Gisteren was ik zo hondsmoe, dat de slaap zich niet over mij wenste te ontfermen.
Ik kon heel goed voelen waar ik teveel van mezelf gevergd had..
Nek en schouders volledig vast
Onderrug pijnlijk
Knieën overbelast
Voeten kokend
Nog even iets over ons adres gisteren:
Wij hadden een kleine kamer, met PLASTIC tatami voor de prijs van 11.880 yen p.p.
We moesten, als we nog een futon wilden, daar ook voor betalen..(een futon is wel erg hard!)
Gistermorgen voor we vertrokken, checkte ik nog even internet en mail en er waren twee nare berichten:
Het tweede kind van een vriendin van mij, overleden
Een kind verliezen is vreselijk en al nauwelijks te bevatten, maar een tweede?!
Dat hakt erin.
Piet Wiersma, de directeur van de school waar ik werkte, is overleden; twee dagen voor zijn 67ste verjaardag.
Kon het niet echt met hem vinden, maar ik had gehoopt dat hij toch wat langer van zijn pensioen had mogen genieten.
Kanker is een lelijke ziekte!
Dat hakte er ook in..
Toen de barre, lange tocht, die voor mij eigenlijk te heftig was, na daarvoor al drie dagen rond de 25 km gelopen te hebben.
Vanmorgen, nadat ik om half twee, twee paracetamolletjes genomen had en in slaap gevallen was:
Nek en schouders Ok
Onderrug Ok
Knieën nog een beetje gevoelig, maar het ging
Voeten..😢
Na 19 km dacht ik hardop: ben ik stoer, of ongelofelijk stom bezig?
Ferry dacht dat het goed ging.
We moesten nog maar 12.5 km!
"Knak" hoorde ik van binnen en 2000 yen verder stapte ik met onze rugzakken uit een taxi, voor de deur van de Ryokan.
En toen kon ik alsnog huilen van frustratie, onmacht en boosheid.
De mevrouw had namelijk voor ons een kleine kamer bedacht aan de straatkant zonder wastafel of wc voor 2x 6.500 yen.
Nu, voor 1000 yen p.p. meer hebben we een rustige kamer, groot, met eigen wc en wastafel.
Morgen, 14 km.
Dan kan ik bijkomen, want overmorgen gaan we naar de 65 en de dag daarop naar de 66.
Sorry, geen foto's
6 opmerkingen:
Deze tocht is perfect om alle hibbies van het leven te overdenken.....afzien,pijn lijden,ploeteren,en er weer bovenop komen....dat is wat jullie tocht basaal inhoudt....mooi om tijdens dit alles de beslommeringen van het leven te overdenken en een plaats te geven.
Sterkte....Chapeau.
Ach, ach, wat naar allemaal. Tegenspoed is nooit leuk.
Jullie hebben gelijk dat je 1000 yen bij hebt betaald voor een goede kamer, zeker nu de moeheid toeslaat, na zoveel dagen. Een rustdag zou ook niet gek zijn, maar dat zal er wel niet in zitten. Als bij jou, na een nachtrust, nek, schouders en onderrug weer oké zijn, dan heb je een sterk lijf. Nu nog even kalm aan met de knieën en voeten. Succes weer.
Is het nog wel leuk, of voel je het als een verplichting om door te gaan? Je bent het aan niemand verplicht, zelfs niet aan jezelf. Sterkte en wijsheid! 😍
Als er iemand trots op zich zelf kan zijn ben jij het. Topper!
Ik raak mijn grenze en ik moet leren deze te accepteren, te respecteren en te bewaken..😘
Nog steeds alle moeite waard, maar ik kom mezelf wel tegen soms en ik moet leren om mijn grenzen te bewaken
Een reactie posten