woensdag 12 april 2017

Weer naar Ōki Marine..

Ferry heeft bedacht, naar aanleiding van een gesprek met Christina en Darren, dat wij morgen weer slapen in Ōki Marine.
Omdat het dezelfde weg is, die we al gelopen hebben, naar Ashizuri Misaki, gaan we met de bus en hebben we morgen een min of meer 'vrije dag'.
We kunnen dan misschien, morgen, naar de ruïnes van de okunoin!

 
Vanmorgen, voor we weggingen, een wonderschone blik op de zee, met strijklicht, zomaar uit ons slaapkamerraam bij Ōki Marine.

Bij zee waren de vissers druk met het boeten van hun netten

Iets verder lag het vissershaventje.

 
Ferry kijkt bedenkelijk naar zijn witte onderdanen...

Je komt wat tegen onderweg...
Ben blij dat we niet hier slapen 

We hebben een kamer in de Youth Hostel in Ashizuri en weer zo'n fantastisch uitzicht.
Blik op een tempel, pal naast de hostel.
Zulke aardige mensen hier! 
Een ouder echtpaar (waarschijnlijk van onze leeftijd) ;)

Vandaag een aparte wandeling.
Stukken met enkel asfalt en stukken waarbij er gezocht moest worden naar het pad...

We werden met pijlen geleid naar deze brug, maar eenmaal over de brug, was er geen pad.
Ik wilde ogenblikkelijk terug, maar Ferry "zag" een pad en een van Kükais helpers hier op aarde, riep dat we door moesten lopen.
Enfin, achter een hoop troep was een soort van paadje, dat allengs een fatsoenlijk pad werd.

 
 
We kwamen de monniken, Italiaans echtpaar, weer tegen.
Zij hebben geslapen in een zenkonyade.
De namen ben ik al weer vergeten, maar ik weet wel dat zij horen bij een tempel in Kyushu; Daikokuji.
Zij woont en werkt in Milaan, maar is in de tempel, om de drie maanden. Hij woont in Japan, in de tempel en is af en toe in Italië voor lezingen.
Hij heeft volgers en die komen ook af en toe naar Japan, naar de tempel.

Toen we bij de 38 waren, waren zij er ook en terwijl ze met de soetra bezig waren, kwam er nog een echtpaar in dezelfde zwartgazen kleding.
Degenen die later kwamen, verkneukelden zich over de Italianen, dat zij niet door hadden, dat zij er waren.

Ik heb genoten van de soetra en het gezang, later. 
En de Italiaanse monnik was zo verrast; hij zei tegen mij: they are our friends, we didn't know!
Zo lief Sugoi!!

Ik heb nou al zolang geprobeerd, om een videootje hier te downloaden, maar het lukt mij gewoon niet!
Dan doe ik het maar apart.
Nog een paar van de mooie 38

 
 

  

De kust

Rommelige dag!
 
Vanmorgen hadden we ontbijt om 7 uur en het was geen genoegen om naar buiten te gaan, dus zijn we blijven hangen tot een uur of 8.
De weersvoorspelling was redelijk gunstig voor de middag, maar op dat moment?! Hm!!!

Enfin, we hebben ons staande gehouden en vooruitlopend op een Minshuku, waarschijnlijk zonder WiFi, zijn we een zaak van docomo binnengelopen en zitten nu te internetten.

Niet veel foto's vandaag.
Wel een foto van gisteren toen ik op de trein stapte en Ferry nog even doorstapte...
De treinen in Shikoku zijn een verhaal apart.
Ik geniet van de aanblik van zo'n rijdende wagon, naast ons pad.
Nu pas begrijp ik de passie van sommige volwassenen voor de marklintreinen en het bouwen van bergen, tunnels en dergelijke.

 
We liepen naar de Ōsaka tunnel en zagen dit huis aan de weg.
Zo mooi!
Tot we dichterbij waren. Geen hout, maar metaal...een illusie minder

 
Onderweg vandaag, een bos(je) waar we doorheen liepen.
Dichtbij zee en toch redelijk gezond


Ik heb het donkerbruine vermoeden, dat er slaapgelegenheden zijn, ook hotels, die alleen Japanners als gasten willen.
Ik kan mij nl niet voorstellen dat alles zo snel vol is.
We komen nauwelijks henro san tegen....

 
Onze maaltijd gisteravond, met een flink glas koude sake erbij.
Veel te veel!!
Deze kokkin was ook wel erg dik.
Zie je niet gauw bij Japanners, in elk geval niet op Shikoku.

 
Bij de tunnel, een waarschuwing voor hoge golven...

Er is hoop en vrede mogelijk voor Japanse rokers..
Ik wou dat ze ermee ophielden, te roken in restaurants!!
Dat zou al heel wat vrede bij mij brengen

Lieve Richard,
De tempels vervelen nooit! Elke tempel heeft zijn eigen karakter. Introvert, ingetogen, uitbundig, kleurrijk, sereen, liefelijk...
Het enige land waar ik op een gegeven moment "moe" van de tempels werd, was Thailand.

Dagdag allen en mata a to de ( tot later)