Onderweg

 

Gisteravond, door weer en wind naar een restaurantje om te eten. Tempel 40 is sudomari. (Zonder eten)

Wauw!

Wat lekker gegeten, hmmmmm!

Zelfs de miso shiro smaakte iets anders, omdat er zest aan toegevoegd was.

 

Vandaag vertrokken we uit de shukubo van 40, met een Leki stok van mij die niet vast te schroeven was.

Een oud euvel dat gemakkelijk te verhelpen is met een inbus sleutel 😳

De monnik verliet zijn post, sloeg aan het bellen, haalde een gereedschapskist, liet henro wachten op hun stempels.....en had ook geen inbus sleuteltje.

Met een tang lukte het, om enige beweging in de schroef te krijgen en het euvel was verholpen. Pfoe!!!

 

Of ik schaf nieuwe leki's aan voor de volgende lange wandeling, of er gaat een inbussleutel mee.

 

We begonnen met een ontbijtje bij de Lawson.....

Toen de 56, maar gelukkig konden we al snel van de weg af en door wat interessanter gebied.

 

Het zat mij zo dwars, dat ik het vorige blog niet kon versturen, dat we op een gegeven moment in het gemeentehuis zijn gaan zitten en met hulp hebben we ons gemeld bij free do spot en kon het blog weg. Hoera!

 

Nu zitten we in het restaurant van een onsen in het plaatsje Ainan town.

De eigenaar is een schatje.

Eigenlijk zouden we Ehime free spot hebben, maar

Hij gaf de officiële naam en code. Super hoor!

 

Lekkere kerrie/rijst gegeten. Op z'n Japans.

Er zijn wat problemen met het toevoegen van foto's.

Geen idee, of het gaat lukken.

Ook geen idee, of we vanavond WiFi hebben.

We hebben WiFi!

We zitten aan zee, in een eigen appartementje, met tatamivloer.

Uitzicht op het water.

 

Ik kan opeens geen foto's meer plaatsen op mijn blog, rarara.

Kom er wel achter, maar dat zal wel even duren.

Intussen plaats ik de foto's op FB, met commentaar.

 

Morgen lopen we 25 km naar Uwajima City en we slapen in het Grand hotel.....ben benieuwd

Haaaaa! Het fotoprobleem omzeild!

De derde prefectuur

Ik zit in de shukubo van tempel 40, Kanjizaiji, bij de wasmachine, om te voorkomen, dat er iemand voorkruipt.

Stompzinniger kan ik mijn tijd niet gebruiken.

Kanjizaiji is de tempel die het verst verwijderd is van tempel 1, Ryōzenji.

 

Het heeft vandaag geregend als de ultieme test van uithoudingsvermogen van Kōchi.

Berg-op is er heel veel regen gevallen.

 

Wij gingen 1700 m lang omhoog en zeer pittig mag ik wel zeggen. 600 meter hoog.

 

Op de grens van Kōchi en Ehime plensde het echt.

 

De enige henro die we tegenkwamen, Japanner, stond net op het punt de rusthut te verlaten.

Dappere man, hij ging! 

 

 

De grens tussen Ehime en Kōchi 

Wij hebben Kobo Daishi aangeroepen en gewacht, tot hij het minder hard liet regenen.

Eigenlijk genoot ik van de klim in het bos over bospaadjes, met hier en daar een nepboomstammetje.

Na al het asfalt van gisteren was ik niet stuk te krijgen, vandaag.

In de hut wel droge kleren aangetrokken.

Naar beneden, in Ehime was kinderspel.

Brede bospaden en gemakkelijk begaanbaar.

Ehime, de prefectuur van verlichting (enlightment); daar gaan wij voor.

Veel te snel waren we beneden en begon de asfalt jungle weer. Dit keer met wagens die je al dan niet met opzet natspatten.

Bij de Lawson, ca 8 km voor de tempel, was het 12 uur en hadden we 14 km afgelegd.

We waren toe aan een lunch.

Dat betekent in dit geval onigiri, bananen, een puddinkje en in Ferry's geval nog het een en ander te snoepen.

Dat die man van mij niet moddervet wordt, het is een mirakel.

We zijn trouwens allebei een kilo of twee lichter.

Ik kan het hebben....😇

Maar je ziet evengoed niet aan Ferry dat hij lichter is. Eerlijk is heerlijk, hij ziet er goed uit.

Zijn haar is ook weer wat aangegroeid en hij heeft een mooi gebronsd kleurtje. Zo'n bouwvakkerskleurtje;

Hoofd en armen. De rest is wit.....Donkerwit.

Terwijl wij ons bezighielden met de inventaris van de Lawson, stak de wind op en goot het!

Je zou een hond niet naar buiten jagen.

Mijn droge set was intussen ook al nat van zweet, of regen, niet duidelijk, dus ik informeer bij het personeel naar een bus, eventueel, naar de tempel....

Ja, die reed. We kregen te horen waar de halte was.

Ga jij dan met de bus? Kwam de vraag

Jij dan niet? Was de wedervraag

Nee, ik wil alles gelopen hebben.....

...........

Ik heb meegelopen, want ik was niet ziek, zwak of misselijk.

Voel mij toch wel heel stoer nu!!!

Inderdaad, op weg naar verlichting