Ook als je getweeën op pad bent.
Gisteren was al duidelijk, dat de route vandaag, 27 km zou zijn.
Ik kneep hem heel erg, omdat mijn ene knie niet helemaal Ok is, de 55 meer van hetzelfde is langs de kust, ik Ferry goed ken en mijn kleine teen lichtelijk ontveld is geweest en nu, na een flink aantal kilometers opspeelt.
Dapper begonnen, met de toezegging van Ferry, dat als het niet meer ging, wij de bus namen...
Het ging niet meer, na ongeveer 10 km en het resultaat was, dat ik in mijn uppie de bus instapte en Ferry zei dat hij de hele route ging lopen!
(Waarom denkt iedereen toch, dat ik de dienst uitmaak in onze relatie?)
Mocht er een tsunami komen..
Vreselijk vond en vind ik het, om gescheiden te zijn.
We zijn toch samen op stap??
De buschauffeur liet mij veel te vroeg uitstappen.
Kennelijk wist hij niet waar de Minshuku was.
Bij een winkeltje werd duidelijk, dat ik nog erg ver van M verwijderd was.
Ik kon twee uur wachten op de volgende bus, of een takishu (taxi) nemen..
Gekozen voor de laatste optie.
Zijn in afwachting van de kleine plantjes...de rijstvelden
Nu zit ik dus op onze slaapplek.
Bij iemand in huis, die het natuurlijk veel te vroeg vindt om al een slaper te hebben.
Werklui zijn met het schilderen van de buitenkant bezig.
Het boeten van de netten
Bekend verschijnsel hier...
Alles staat tegen elkaar open en het is koud in huis.
Het huis staat aan de 55, naast een benzinestation.
Het verkeer raast langs en aan de andere kant van een heleboel struikgewas, is de zee.
Als er even geen auto langsrijdt, dan kun je het ruisen van de zee horen.
Geen WiFi, helaas.
Dit blog wordt offline geschreven.
Ik moet de neiging onderdrukken, om Ferry elke vijf minuten te bellen!
Weinig foto's, helaas!
Morgen hebben we een wandeling van ca 20 km en een klimmetje naar tempel 24