Koyasan, vnl in beeld

 

Vanmorgen de ceremony at six.

Alweer te lang. Ik durfde geen foto te maken van de Homa...

Homa is de vuurceremonie.

 

  

De tuin van Muryokoin.

 

    

Deel 1 van de cemetary

 

    

Deel 2

 

   

Deel 3

 

 

Hier sliepen we negen jaar geleden, Rengejoin

Ligt aan een rustige zijstraat....

Heerlijk geslapen!

Dienst om 6 uur, ontbijt om 8 uur en daarna de hort op, met Matt.

Morgenvroeg naar Ōsaka, we kunnen om ongeveer 10 uur in het hotel op de luchthaven zijn.

Daarna naar Namba.

We hebben alleen maar de zaterdagmiddag en -avond, in Ōsaka.

Koya-San

 Gisteravond hebben we met David Moreton een vorkje geprikt.

 

Vond het heel onwennig. Na regelmatig mailcontact, in Nederland al, had ik voorgesteld hem te ontmoeten, omdat ik wist dat hij daarvoor openstond.

Maar dan nog; een totaal vreemde ontmoeten?!

Het viel 100% mee.

Gewoon een aardige vent, een paar jaar ouder dan Marc.

Gewend om vreemden te ontmoeten.

Hij ziet bijna alle henro die in Tokushima City eindigen.

 

Vanmorgen ging de wekker om half 6.

Wij wilden de bus van 7.15 uur naar de haven halen.

Surprise!

Matt ging met dezelfde bus, ook onderweg naar Koya-San.

 Intussen zitten we in de trein naar het laatste station voor Koya-san

Dan wacht ons alleen nog maar de cable car.

Wat ik mij nog kan herinneren van negen jaar geleden, was dat spectaculair.

 

Ik had het niet helemaal helder.

De treinreis is spectaculairder dan de 5 minuten met de cable car

 

Inderdaad, de weg erheen, nog steeds geweldig!!!

Blij dat we niet zijn gaan lopen ;)

 

Maar wat is Koya-san veranderd sinds 2008!

Eigenlijk schrokken we behoorlijk!

Het is een grote stad geworden met een toeristen industrie.

Ook Muryokoin is heel anders dan Renjoin toen.

Er is niet veel spiritueels over....

Wij waren toen de enige westerlingen.

 

We gaan morgen echt op onderzoek uit en vanavond kuieren we richting Okunoin.

Morgen halen we onze stempel, voor 5 uur 's middags.

Ik wil ook even kijken bij Renjoin, of de sfeer nog zo sereen is...

 

Maar goed, alles is aan verandering onderhevig

Er is wel een mooie binnentuin.

Morgen vroeg, wat foto's maken

Groen en kraakvers

 

Het voelde als thuiskomen, lopend van tempel 3 naar tempel 1.

 

Een heel duidelijk verschil tussen 16/17 maart en 17 mei, is de kleur van de tuinen.

Was de kleur voornamelijk bruin, nu  is het groen alom, met wel of geen bloeiwijze.

We kwamen steeds kraakverse henro tegen met de vouwen nog in hun hesje en een lichtgevend witte tas, spiedend om zich heen kijkend.

Helaas wilden zij niet op de foto :(

 In de winkel bleek men ons toch niet in het boek geschreven te hebben, dus gebeurde dat alsnog.

 

Fijn dat er nu daarvoor aandacht was...

Kregen/kochten de laatste stempel en kalligrafie + een felicitatie in ons boek.

 

We zijn samen op de foto gegaan.

Hemels zien we er uit. Het licht straalt van ons af :)

 

Nu zijn we bij Sakura-so aangekomen.

De kleine doos en beide tassen zijn keurig ontvangen door okasan(moedertje)

Er slaapt hier nog een Nederlands stel dat wij hebben ontmoet onderweg. Marloes en Niels.

Zij blijven twee nachten.

Wij gaan morgen met bus, ferry en trein naar Koyasan, voor twee nachten.

Daar ontmoeten we Matt weer.

Hij is daar vanaf gisteren.

 

Vanavond eten we met David Moreton, de vertaler van de henro bijbel. Zo wordt the guide book genoemd door de henro.

 

Het zonnetje schijnt en de temperatuur is aangenaam.

In Kagawa was het gewoon koud en de zon scheen niet.

Toen we vanmorgen vertrokken spetterde het zelfs lichtjes...Dus......

Kagawa- Tokushima

 

Het is werkelijk ten hemel schreiend, zoveel troep als sommige inwoners van Shikoku over de vangrail naar beneden gooien.

 

Dat zij een berg rommel naast hun huis willen hebben; oud hout, zakken vol zand, stapels plastic en andere onduidelijke zaken, dat maakt de boel er niet mooier op, maar daar heeft verder niemand last van.

 

Onze weg voerde ons gisteren en vandaag langs rustige wegen in Kagawa en dan weet je niet wat je in de diepte allemaal ziet liggen aan schroot en grote plastic zakken vol plastic flessen.

 

De autoweg 11

Vandaag liepen wij vanaf de Onsen Shirotori, via de tolweg bij Hiketa, onderlangs over de verkeersweg 11.

Het lawaai van vrachtwagens en ander zwaar verkeer is nog steeds erg lelijk! Vooral bij het stuk langs zee.

 

Gelukkig gingen we eraf bij station Sanuki-Aioi en begonnen we aan de klim en de pas naar tempel 3.

 

Een opluchting, na het verkeersgeweld.

We begonnen om een (1) uur aan de klim en om half 3 was ik het zat.

Er volgde weer zo'n afdaling met boomstammetjes.....

 

Toen zijn we over de weg naar het treinstation Awa Omiya in Itano Town gelopen, om de trein terug te nemen naar Minshuku Shiokaze.

 

Morgen verder naar de 3 en vervolgens naar Ryōzenji.

Dat is nog 9 gemakkelijke kilometers, maar misschien besluit ik wel in de trein te blijven zitten tot Bandō....

 

De mens wikt en de natuur wrikt.....

Jullie zijn nog niet van mij af :)

 

Deze is gemaakt vanuit ons slaapkamerraam.

Vanmorgen zaten we als vanouds om half 7 aan het ontbijt.

Heerlijk geslapen, nadat ik de gevoelige knietjes en rechter schaatsspier met SRL gel ingesmeerd had, gisteravond.

Om kwart over 7 stonden we buiten

Heerlijk, dacht ik nog, geen zweetdag, maar lekker kuieren naar de Onsen. (Een onsen is een soort Spa)

De weg ging eerst over asfalt en toen, gelukkig, weer door de natuur.

 

 

 

Weer een stuk over asfalt en toen moesten we weer van de weg af, geen probleem, heerlijk...

 

Hé! 

Een afsluiting....een vrouw komt eraan met osettai, aquarius sportdrank en doet het hek open...

 

Deze zal ik missen

Ja hoor!

Een half uur lang stevig klimmen, dalen en zweten! Bah!!

 

 

Enfin, na 20 minuten, terug op het asfalt was ik het alweer vergeten.

Een henro met humor!

 

Ferry heeft een spreeuw gered uit een net.

Het beestje had gedacht lekker te gaan snoepen van de bijna rijpe kersen, maar de boer had zijn maatregelen getroffen.

Hier zat hij, nog een beetje aangeslagen, bij te komen.

Goede daad gedaan voor de dag

 

De rest van de wandeling naar onze slaapplek was prima!