warm, ook en ik vond mijn rugzak opeens erg zwaar.

Even klagen, hoor!

Morgen komt het wel weer goed.

 

Nog een klacht:

Onderweg kwamen we een sakuralaantje met lampions tegen, maar natuurlijk zijn de bloesems op hun retour.

Toen ze nog niet bloeiden, zijn we ook een laantje tegengekomen.

Waarom zo'n pech, dat ik geen laantje getroffen heb toen de Sakura op zijn top was?? 😫

 

We zijn naar de 39 gelopen, hebben ons verbaasd over het gebrek aan henro, zowel onderweg als bij de tempel; Enkōji

Zou iedereen met het OV gaan, vandaag?

 

Zijn een beetje blijven hangen op het terrein.

Een osettai, zo'n witte doek met een held erop, natgemaakt en om mijn hoofd gebonden, onder de pet, tot groot plezier van een Japanse henro.

Werd er onzeker en verlegen van.

Zei het al....niet mijn dag, vandaag.

 

Wat een schatten de mensen waar we geslapen hebben!

Eten was trouwens verrukkelijk en we betaalden 6500 p.p.

Echt een aanrader. Hij is een rijstboer. Volgens mij best een grote.

Er zijn kosten noch moeite gespaard bij de bouw van de huisjes en de inrichting is zeker geen troep!

Met smaak ingericht, ook.

 

 

Ik ben mijn eerste blauwe regen tegengekomen.

Dat maakt het een beetje goed, dat ik die van thuis niet in bloei zal zien.

 

In het bos, gelukkig, toch nog een klein stukje bos bij de tempel, een onbekende aronskelk gezien

 

 

En het lichte rose van de Sakura wordt verdrongen door het donkerder rose van de azalea.

 

De grond hier, op Shikoku, is ongelooflijk vruchtbaar.

Alles doet het hier fantastisch.

Het groeit en bloeit...

 

Zo'n huisje, op Shikoku....waarom niet?

Een heleboel daarom niet..