Gisteravond hebben we met David Moreton een vorkje geprikt.
Vond het heel onwennig. Na regelmatig mailcontact, in Nederland al, had ik voorgesteld hem te ontmoeten, omdat ik wist dat hij daarvoor openstond.
Maar dan nog; een totaal vreemde ontmoeten?!
Het viel 100% mee.
Gewoon een aardige vent, een paar jaar ouder dan Marc.
Gewend om vreemden te ontmoeten.
Hij ziet bijna alle henro die in Tokushima City eindigen.
Vanmorgen ging de wekker om half 6.
Wij wilden de bus van 7.15 uur naar de haven halen.
Surprise!
Matt ging met dezelfde bus, ook onderweg naar Koya-San.
Intussen zitten we in de trein naar het laatste station voor Koya-san
Dan wacht ons alleen nog maar de cable car.
Wat ik mij nog kan herinneren van negen jaar geleden, was dat spectaculair.
Ik had het niet helemaal helder.
De treinreis is spectaculairder dan de 5 minuten met de cable car
Inderdaad, de weg erheen, nog steeds geweldig!!!
Blij dat we niet zijn gaan lopen ;)
Maar wat is Koya-san veranderd sinds 2008!
Eigenlijk schrokken we behoorlijk!
Het is een grote stad geworden met een toeristen industrie.
Ook Muryokoin is heel anders dan Renjoin toen.
Er is niet veel spiritueels over....
Wij waren toen de enige westerlingen.
We gaan morgen echt op onderzoek uit en vanavond kuieren we richting Okunoin.
Morgen halen we onze stempel, voor 5 uur 's middags.
Ik wil ook even kijken bij Renjoin, of de sfeer nog zo sereen is...
Maar goed, alles is aan verandering onderhevig
Er is wel een mooie binnentuin.
Morgen vroeg, wat foto's maken