We hebben vandaag circa 19 km gelopen, maar zo relaxed....ik ben er weer helemaal bij en blij.
Allereerst, vanmorgen, was er weer geen warm water, maar we hebben zo superheerlijk geslapen, who cares!
Als dank ging Ferry, na het ontbijt, op de lage tafel zitten en alles sodemieterde eraf, omdat de poot inklapte. Thee op de tatami!!! Oei, ze lachte, maar ik denk dat ze niet echt blij was....en begrijpelijk.
We vertrokken, op weg naar de 7-Eleven, of de Lawson, om mijn blog onderweg te krijgen.
Het werd de 7, want die was dichterbij.
Alles weg! Hoera!
Een half uur later, toch de Lawson in voor nog een koffie en wat lekkers erbij.
Al reacties? Nee, iedereen slaapt nog...
Ook bij diverse filialen van Post flappen mogen tappen
Eindelijk onderweg naar tempel 78!
Goh, zegt Ferry, je kunt het kasteel Muragame nog steeds zien..pas toen de 7-11 ook in beeld kwam, drong de vreselijke waarheid zich aan ons op!
We waren teruggelopen 😫
Nog maar een keer proberen!
Er schoot een vrouw uit een huis/theezaak die riep:
Kom binnen, osettai!
Thee en een gevuld koekje en daarna mochten we op de wereldkaart in de garage aanwijzen waar we vandaan kwamen.
Tempel Gōshōji was heel moeilijk te vinden.
Eerst kwamen we op een kerkhof terecht, mooi trouwens en toen was iemand zo vriendelijk, om met ons mee te lopen.
Na de tempel kwamen we in een arcade, een bedelende henro tegen.
Deze arcade was de tweede in dit stukje stad, dat er verwaarloosd uitzag...
Wel kwamen we bij een giga-grote supermarkt en daar zijn we echt een half uur zoet geweest.
Yuzu is op dit moment mijn lievelingsdrank. Gekocht natuurlijk en een heleboel andere snoeperijen.
Weer verder, heeft Fer een nieuw bandje voor zijn horloge gekocht en kregen we weer osettai. Zoute knabbels.
Gisteren kregen we allebei een Jizo san cadeau, zo lief!
Intussen waren we beland bij een opvang voor de allerkleinsten, bij een bejaardentehuis.
Zouden ze in Nederland ook moeten doen!
Ik heb het netjes gevraagd, maar ik mocht toch geen foto's maken 😢
Tempel Tenoji bracht ons volledig in verwarring....
Gelukkig kwamen we Matt uit Amerika/Thailand tegen. Gezellig zitten kletsen.
Hij is een online English teacher, maar om geld uit te sparen voor Shikoku, heeft hij een paar jaar live Engelse les gegeven en art class in Thailand.
Waardevol dit soort contacten, wanneer je wat langzamer reist.
Intussen hadden we nog niet geluncht.
Die diende zich aan in de vorm van een Udon restaurant. Wel daar gegeten, maar geen Udon!!
Onderweg naar Kokubunji zagen we iemand lopen en Ferry zei, volgens mij is het een foreigner.
Inderdaad, Christina uit San Francisco.
Zij vond het bijzonder, dat wij bij Ebisu-Ya een reservering hadden. Ze probeerde ze al een week te bellen, om te reserveren.
Matt had het ook geprobeerd voor vanavond en het lukte niet. Hij begreep niet, waarom niet.
Deze Ryokan ligt namelijk praktisch naast Kokubunji.
Vanavond aan tafel, met vier mannen uit Nihon, hebben we een aardige tip gekregen.
Weliswaar iets verder dan we gepland hadden, totaal 19 km, maar waar we gereserveerd hadden, bleek erg slecht te zijn.
Dus een nieuwe reservering en een canceling. 😳
Het wordt morgen klimmen naar de 81, hoog blijven voor de 82, dalen en ff doorlopen....
Never a dull moment
