Ikigai
Het lijkt wel, alsof ik er helemaal niks "gezelligs" meer aan vinden kan.
Of de grote matheid toegeslagen heeft...
Het is kwart voor 6 's morgens, 7 mei 2017 en vannacht is het helder geworden:
IK BEN GEWOON MOE!
We zijn op 15 maart vertrokken, 16 maart aangekomen, 17 maart begonnen te lopen en we zijn nooit meer gestopt, behalve dan, om te douchen, kleren te wassen, te eten en te slapen.
Deze manier van leven hebben we eerder vertoond, op de Camino.....
Vanaf Amsterdam, steeds een paar weken in de jaren 2008, 2009, 2010, 2011, 2012 en 2013 en in 2014, vanaf Mont de Marsan, verder op de Camino Frances, via Saint Jean Pied de Port, naar Villar de Mazarife.
(Terug naar huis met een enkelblessure)
Maar toen hadden we in elke grote stad een extra dag, om cultuur op te snuiven en iets anders te doen, dan ons te verplaatsen van A naar B.
Het jaar daarop, in 2015, verder gelopen naar Santiago de Compostela en Finisterre.
Vorig jaar, in 2016 hetzelfde gedaan op de Via de la Plata, tot Zamora.
Elke mooie stad, een dag extra.
Bij de planning heeft Ferry dezelfde formule toegepast:
1200 km gedeeld door 20(km) is 60.
Aan 60 dagen zouden we genoeg hebben....
In de eerste instantie had ik geboekt voor 3 maanden, maar met boete, hebben we de ticket gewijzigd naar 66 dagen.
Niet wetende - dat kun je alleen maar ervaren - dat de wereld van Shikoku een totaal andere is dan die van België, Frankrijk en Spanje.
Natuurlijk wisten we wel een beetje van Japan, door onze treinreis door een gedeelte van Japan in 2008, maar dat is wel ff wat anders dan lopen op dit prachtige eiland met vriendelijke, hulpvaardige mensen.
In het begin werkte de formule ook prima!
Genoeg tijd om mijn nieuwsgierige kijkogen de kost te geven, genoeg tijd om alles te laten bezinken, genoeg tijd om te verwoorden.
Genoeg energie...
Maar ik ben ook niet meer de jongste en de tijd om op te laden, werd steeds "korter", naarmate de inspanningen toenamen.
De laatste week liep de planning helemaal mis, wat mij betreft.
Vijfentwintig km inspanning, met pieken van 30, 35 km op een dag, is meer dan ik verwerken kan.
Dat zal echt deze laatste dagen beter verdeeld moeten worden, om te voorkomen dat ik blessures ga oplopen en erger....
Gisteren heb ik een hint van Kobo Daishi mogen ontvangen.
De "gevoelige" Leki heeft definitief de geest gegeven en nu loop ik met een stok. Moet wel rustiger lopen nu.
Ik kan nl naar Ferry wijzen met een vinger, maar dan wijzen er nog altijd drie vingers naar mijzelf...
De neiging bestaat bij mij, om wild om mij heen te slaan, bij heftige gevoelens en frustraties en Ferry is in de buurt, dus krijgt hij de volle laag....en dat is niet eerlijk...
Ik ben er zelf ook bij en kan mede-bepalen wat en hoe we iets doen.
Helaas wil ik altijd even stoer zijn en ga dan uiteindelijk op mijn bek.
Hij is een diehard en ik niet....
We doen het echt rustig aan, op dit moment en dat is weldadig!
Drinken nu koffie op een afstand van 5 km vanaf onze laatste slaapplek. Hebben wel al onze rituelen gedaan bij 68 en 69 en 70...
Dank je wel, 7-Eleven voor het steeds opnieuw aanleveren van onze flappen
Het is half 4 's middags:
Om 3 uur kwamen we aan bij Fureai Park Mino Onsen.
De laatste gereserveerde kamer vanuit Holland, door Emiko en haar vriendin Yoko uit Tokushima.
Dank je wel, Emiko! 😘
Nu zorgen we weer zelf voor de reserveringen.
Mijn grens is bereikt. Ferry is alleen naar tempel 71.
Het hele ritueel doet hij deze keer alleen....ik kan loslaten..
Een van de spoorwegovergangen, waar we geduldig hebben staan wachten en waar ik zwaaide naar de machinist en hij naar mij
Vanmiddag hebben we voor het eerst in een udon restaurant gegeten.
Wat een belevenis! Was echt superdruk. We moesten in de rij staan om te kunnen bestellen :))
De video plaats ik op FB
