Van deze reis, het laatste blog

 

Gisteravond zo'n gezellig barretje gevonden!

De Dragon Fly; niet alleen drank, maar ook eten.

Klein, twintig couverts en de manager maakt fantastische cocktails, die niet duurder zijn dan bier of sake; 600 yen.

 Jong, alternatief publiek.

Echt een aanbeveling.

 

Vandaag afscheid genomen van mijn schoenen.

Tweeduizend km hebben ze belopen en dat is ze aan te zien.

 

Ook afscheid genomen van de dure lichtgewicht broek, van het merk Peak Performance, die een paar jaar oud is, maar nu na de 66 dagen echt niet meer kan!

Vormeloos en futloos ziet ie eruit. Bedankt voor het omhullen van mijn lijf.

 

Dag vogels, dag bloemen, dag mensen....

 

Ik ben erachter waarom Japan zo schoon oogt, zelfs als er schroot ligt.

Er is nergens graffiti!

Beton is gewoon beton. Neutraal van kleur en daardoor in staat op te gaan in het landschap van natuurlijke kleuren en vormen.

Maar probeer je voor te stellen, dat al dat beton beklad is met graffiti en tags!!!!

Het wordt ogenblikkelijk een smeerboel...

 

Goede opvoeding

Wat zal ik het eten missen!

Ik heb weer veel bijgeleerd over combinaties van smaken en kleur.

 

Sashimi eet ik niet meer....

Natto eet ik nog steeds niet en de baby aaltjes moet ik van griezelen..

Maar voor de rest.....

 

Dank jullie wel allemaal, mijn lezers, voor het meeleven en meereizen.

In de statistieken zag ik, dat het er iets meer dan 10.000 waren. 

 

Sayonara

Ōsaka en Namba City

 

Ōsaka is een miljoenenstad.

Er wonen volgens Google, 8.863.685 miljoen inwoners in 2020.

Dan heb je een idee, hoe groot Namba City is.

Namba is het hart van Ōsaka.

 Wij waren om een uur of 10 op Kansai AirPort, maar we moesten twee haltes terug voor ons hotel.

 

Toen kon ik mij opeens herinneren dit bewust gedaan te hebben, omdat 350 euro voor een standaard kamer te gortig werd.

 

Ons hotel, "Kansai AirPort the first hotel",  is prima en kost evenveel als een gemiddelde Ryokan..

Kamer is compact, dus Ferry zal voor zijn oefeningen 's morgens, moeten uitwijken naar de gang :)

Het hotel heeft een gratis shuttle naar de luchthaven en dat is erg fijn.

 

Namba!

Wauw!! We hebben het warenhuis helemaal doorgelicht en zijn toen de 28 graden Celsius in gedoken, op zoek naar een paar wensen van een paar mensen.

 

Mooie dingen gezien, voor mooie centen..

Ongelofelijk veel vreetstraatjes doorlopen en niks gegeten.

We hadden nl. al een okonomiyaki bij een stalletje gegeten, in de buurt van ons hotel.

 

De officiële winkelstraat up and down gelopen en ook de grachten bewonderd.

De keukenspullenstraat verlekkerd bekeken.

Duur......wat ik mooi vond 😳

 

Enfin, onverrichterzake wat de spullen betreft, teruggegaan naar het station en daar vonden we een van de wensen!

Misschien dat de andere wens op de luchthaven vervuld kan worden.

 

Om vier uur ongeveer waren we weer bij Izumi-sano en 10 minuten later bij het hotel.

 

Nu zitten we met een biertje en knabbels op de kamer en straks toch nog even naar buiten, voor het avondeten.

Koyasan, vnl in beeld

 

Vanmorgen de ceremony at six.

Alweer te lang. Ik durfde geen foto te maken van de Homa...

Homa is de vuurceremonie.

 

  

De tuin van Muryokoin.

 

    

Deel 1 van de cemetary

 

    

Deel 2

 

   

Deel 3

 

 

Hier sliepen we negen jaar geleden, Rengejoin

Ligt aan een rustige zijstraat....

Heerlijk geslapen!

Dienst om 6 uur, ontbijt om 8 uur en daarna de hort op, met Matt.

Morgenvroeg naar Ōsaka, we kunnen om ongeveer 10 uur in het hotel op de luchthaven zijn.

Daarna naar Namba.

We hebben alleen maar de zaterdagmiddag en -avond, in Ōsaka.

Koya-San

 Gisteravond hebben we met David Moreton een vorkje geprikt.

 

Vond het heel onwennig. Na regelmatig mailcontact, in Nederland al, had ik voorgesteld hem te ontmoeten, omdat ik wist dat hij daarvoor openstond.

Maar dan nog; een totaal vreemde ontmoeten?!

Het viel 100% mee.

Gewoon een aardige vent, een paar jaar ouder dan Marc.

Gewend om vreemden te ontmoeten.

Hij ziet bijna alle henro die in Tokushima City eindigen.

 

Vanmorgen ging de wekker om half 6.

Wij wilden de bus van 7.15 uur naar de haven halen.

Surprise!

Matt ging met dezelfde bus, ook onderweg naar Koya-San.

 Intussen zitten we in de trein naar het laatste station voor Koya-san

Dan wacht ons alleen nog maar de cable car.

Wat ik mij nog kan herinneren van negen jaar geleden, was dat spectaculair.

 

Ik had het niet helemaal helder.

De treinreis is spectaculairder dan de 5 minuten met de cable car

 

Inderdaad, de weg erheen, nog steeds geweldig!!!

Blij dat we niet zijn gaan lopen ;)

 

Maar wat is Koya-san veranderd sinds 2008!

Eigenlijk schrokken we behoorlijk!

Het is een grote stad geworden met een toeristen industrie.

Ook Muryokoin is heel anders dan Renjoin toen.

Er is niet veel spiritueels over....

Wij waren toen de enige westerlingen.

 

We gaan morgen echt op onderzoek uit en vanavond kuieren we richting Okunoin.

Morgen halen we onze stempel, voor 5 uur 's middags.

Ik wil ook even kijken bij Renjoin, of de sfeer nog zo sereen is...

 

Maar goed, alles is aan verandering onderhevig

Er is wel een mooie binnentuin.

Morgen vroeg, wat foto's maken

Groen en kraakvers

 

Het voelde als thuiskomen, lopend van tempel 3 naar tempel 1.

 

Een heel duidelijk verschil tussen 16/17 maart en 17 mei, is de kleur van de tuinen.

Was de kleur voornamelijk bruin, nu  is het groen alom, met wel of geen bloeiwijze.

We kwamen steeds kraakverse henro tegen met de vouwen nog in hun hesje en een lichtgevend witte tas, spiedend om zich heen kijkend.

Helaas wilden zij niet op de foto :(

 In de winkel bleek men ons toch niet in het boek geschreven te hebben, dus gebeurde dat alsnog.

 

Fijn dat er nu daarvoor aandacht was...

Kregen/kochten de laatste stempel en kalligrafie + een felicitatie in ons boek.

 

We zijn samen op de foto gegaan.

Hemels zien we er uit. Het licht straalt van ons af :)

 

Nu zijn we bij Sakura-so aangekomen.

De kleine doos en beide tassen zijn keurig ontvangen door okasan(moedertje)

Er slaapt hier nog een Nederlands stel dat wij hebben ontmoet onderweg. Marloes en Niels.

Zij blijven twee nachten.

Wij gaan morgen met bus, ferry en trein naar Koyasan, voor twee nachten.

Daar ontmoeten we Matt weer.

Hij is daar vanaf gisteren.

 

Vanavond eten we met David Moreton, de vertaler van de henro bijbel. Zo wordt the guide book genoemd door de henro.

 

Het zonnetje schijnt en de temperatuur is aangenaam.

In Kagawa was het gewoon koud en de zon scheen niet.

Toen we vanmorgen vertrokken spetterde het zelfs lichtjes...Dus......