zaterdag 15 april 2017

Weg B van 38 naar 39; 53.3 km...

We lopen op weg naar B.
Op ongeveer de helft van de afstand ligt Minshuku Kuro-Usagi
 
 
Onze gastheer van Ōki Marine zei dat de meeste Japanse henro deze weg namen.
Dat was voor ons de reden om terug te gaan vanaf tempel 38.

 
Het is een prachtig pad. Toch weer asfalt, maar er rijdt niks. We volgen de loop van de rivier. Schitterend!
Hier en daar een huis, met aan de weg een uitsparing voor de auto, of een garage.
 We kwamen twee schattige oudjes tegen.
Die zochten naar jonge scheuten. Volgens mij van de varens


 Het is zaterdag vandaag en particulier was er langs de rivier bouw bedrijvigheid. Groot huis zal daar gebouwd worden.

 
Voelt heerlijk hier. Geen Lawson voor road food (Gelukkig kregen we wat Onigiri mee)
Sanitaire stops in de buitenlucht.

 
Gisteren, Co dus.
Hij had slecht nieuws over Bruno, de Fransman.
Die is naar huis met een acute hernia. Wordt geopereerd!

 
Aan tafel gisteravond, ook een Japanner die de henro voor de 8ste keer loopt.
Wij vroegen welke kleur osame fuda hij had.
Dat leverde een schaterlach op.
Hij stopt geen nameslips in de bak, maar linnenachtige vellen, met daarop de Hannya Shingyo. (De hart soetra)
Van de waarom uitleg heb ik niks meegekregen.

 
Daarnet een mooie stroomversnelling.
Ondertussen zijn we zegge en schrijve 4 rijdende auto's tegengekomen, over een afstand van 16 km.
Lijkt Frankrijk wel...
Toen we de Camino liepen van Amsterdam naar Santiago, kwamen we ook echt niemand tegen.
Op stukken waar we twee pelgrims tegenkwamen, zeiden we altijd voor de grap: "druk op de Camino"

 
Nu zitten we in een rusthut, die iemand bij zijn huis heeft gemaakt.
Een heleboel lekkere dingen liggen er en ook bananen en buntan.
 Nergens een bakje om wat geld achter te laten.


We doneren bij de tempel iets voor deze meneer.
Het is toch geweldig dat de mensen dit voor de pelgrim doen?

 
Wat we onderweg tegenkwamen - hoe gek wil je het hebben - was een weegschaal.

 
Zijn er allebei op gaan staan, met rugzak.
Ferry woog 85 en ik 82.
Er staat op ons adres ook een weegschaal.
Ferry heeft al gewogen, ik nog niet. Niet gezien in de badkamer.
Interessant, wanneer beide weegschalen het gewicht goed aangeven.....

 
 
Ons adresje is geweldig!
Een vriend van Ōki Marine.
Hij verkoopt z'n sake wel duur, 200 ml voor 2000 yen
Dat wordt bier drinken, vandaag...

 
Het is hier heerlijk rustig en huiselijk.
Schoon, schoon, schoon!
Mooie grote kamer, 9 tatami's.
Niet in huis, by the way, bij de mensen.
Ze hebben twee huizen met elk twee tatamikamers, 1 badkamer met ofuro, een wc en een wasmachine.
De was hangt buiten in de zon en de wind ❤❤❤

En dan is er nog een ruimte met een keuken en een eetgedeelte.
Daar is de WiFi het best.

Morgen naar business hotel Akizawa, ca 5 km voorbij Enkoji (tempel 39)



Totaal 57, vandaag de 27ste loopdag...



Vandaag was een zogenaamde rustdag.
Natuurlijk hebben we gewandeld, maar gewoon in Ashizuri en langs het strand, later bij Ōki Marine.


We hebben foto's gemaakt en onze uiterste best gedaan, om naar de Okunoin ruïnes te kunnen gaan.
We waren echter niet bereid om 2.5uur heen en 2.5 uur terug te lopen, dus hebben we busmogelijkheden gezocht.....not!
Taxi mogelijkheden....te duur....not!
Liften.....lukte niet.....not!
Dus was het "kill your darling" and forget about it.

 
 
Naar het strand 

Wel hebben we in het postkantoor een mooie kaart voor Aysis gekocht en zodra ik het adres heb, gaat ie op de bus. Postzegels zijn er al op.
Onze kleindochter, 23 alweer. Waar blijft de tijd.

 
Een sobere lunch 

Om 9.48 uur hebben we de bus naar Ōki marine genomen.
Een strandwandeling, dat leek ons wel wat.

 
 
Er werd naar schelpjes gezocht voor de soep

 
Toen we naar het strand liepen, kwamen we de monniken weer tegen.
Hij vertelde dat ze weinig geld hadden en omdat we het over de hulp van Kobo Daishi hadden, vertelde hij, dat wanneer ze geld voor voedsel nodig hadden, het vanzelf naar ze toekwam.....
Om 12 uur namen we afscheid en wij zaten aan de lunch, toen ze passeerden.
Er werd niet gezwaaid. Ik voelde mij schuldig.
Hadden wij hen moeten uitnodigen?
Hier moet ik over mediteren.....


We hebben onze wandeling na de lunch gemaakt en toen we terugliepen, herkende Ferry Janet.
Zij haalde net haar zwempak tevoorschijn. Zij is onderweg naar Ashizuri.
"Raad eens wie er slaapt bij jullie in de M?"
Blijkt Co te zijn.
Bruinverbrand en in high spirit.
Leuk om hem weer te zien.

Links onze Minshuku

Nu zitten we op de kamer, het is 3 uur.
De rest van de dag zal er niet veel bijzonders gebeuren.
Kort blog en weinig foto's.

Morgen gaan we weer op avontuur!