Kechigan en de laatste stempel...

 

Het lichtje is de 88 waar we naar toe klommen op Nyotai-san. De san is 1100 meter, maar de 88 ligt tussen de 5- en de 600 meter.

 

 

Vannacht zo slecht geslapen!

Het bleef maar spoken in mijn hoofd.

Ik word honderd en de angst, voor het mogelijk heftige onbekende, zal niet afnemen.

Soms lijkt het alsof er ontspanning is, maar de aard van het beest verloochent zich niet.

 

Het valse plat was heel vals en de korogashi....was rough! Zo tough and rough hebben we het nog niet meegemaakt.

Wel langer; de 12....maar deze was bad ass!

Van 11 tot half 2 hebben we over de 2.5 km korogashi gedaan...

Wat een opluchting om het tempelterrein op te lopen!

 

Matt was de enige die nog rondhing.

In de morgen vanuit het centrum zijn we met vijf Nederlanders, een Française en twee Amerikanen vertrokken.

Ik ben niet zo snel, bang om te vallen, dus....

 

We waren een beetje uitgelaten. 🙃

Een Fransman kwam er ook even bijzitten.

Uiteindelijk vertrokken die twee naar de onsen, 10 km verderop, waar wij morgenavond slapen.

Vanavond rusten we in een Minshuku met WiFi!!!

Wat een luxe, WiFi!!

 

 

Ik was uitgelaten van blijdschap, dat we het volbracht hebben.

Opluchting, dat we zonder brokken, dat moeilijke stuk gedaan hebben....

Het ontvangen van de certificate gaf een feestelijk gevoel.

Uit de rotsen groeien en dan nog bloeien... 

 

We zijn geïnterviewd door een documentaire-maker en toen hebben we en passant gevraagd of hij een foto met mijn telefoon wilde maken.

Ben benieuwd of ons interview gebruikt wordt.

 

Naar beneden gaan was echt heftig

 

Naar het tweede lichtje willen we terug. tempel 1, Ryōzenji, dan is de cirkel gesloten.

Foto's van de 88

 

    

 

Buitengewoon vreemd...

 Vandaag zijn we naar drie tempels geweest.

 

Tempel 85 Yakuriji, tempel 86 Shidoji en tempel 87 Nagaoji.

 

We lopen de 88 tempelroute, dus kan men rustig aannemen, dat de volgende tempel de laatste is..

 

Wanneer we de route gerond hebben, dan hebben we kechigan.

Dat is een felicitatie waard en dat wordt erkend met een certificaat.

 

Het certificaat kun je halen op de plek waarover je kunt lezen hierboven.

Vanmorgen toen we begonnen te lopen en aankwamen op het punt waar je, links naar boven kon beginnen te lopen, of rechts de cable car omhoog kon nemen, heb ik de zoveelste tweestrijd gestreden en mijn gevoel voor (????) heeft weer gewonnen. 

Ik ben, samen met Ferry, links omhoog gelopen.

Gelukkig maar, want het was prima te doen. 

Nauwelijks sweat. :))))

 

Het regende, laat dat duidelijk zijn.

De godganse nacht en vandaag om 10 uur werd het aarzelend wat droger, maar wel met een luchtvochtigheid van meer dan 90%, bij een temperatuur van 16 graden.

Niks voor jou, Jeanne!

Anyway, ik vond tempel 85 mooi.

 

The main hall (hondō)

De 86 was groen!!!

Jungle groen. Het water om de handen en mond te wassen werd niet ververst, door een stromend kraantje en als tropenkind, was het eerste waar ik aan dacht: muskieten leggen eieren in stilstaand water.

Het stikte er van de muggen, namelijk.

Ik heb mijn handen niet gewassen op die plek...sorry...

 

Onderweg kwamen we een bloeiende Robinia tegen en het asfalt was bedekt net de bloesem.

Rook heerlijk!

Het is zaterdag vandaag, dus veel spelende kinderen.

Kinderen mogen hier gewoon spelen, zonder volwassenen die er als wachters bij staan. Zo heb ik ook gespeeld..

 

Naar de 87, gingen we in sneltreinvaart, met een lunch onderbreking bij Chez Sept Onze.

Stoeltjes op het terras voor en de Tjauw-min goed op temperatuur.

 

Om twee uur klokten we bij de 87.

Om half 3 konden we al terecht bij de Ryokan, die schurkt tegen het tempelterrein.

 

Waarom staat er dat het buitengewoon vreemd is?

Omdat ik helemaal niet het gevoel heb, dat we bijna klaar zijn.....het lijkt eerder, alsof we door- en door- en doorgaan...

Hachi hachi, oftewel alive and kicking!

Hachi-hachi is de koosnaam voor de 88 tempelroute.

 

Een Tanuki gesnapt, terwijl hij aan de wandel was.

Vroeger, bij ons thuis, als er veel tuinafval was, dan groef mijn vader een gat, deed er wat sprokkelhout in, stak het in de fik en verbrandde daar het afval in.

Wanneer alles verbrand was en koud, deed hij er de aarde weer bij en mengde alles door elkaar..et voilà! Gezonde grond om in te planten.

 

In de steden, wanneer je mag oversteken, hoor je ook een geluid, dat klinkt als: koekoek, koekoek..

Als kind zongen wij altijd: "koekoek, koekoek, een vrouw in een mannenbroek is niet zo raar, als een man in een directoire".

En nu we het toch over vogels hebben, er is er een, die krachtig begint en vervolgens rommelig en amechtig eindigt.

Ik zie het gewoon voor me! :)))))

Er is ook een vogel, die, echt eerlijk waar, "konnichiwa" fluit

 

Prachtig hoor! Maar hoe stof je dat ding af! ;)

 

Voetgangers en fietsers moeten hetzelfde pad delen en dat pad is niet altijd zo breed....toch gaat het prima!

 

 

Deze mannen werken hard aan het vernieuwen van de waterafvoer in Takamatsu.

Er is geen gebrek aan mankracht....

 

"No, I just arrived in Takamatsu and I don't speak Japanese, I am Chinese", en Ferry maar wijzen op haar tieten en steeds indringender uitleggen dat zij Amsterdam op haar shirt heeft en wij daar vandaan komen 😂 finallly the Quarter fell ( vrij vertaald)

 

Een energie-bom uit een boulangerie, verrukkelijk en heerlijk stevig, boordevol noten en gedroogd fruit.

"Bonjour", riepen we in koor en er werd gegiecheld.

 

Daarginds ligt de stad en wij zijn onderweg naar de 84.

Gelukkig hebben wij een ryokan(een supergoede) op een strategische plek.

Zakken gedumpt, naar boven gelopen, zwetend en via dezelfde weg terug.

Morgen gaan we vanuit de R, langs de rivier naar de 85. 

We boffen, want de weg naar beneden van de 84 is gruwelijk!!!!!

 

Prachtig is ze! Yashimaji de 84

 

    

We slapen voor het eerst met Nederlanders op dezelfde plek. Wij gingen naar beneden, toen zij klommen.

Zij hebben dezelfde strategie gevolgd.

 

 

Het gaat vannacht sauzen (Surinaams voor heel hard regenen) en morgen zal het ook nog wel regenen en wat ons bij de 85 wacht.....who knows, maar deze dag kan niet meer stuk

Wordt vervolgd 

Toeristen

 

Takamatsu City is leuk!

 

Gisteren vlak voor we klaar waren met de route

 

Zo bizar dit!

Om de kraaien af te schrikken, is er een dode kraai opgehangen op die plek...

Pure stress bij de levende kraai, die er maar omheen bleef hippen

 

Vandaag voor het eerst toerist geweest op Shikoku.

Natuurlijk wel mijn henro hesje aangehouden, omdat, hoe scheef ook, ik er mijn identiteit aan ontleen hier op Shikoku.

Zelfs onder de regenkleding heb ik hem aan. :))

 We hebben de trein genomen vanaf station kūkōdori, vlakbij Kirara Onsen, waar we slapen.

 

We waren er hartstikke vroeg, vanmorgen. Om 11 uur al.

We vertrokken nl gewone tijd, om half 7 al.

Eerst naar een plek, waar een 7-Eleven had moeten zijn, maar nu was er niks op die plek.

Dan maar door naar naar......krijg het mijn bek bijna niet uit, zeg!

 

Daar ging het blog vlotjes weg.

We gingen voor de 83, Ichinomiyaji.

Voorbij de route stappend, onbedoeld en ongewild, kwamen we bij een huge postkantoor.

Kan niet open zijn, het is pas half 8...toch even kijken...

Verhip, de pakketpost was open!!

 

Fluks een soort tas/envelop gekocht; (die moeten ze invoeren in Nederland, zo handig!)

Volgegooid met alles dat naar Sakura-sō kon in Tokushima en weggestuurd. Hatsekidee!!

Dat hoefde niet meer in T. City. BAM!

 

De 83 is een fijne plek. We hebben onze hartsutra met genoegen en bezieling gereciteerd.

 

Bij de onsen was de normale verwarring, maar we kregen een appartamentje in het hotelgebouw dichtbij de onsen.

En toen konden we naar de trein.

Schoolreisjesgevoel had ik en volgens mij, Ferry ook.

Vijf haltes en we waren er.

In het station liepen we Christina tegen het lijf.

Die had zichzelf ook getrakteerd op een halve vrije dag.

 

Buiten in de arcade, onderweg naar het Ritsurin park, Astrid, een Nederlandse.

Die was ook klaar voor de dag.

Zij probeert om zondag rond te zijn...

Dat wordt flink doorstappen en klimmen!

 

We hebben het park helemaal bewandeld.

Een 300 jaar oud park. Prachtig!!

Alle dure hotels zijn er omheen gesitueerd, dus the place to be voor dure toeristen.

Amerikanen, Fransen, Nederlanders en twee Belgische meiskes die gratis slapen bij gastgezinnen.

Zij fietsen Shikoku rond en hadden nog nooit gehoord van hatchi hatchi.

Wij hebben het aan hen geopenbaard.

 

Terug naar de trein, kwamen we Matt tegen. Die deed iets ingewikkelds...

 

Wij liepen in-tevreden naar de Onsen terug.

Onze slaapplaatsen zijn tot tempel 88 gereserveerd.

Hallelujah!!

 

Straks een hapje eten en dit blog onderweg zien te krijgen

Morgen weer een bescheiden wandeling, maar misschien 3 km meer, zonder rugzak, vanwege de slaapplek dichtbij de 84

 

Deze handschoenen vandaag gekocht

Mijn armen verbrandden te erg