Een afscheidsfoto van ons adresje.
Geen WiFi, dus onderweg naar Mc Donalds, voor gratis wifi..
We stonden daar om 8 uur voor de deur, hartstikke dicht!
Al lopende kwamen we bij een Michi no eki, een "rustplek", zeg maar.
Verse groente en vis te koop, een bloemenman, een grote wc ruimte, een heleboel tafels met banken en niet te vergeten free WiFi.
Michi no eki is populair bij kampeerders, omdat je de tent kan opzetten, of overdekt op een van de banken kunt slapen.
In de grote wc ruimte, mannen en vrouwen gescheiden, kun je heel goed je wassen en je tanden poetsen.
Kijk maar, met verse bloemen ook nog.
Er gaan geruchten, dat sommige Michi no eki niet meer zo blij zijn met kampeerders, vanwege het achterlaten van troep.
Die ga ik zeker meenemen naar Nederland.
En deze gember helpt mij fantastisch met een (allergie) hoestbui! Wel super peper, maar toch lekker.
Ook meenemen!
Dat wordt overvracht.
Het is nu kwart voor 12 en wij zitten in een soort restaurantje, een beetje deftig.
Ferry heeft bij de Eko no michi veel gesnoept, maar ik ben wel aan een lunch toe.
Allemachtig! Voordat Ferry en de man het eens waren over wel of geen drinken bij de sandwich en de prijs daarvan...allemachtig...
En hij sprak eigo...
Toen er afgerekend ging worden, was er miraculeus genoeg, toch weer 300 yen extra berekend voor...ja, waarvoor eigenlijk?
Die hebben we niet betaald. Belasting was er al over berekend.
Boeven heb je overal, ook in Japan.
Onderweg in het postkantoor ook weer gelachen
Wij sturen regelmatig een kaartje of een cadeautje naar Miles en Noah en alle keren was het bij dezelfde soort kaart een andere prijs.
Deze keer kwam zelfs het meetlint eraan te pas.
Ik was net te laat om een foto te maken, maar je kunt zien, dat met z'n tweeën dit varkentje gewassen wordt ;)))))
Kijk uit je doppen voor je doppen!
Wij lopen regelmatig op de smalle stoepen over stenen die het riool afsluiten. Waar twee stenen elkaar raken, zit een gat...
Deze handschoenen draag ik om het overmatig verbranden van de huid van mijn handen te voorkomen.
Een paar jaar geleden had ik geen handen meer, maar donkerbruine klauwtjes bedekt met perkament.
Vorig jaar op de Via de la Plata ben ik begonnen met handschoentjes te dragen. Beviel uitstekend!
Voor een paar witte "zwarte Piet" handschoentjes, in de feestwinkel betaalde ik ongeveer 10 euro.
Na 1x wassen, gekrompen en uit model.
Deze handschoenen kosten een euro, omgerekend en zitten fantastisch!
Daar neem ik een paar of drie van mee.
Als ze zo smerig geworden zijn, dat de was niet meer helpt, gooi ik ze weg en koop nieuwe.
Dit is mijn derde paar.
Ondertussen zijn we aangekomen op onze slaapplek.
Echt een verrassing!
Grote mooie kamer met bad en wc op de 5de verdieping van een soort pakhuis "Seagull Marina"
Het eerste onderkomen dat vanuit Tokushima door de vriendin van Emiko is gereserveerd.
