Het lichtje is de 88 waar we naar toe klommen op Nyotai-san. De san is 1100 meter, maar de 88 ligt tussen de 5- en de 600 meter.
Vannacht zo slecht geslapen!
Het bleef maar spoken in mijn hoofd.
Ik word honderd en de angst, voor het mogelijk heftige onbekende, zal niet afnemen.
Soms lijkt het alsof er ontspanning is, maar de aard van het beest verloochent zich niet.
Het valse plat was heel vals en de korogashi....was rough! Zo tough and rough hebben we het nog niet meegemaakt.
Wel langer; de 12....maar deze was bad ass!
Van 11 tot half 2 hebben we over de 2.5 km korogashi gedaan...
Wat een opluchting om het tempelterrein op te lopen!
Matt was de enige die nog rondhing.
In de morgen vanuit het centrum zijn we met vijf Nederlanders, een Française en twee Amerikanen vertrokken.
Ik ben niet zo snel, bang om te vallen, dus....
We waren een beetje uitgelaten. 🙃
Een Fransman kwam er ook even bijzitten.
Uiteindelijk vertrokken die twee naar de onsen, 10 km verderop, waar wij morgenavond slapen.
Vanavond rusten we in een Minshuku met WiFi!!!
Wat een luxe, WiFi!!
Ik was uitgelaten van blijdschap, dat we het volbracht hebben.
Opluchting, dat we zonder brokken, dat moeilijke stuk gedaan hebben....
Het ontvangen van de certificate gaf een feestelijk gevoel.
Uit de rotsen groeien en dan nog bloeien...
We zijn geïnterviewd door een documentaire-maker en toen hebben we en passant gevraagd of hij een foto met mijn telefoon wilde maken.
Ben benieuwd of ons interview gebruikt wordt.
Naar beneden gaan was echt heftig
Naar het tweede lichtje willen we terug. tempel 1, Ryōzenji, dan is de cirkel gesloten.
Foto's van de 88
