Groen en kraakvers

 

Het voelde als thuiskomen, lopend van tempel 3 naar tempel 1.

 

Een heel duidelijk verschil tussen 16/17 maart en 17 mei, is de kleur van de tuinen.

Was de kleur voornamelijk bruin, nu  is het groen alom, met wel of geen bloeiwijze.

We kwamen steeds kraakverse henro tegen met de vouwen nog in hun hesje en een lichtgevend witte tas, spiedend om zich heen kijkend.

Helaas wilden zij niet op de foto :(

 In de winkel bleek men ons toch niet in het boek geschreven te hebben, dus gebeurde dat alsnog.

 

Fijn dat er nu daarvoor aandacht was...

Kregen/kochten de laatste stempel en kalligrafie + een felicitatie in ons boek.

 

We zijn samen op de foto gegaan.

Hemels zien we er uit. Het licht straalt van ons af :)

 

Nu zijn we bij Sakura-so aangekomen.

De kleine doos en beide tassen zijn keurig ontvangen door okasan(moedertje)

Er slaapt hier nog een Nederlands stel dat wij hebben ontmoet onderweg. Marloes en Niels.

Zij blijven twee nachten.

Wij gaan morgen met bus, ferry en trein naar Koyasan, voor twee nachten.

Daar ontmoeten we Matt weer.

Hij is daar vanaf gisteren.

 

Vanavond eten we met David Moreton, de vertaler van de henro bijbel. Zo wordt the guide book genoemd door de henro.

 

Het zonnetje schijnt en de temperatuur is aangenaam.

In Kagawa was het gewoon koud en de zon scheen niet.

Toen we vanmorgen vertrokken spetterde het zelfs lichtjes...Dus......

Kagawa- Tokushima

 

Het is werkelijk ten hemel schreiend, zoveel troep als sommige inwoners van Shikoku over de vangrail naar beneden gooien.

 

Dat zij een berg rommel naast hun huis willen hebben; oud hout, zakken vol zand, stapels plastic en andere onduidelijke zaken, dat maakt de boel er niet mooier op, maar daar heeft verder niemand last van.

 

Onze weg voerde ons gisteren en vandaag langs rustige wegen in Kagawa en dan weet je niet wat je in de diepte allemaal ziet liggen aan schroot en grote plastic zakken vol plastic flessen.

 

De autoweg 11

Vandaag liepen wij vanaf de Onsen Shirotori, via de tolweg bij Hiketa, onderlangs over de verkeersweg 11.

Het lawaai van vrachtwagens en ander zwaar verkeer is nog steeds erg lelijk! Vooral bij het stuk langs zee.

 

Gelukkig gingen we eraf bij station Sanuki-Aioi en begonnen we aan de klim en de pas naar tempel 3.

 

Een opluchting, na het verkeersgeweld.

We begonnen om een (1) uur aan de klim en om half 3 was ik het zat.

Er volgde weer zo'n afdaling met boomstammetjes.....

 

Toen zijn we over de weg naar het treinstation Awa Omiya in Itano Town gelopen, om de trein terug te nemen naar Minshuku Shiokaze.

 

Morgen verder naar de 3 en vervolgens naar Ryōzenji.

Dat is nog 9 gemakkelijke kilometers, maar misschien besluit ik wel in de trein te blijven zitten tot Bandō....

 

De mens wikt en de natuur wrikt.....

Jullie zijn nog niet van mij af :)

 

Deze is gemaakt vanuit ons slaapkamerraam.

Vanmorgen zaten we als vanouds om half 7 aan het ontbijt.

Heerlijk geslapen, nadat ik de gevoelige knietjes en rechter schaatsspier met SRL gel ingesmeerd had, gisteravond.

Om kwart over 7 stonden we buiten

Heerlijk, dacht ik nog, geen zweetdag, maar lekker kuieren naar de Onsen. (Een onsen is een soort Spa)

De weg ging eerst over asfalt en toen, gelukkig, weer door de natuur.

 

 

 

Weer een stuk over asfalt en toen moesten we weer van de weg af, geen probleem, heerlijk...

 

Hé! 

Een afsluiting....een vrouw komt eraan met osettai, aquarius sportdrank en doet het hek open...

 

Deze zal ik missen

Ja hoor!

Een half uur lang stevig klimmen, dalen en zweten! Bah!!

 

 

Enfin, na 20 minuten, terug op het asfalt was ik het alweer vergeten.

Een henro met humor!

 

Ferry heeft een spreeuw gered uit een net.

Het beestje had gedacht lekker te gaan snoepen van de bijna rijpe kersen, maar de boer had zijn maatregelen getroffen.

Hier zat hij, nog een beetje aangeslagen, bij te komen.

Goede daad gedaan voor de dag

 

De rest van de wandeling naar onze slaapplek was prima!

 

 

Kechigan en de laatste stempel...

 

Het lichtje is de 88 waar we naar toe klommen op Nyotai-san. De san is 1100 meter, maar de 88 ligt tussen de 5- en de 600 meter.

 

 

Vannacht zo slecht geslapen!

Het bleef maar spoken in mijn hoofd.

Ik word honderd en de angst, voor het mogelijk heftige onbekende, zal niet afnemen.

Soms lijkt het alsof er ontspanning is, maar de aard van het beest verloochent zich niet.

 

Het valse plat was heel vals en de korogashi....was rough! Zo tough and rough hebben we het nog niet meegemaakt.

Wel langer; de 12....maar deze was bad ass!

Van 11 tot half 2 hebben we over de 2.5 km korogashi gedaan...

Wat een opluchting om het tempelterrein op te lopen!

 

Matt was de enige die nog rondhing.

In de morgen vanuit het centrum zijn we met vijf Nederlanders, een Française en twee Amerikanen vertrokken.

Ik ben niet zo snel, bang om te vallen, dus....

 

We waren een beetje uitgelaten. 🙃

Een Fransman kwam er ook even bijzitten.

Uiteindelijk vertrokken die twee naar de onsen, 10 km verderop, waar wij morgenavond slapen.

Vanavond rusten we in een Minshuku met WiFi!!!

Wat een luxe, WiFi!!

 

 

Ik was uitgelaten van blijdschap, dat we het volbracht hebben.

Opluchting, dat we zonder brokken, dat moeilijke stuk gedaan hebben....

Het ontvangen van de certificate gaf een feestelijk gevoel.

Uit de rotsen groeien en dan nog bloeien... 

 

We zijn geïnterviewd door een documentaire-maker en toen hebben we en passant gevraagd of hij een foto met mijn telefoon wilde maken.

Ben benieuwd of ons interview gebruikt wordt.

 

Naar beneden gaan was echt heftig

 

Naar het tweede lichtje willen we terug. tempel 1, Ryōzenji, dan is de cirkel gesloten.

Foto's van de 88

 

    

 

Buitengewoon vreemd...

 Vandaag zijn we naar drie tempels geweest.

 

Tempel 85 Yakuriji, tempel 86 Shidoji en tempel 87 Nagaoji.

 

We lopen de 88 tempelroute, dus kan men rustig aannemen, dat de volgende tempel de laatste is..

 

Wanneer we de route gerond hebben, dan hebben we kechigan.

Dat is een felicitatie waard en dat wordt erkend met een certificaat.

 

Het certificaat kun je halen op de plek waarover je kunt lezen hierboven.

Vanmorgen toen we begonnen te lopen en aankwamen op het punt waar je, links naar boven kon beginnen te lopen, of rechts de cable car omhoog kon nemen, heb ik de zoveelste tweestrijd gestreden en mijn gevoel voor (????) heeft weer gewonnen. 

Ik ben, samen met Ferry, links omhoog gelopen.

Gelukkig maar, want het was prima te doen. 

Nauwelijks sweat. :))))

 

Het regende, laat dat duidelijk zijn.

De godganse nacht en vandaag om 10 uur werd het aarzelend wat droger, maar wel met een luchtvochtigheid van meer dan 90%, bij een temperatuur van 16 graden.

Niks voor jou, Jeanne!

Anyway, ik vond tempel 85 mooi.

 

The main hall (hondō)

De 86 was groen!!!

Jungle groen. Het water om de handen en mond te wassen werd niet ververst, door een stromend kraantje en als tropenkind, was het eerste waar ik aan dacht: muskieten leggen eieren in stilstaand water.

Het stikte er van de muggen, namelijk.

Ik heb mijn handen niet gewassen op die plek...sorry...

 

Onderweg kwamen we een bloeiende Robinia tegen en het asfalt was bedekt net de bloesem.

Rook heerlijk!

Het is zaterdag vandaag, dus veel spelende kinderen.

Kinderen mogen hier gewoon spelen, zonder volwassenen die er als wachters bij staan. Zo heb ik ook gespeeld..

 

Naar de 87, gingen we in sneltreinvaart, met een lunch onderbreking bij Chez Sept Onze.

Stoeltjes op het terras voor en de Tjauw-min goed op temperatuur.

 

Om twee uur klokten we bij de 87.

Om half 3 konden we al terecht bij de Ryokan, die schurkt tegen het tempelterrein.

 

Waarom staat er dat het buitengewoon vreemd is?

Omdat ik helemaal niet het gevoel heb, dat we bijna klaar zijn.....het lijkt eerder, alsof we door- en door- en doorgaan...