Jullie zijn nog niet van mij af :)

 

Deze is gemaakt vanuit ons slaapkamerraam.

Vanmorgen zaten we als vanouds om half 7 aan het ontbijt.

Heerlijk geslapen, nadat ik de gevoelige knietjes en rechter schaatsspier met SRL gel ingesmeerd had, gisteravond.

Om kwart over 7 stonden we buiten

Heerlijk, dacht ik nog, geen zweetdag, maar lekker kuieren naar de Onsen. (Een onsen is een soort Spa)

De weg ging eerst over asfalt en toen, gelukkig, weer door de natuur.

 

 

 

Weer een stuk over asfalt en toen moesten we weer van de weg af, geen probleem, heerlijk...

 

Hé! 

Een afsluiting....een vrouw komt eraan met osettai, aquarius sportdrank en doet het hek open...

 

Deze zal ik missen

Ja hoor!

Een half uur lang stevig klimmen, dalen en zweten! Bah!!

 

 

Enfin, na 20 minuten, terug op het asfalt was ik het alweer vergeten.

Een henro met humor!

 

Ferry heeft een spreeuw gered uit een net.

Het beestje had gedacht lekker te gaan snoepen van de bijna rijpe kersen, maar de boer had zijn maatregelen getroffen.

Hier zat hij, nog een beetje aangeslagen, bij te komen.

Goede daad gedaan voor de dag

 

De rest van de wandeling naar onze slaapplek was prima!

 

 

Kechigan en de laatste stempel...

 

Het lichtje is de 88 waar we naar toe klommen op Nyotai-san. De san is 1100 meter, maar de 88 ligt tussen de 5- en de 600 meter.

 

 

Vannacht zo slecht geslapen!

Het bleef maar spoken in mijn hoofd.

Ik word honderd en de angst, voor het mogelijk heftige onbekende, zal niet afnemen.

Soms lijkt het alsof er ontspanning is, maar de aard van het beest verloochent zich niet.

 

Het valse plat was heel vals en de korogashi....was rough! Zo tough and rough hebben we het nog niet meegemaakt.

Wel langer; de 12....maar deze was bad ass!

Van 11 tot half 2 hebben we over de 2.5 km korogashi gedaan...

Wat een opluchting om het tempelterrein op te lopen!

 

Matt was de enige die nog rondhing.

In de morgen vanuit het centrum zijn we met vijf Nederlanders, een Française en twee Amerikanen vertrokken.

Ik ben niet zo snel, bang om te vallen, dus....

 

We waren een beetje uitgelaten. 🙃

Een Fransman kwam er ook even bijzitten.

Uiteindelijk vertrokken die twee naar de onsen, 10 km verderop, waar wij morgenavond slapen.

Vanavond rusten we in een Minshuku met WiFi!!!

Wat een luxe, WiFi!!

 

 

Ik was uitgelaten van blijdschap, dat we het volbracht hebben.

Opluchting, dat we zonder brokken, dat moeilijke stuk gedaan hebben....

Het ontvangen van de certificate gaf een feestelijk gevoel.

Uit de rotsen groeien en dan nog bloeien... 

 

We zijn geïnterviewd door een documentaire-maker en toen hebben we en passant gevraagd of hij een foto met mijn telefoon wilde maken.

Ben benieuwd of ons interview gebruikt wordt.

 

Naar beneden gaan was echt heftig

 

Naar het tweede lichtje willen we terug. tempel 1, Ryōzenji, dan is de cirkel gesloten.

Foto's van de 88

 

    

 

Buitengewoon vreemd...

 Vandaag zijn we naar drie tempels geweest.

 

Tempel 85 Yakuriji, tempel 86 Shidoji en tempel 87 Nagaoji.

 

We lopen de 88 tempelroute, dus kan men rustig aannemen, dat de volgende tempel de laatste is..

 

Wanneer we de route gerond hebben, dan hebben we kechigan.

Dat is een felicitatie waard en dat wordt erkend met een certificaat.

 

Het certificaat kun je halen op de plek waarover je kunt lezen hierboven.

Vanmorgen toen we begonnen te lopen en aankwamen op het punt waar je, links naar boven kon beginnen te lopen, of rechts de cable car omhoog kon nemen, heb ik de zoveelste tweestrijd gestreden en mijn gevoel voor (????) heeft weer gewonnen. 

Ik ben, samen met Ferry, links omhoog gelopen.

Gelukkig maar, want het was prima te doen. 

Nauwelijks sweat. :))))

 

Het regende, laat dat duidelijk zijn.

De godganse nacht en vandaag om 10 uur werd het aarzelend wat droger, maar wel met een luchtvochtigheid van meer dan 90%, bij een temperatuur van 16 graden.

Niks voor jou, Jeanne!

Anyway, ik vond tempel 85 mooi.

 

The main hall (hondō)

De 86 was groen!!!

Jungle groen. Het water om de handen en mond te wassen werd niet ververst, door een stromend kraantje en als tropenkind, was het eerste waar ik aan dacht: muskieten leggen eieren in stilstaand water.

Het stikte er van de muggen, namelijk.

Ik heb mijn handen niet gewassen op die plek...sorry...

 

Onderweg kwamen we een bloeiende Robinia tegen en het asfalt was bedekt net de bloesem.

Rook heerlijk!

Het is zaterdag vandaag, dus veel spelende kinderen.

Kinderen mogen hier gewoon spelen, zonder volwassenen die er als wachters bij staan. Zo heb ik ook gespeeld..

 

Naar de 87, gingen we in sneltreinvaart, met een lunch onderbreking bij Chez Sept Onze.

Stoeltjes op het terras voor en de Tjauw-min goed op temperatuur.

 

Om twee uur klokten we bij de 87.

Om half 3 konden we al terecht bij de Ryokan, die schurkt tegen het tempelterrein.

 

Waarom staat er dat het buitengewoon vreemd is?

Omdat ik helemaal niet het gevoel heb, dat we bijna klaar zijn.....het lijkt eerder, alsof we door- en door- en doorgaan...

Hachi hachi, oftewel alive and kicking!

Hachi-hachi is de koosnaam voor de 88 tempelroute.

 

Een Tanuki gesnapt, terwijl hij aan de wandel was.

Vroeger, bij ons thuis, als er veel tuinafval was, dan groef mijn vader een gat, deed er wat sprokkelhout in, stak het in de fik en verbrandde daar het afval in.

Wanneer alles verbrand was en koud, deed hij er de aarde weer bij en mengde alles door elkaar..et voilà! Gezonde grond om in te planten.

 

In de steden, wanneer je mag oversteken, hoor je ook een geluid, dat klinkt als: koekoek, koekoek..

Als kind zongen wij altijd: "koekoek, koekoek, een vrouw in een mannenbroek is niet zo raar, als een man in een directoire".

En nu we het toch over vogels hebben, er is er een, die krachtig begint en vervolgens rommelig en amechtig eindigt.

Ik zie het gewoon voor me! :)))))

Er is ook een vogel, die, echt eerlijk waar, "konnichiwa" fluit

 

Prachtig hoor! Maar hoe stof je dat ding af! ;)

 

Voetgangers en fietsers moeten hetzelfde pad delen en dat pad is niet altijd zo breed....toch gaat het prima!

 

 

Deze mannen werken hard aan het vernieuwen van de waterafvoer in Takamatsu.

Er is geen gebrek aan mankracht....

 

"No, I just arrived in Takamatsu and I don't speak Japanese, I am Chinese", en Ferry maar wijzen op haar tieten en steeds indringender uitleggen dat zij Amsterdam op haar shirt heeft en wij daar vandaan komen 😂 finallly the Quarter fell ( vrij vertaald)

 

Een energie-bom uit een boulangerie, verrukkelijk en heerlijk stevig, boordevol noten en gedroogd fruit.

"Bonjour", riepen we in koor en er werd gegiecheld.

 

Daarginds ligt de stad en wij zijn onderweg naar de 84.

Gelukkig hebben wij een ryokan(een supergoede) op een strategische plek.

Zakken gedumpt, naar boven gelopen, zwetend en via dezelfde weg terug.

Morgen gaan we vanuit de R, langs de rivier naar de 85. 

We boffen, want de weg naar beneden van de 84 is gruwelijk!!!!!

 

Prachtig is ze! Yashimaji de 84

 

    

We slapen voor het eerst met Nederlanders op dezelfde plek. Wij gingen naar beneden, toen zij klommen.

Zij hebben dezelfde strategie gevolgd.

 

 

Het gaat vannacht sauzen (Surinaams voor heel hard regenen) en morgen zal het ook nog wel regenen en wat ons bij de 85 wacht.....who knows, maar deze dag kan niet meer stuk

Wordt vervolgd