Wat een dag...

Deze dag doe ik niet over!

 

Deze foto heb ik gemaakt bij tempel 64; Maegamiji

Daarna ben ik neergezegen, ploffen lukte niet meer vanwege de pijnlijke bilspieren, op een soort bank, onder een afdak.

Het tempelterrein heb ik, van ze lang zal ze leven,  niet gezien.

 Ferry heeft alle rituelen uitgevoerd, want ik was gevloerd en we moesten nog een km naar het slaapadres..

 

Hebben ongeweten en onbedoeld 29 km gelopen vandaag. 😱

 

Morgen, maar dat wisten we, staat er 31 km op het programma en dan vrees ik, dat het ook weer meer worden...

In mijn hoofd ben ik druk aan het nadenken, hoe ik het tij kan keren, maar ondertussen weet ik dat er niks aan te doen is.

 

Welk merk bedoelde je ook alweer?

Het begon vanmorgen om kwart over 7, toen we allebei uitgerust en monter het hotel verlieten.

Wij hadden gedacht, dat we meteen aan het klimmen zouden gaan in het bos, maar we begonnen met 

 

teruglopen naar het pad en daarna 7 km vals plat.

Ik kneep hem als een oude dief voor de henro korogashi en de hele tijd daarna dacht ik: "makkie, in vergelijking met de 12"

 

Bij de 60 was ik heel ontspannen! Wat kon ons nou nog gebeuren?

Nou, wat dacht je van 9.6 km waar we van 11 uur tot kwart over 2 mee zoet waren, naar de 61?

 Ik werd steeds nerveuzer. Het was best een mooi pad, maar mijn focus was op daarna!

 

Onderweg kwamen we Dara en daarvoor Liam tegen.

We kwamen trouwens best veel henro san tegen.

Voornamelijk erg aardige Japanners, jong en ouder, maar ook een stel op de fiets uit Nederland en een ander stel, ook op de fiets uit Amerika.

 

Met Liam, wel wat geroepen, over en weer, maar niet mee gepraat. Ferry herkende hem, ik niet.

Pas toen we Dara tegenkwamen, na een half uur of zo, viel bij mij het kwartje.

 

Anyway, we kwamen Chris en Hanny ook tegen, toen ik een race tegen de klok hield.

Ferry stond er heel ontspannen bij. Vijftig % van ons was niet nerveus.

Om het nog ff erger te maken, liepen we 15 minuten (x2) verkeerd. Pfffffffff!!!!!

 

We hebben het gered, zoals dat heet, maar ik ben geradbraakt!

Vanavond SRL gel voor de knietjes en de voetjes masseren.

Rug moet morgen met yoga weer optimaal worden.

 

Nog nooit zo blij geweest met dit stuk asfalt!

 

We hebben bijzonder lekker gegeten, waar we nu onderdak zijn, maar je kunt er geen peil op trekken. Verhoudingsgewijs betalen we hier teveel voor een 6-tatami kamer.

 

Tempel 60; Yokomineji

 

Yokomineji is een belangrijke tempel.

Hij ligt halverwege de helling van de berg Ishizuchi, op een hoogte van 750 meter.

Ishizuchi is 1982 m hoog en behoort tot de groep van zeven spirituele bergen in Japan.

Yokomineji is de derde hoogste tempel op de henro route.

Alleen tempel 65, Upenji en tempel 12, shosanji zijn hoger.

 

Daarom is het eigenlijk jammer, dat hij deel uitmaakt van een cluster van vijf tempels. (60, 61, 62, 63 en 64)

De laatste keer zei ik al tegen Ferry, dat ik niet gecharmeerd ben van een aantal tempels bij elkaar.

Misschien is het een gevoel, maar ik kom tijd te kort....voel mij gehaast.

Bij de 60 wil ik wat tijd hebben om te zijn, maar de 64 moet voor 5 uur afgerond zijn....

En ik wil toch ook niet te laat op ons volgende adresje arriveren..

Enfin, we ontbijten om half 7, onze rugzakken worden weggebracht en de afstand is 23 km.

Moet lukken, toch, om even te blijven bij de 60??

We hebben onze zakken gewogen.

Met water is van mij precies 8 kg en van Ferry, 10.5 kg

Ik heb zelf ook gewogen, met yukata aan, om half 3 vanmiddag en ik ben nu 3 kg lichter dan thuis.

Ferry blijft stabiel, 2 kg lichter dan thuis.

Wij zijn nu in Komachi Onsen. Tatamikamer, gelukkig!

De westerse kamers zijn meestal veel kleiner.

De was is klaar, wij zijn schoon en om 5 uur een biertje met knabbels. 

Hoe simpel kan het leven zijn?

Het warme weer houdt aan, maar vandaag was het aangenamer dan gisteren. Er staat nu een straffe bries.

Morgen zou het wat bewolkter en minder warm zijn en dat is fijn, ivm het klimmen.

Vanmorgen was het ontbijt-buffet overvloedig, in het hotel.

Zelfs dim-sum!

En een keur aan vers fruit, waaronder heel zoete, dik in het vruchtvlees zijnde, donkerbruine lychees 

De zoetigheden van gisteren, na het diner, lieten Ferry likkebaarden.

 

 

Weinig foto's gemaakt vandaag.

Ik vond het geen inspirerende wandeling, vandaag.

Gelukkig niet hoeven lopen langs de 196, maar toch wel veel asfalt.

 

Hier bij de onsen is een aardige tuin, met een koi vijver.

Als je aan komt lopen, zwemmen ze allemaal naar je toe. Denken dat ze gevoerd worden 

Vanuit onze kamer gemaakt.

 

 

Luxe..

 

 Kokubunji

Ok, ik zal het maar bekennen, eigenlijk ben ik een luxepaard.

Probeer wel iedereen in de maling te nemen, door de Camino te lopen enzo, maar als we dan in zo'n hotel zitten als vandaag, dan komt de ware aard boven.

 

En toch, en toch...vanaf dag een koekeloerde ik naar een ding bij Lawson in de warm-houd vitrine.

Vorige week zei ik tegen Ferry: binnenkort ga ik zo'n hotdog eten.

En ja, vandaag was het zover.

Lekker vies, goedkoop eten.

Ferry zei: en nu zeker elke dag?..........ik denk het niet.

Ik bouw gewoon de lust weer op 😎

 

Ons hotel boven de kust heet;

Kyūkamura Setouchi Tōyo.

Ligt in het Park Resort Village

 

We hoopten op een shuttlebus naar het strand, maar nee, misrekening.

Iedereen komt hier natuurlijk met de auto...

En onder andere omstandigheden zou een half uur naar beneden en daarna een uur naar boven geen probleem zijn.....maar zijn wij gestoord, of zo???

Dit hotel is boven ons budget, maar we hebben een aantal keren ver eronder gezeten, dus we kunnen het  lijden.

Vanmorgen naar de dienst van 58 geweest.

Prachtig hebben we gechanted met z'n tweetjes.

De preek duurde veel te lang!! Tot de gong, dat het ontbijt op tafel stond...

Gisteravond werd er karate beoefend in de dojo.

 

Toen moesten we vanmorgen naar beneden..pittigjes!

Het was om 8 uur al bloedje heet. 25 graden.

Steeds de doek om mijn nek nat gemaakt. Daar koel je prima van af.

Volgende fase is: pet vullen met water en dan op je hoofd planten. Is op de Camino reeds vertoond.

 

Voor hem en voor haar

Op deze zondag, druk druk druk! 

De Michi no Eki op de 196 was een welkome onderbreking, na onze vaste koffieprik bij Lawson, eerder op de dag.

Was lunchtijd intussen, voor Nihon is dat rond 12 uur, dus hebben we een soba genomen. Kabeljauw en garnalen.

 

Asfalt wasemt nog meer hitte uit, dan de eigenlijke temperatuur. Daar is geen lol meer aan.

Ik krijg de neiging om in welk water dan ook, te springen. Echt een tropenkind, hè? ;)

Ik plaats de foto nog van toen ik klappen kreeg 😝

 

 

Golden Week

 

Tempel 54, Enmeji

 

Tempel 55, Nankōbō

 

 Tempel 56, Taisanji

 

 Tempel 57, Eifukuji

Hier was een man zo luid aan het bidden, dat iedereen afstand hield.

 

 

Tempel 58, Senyūji

We slapen in de shukubo van 58.

Tot de nok gevuld. Twee grote groepen, o.a. een uit Taiwan.

Wij hebben de enige kamer met een eigen badkamer, maar we zijn wel in de onsen geweest.

Wat een uitzicht!

Het is even buffelen naar boven, maar we hebben het niet slecht gedaan. Er staat 40 minuten voor en wij deden er 45 minuten over.

Wat een maaltijd! Eindelijk eens veganistisch en met genmai, ipv gohan. ( bruine rijst ipv witte)

Deze keer, afzonderlijke foto's. Het zijn zulke verfijnde gerechtjes.

  

    

Misschien komen we niet meer bij de kust....

 

We passeerden, onderweg naar tempel 54, een industrieterrein. Stonk naar gas

 

De spoorlijn werd nu ook gebruikt door sneltreinen.

Nog steeds enkel spoor, dat dan weer wel.

Op sommige plekken kon je gewoon naar de rails lopen. Beetje eng hoor!

 

De Japanners zijn gek op dieren. Honden, katten...

Er wordt goed voor de huisdieren gezorgd.

Als je langs een erf, of huis loopt, hoor je meestal een of twee blafjes; waf waf, klaar!

Niet van dat hysterische, agressieve geblaf zoals in Europa! (niet alleen in Nederland)

Deze keken sip, toen we doorliepen :))

 

Weet niet, of ik dit onderwerp veilig mag bespreken:

Japanners, zowel de vrouwen, als de mannen, hebben echt wel billen!

Geen Surinaamse, maar goed geprononceerd en de meeste vrouwen lopen met "losse heupen".

Salsa zal geen probleem zijn, denk ik.

Bij tempel 56 was er een groep monniken, onder leiding van een stuk in het zwart, daar kregen we aquarius van, osettai en de complimenten voor onze voetreis naar tempel 88.

Door een oudere monnik werden Ferry en ik, om beurten flink "geklapt" op de rug, met een staf.

Af en toe hoorde ik 'Namu Daishi henjō kongō'

Zal wel ergens goed voor zijn.

Hij deed het ook bij een ander iemand, dus het was een osettai.

Onderweg hebben we een marktje bezocht en daar heerlijke ichigo in mochi, met room, gekocht.

Vers gemaakt. Heerlijk!!

Weet je nog, de kathedraal onderweg?

http://www.thesushitimes.com/trouwen-in-japan/

Als je zin hebt, Check it out!

 

Help alsjeblieft!

Wie weet welk memorial park?

 

 

Onderweg naar 58

Michi no eki..wat een uitvinding!

Een afscheidsfoto van ons adresje.

 

Geen WiFi, dus onderweg naar Mc Donalds, voor gratis wifi..

We stonden daar om 8 uur voor de deur, hartstikke dicht!

 

Al lopende kwamen we bij een Michi no eki, een "rustplek", zeg maar.

Verse groente en vis te koop, een bloemenman, een grote wc ruimte, een heleboel tafels met banken en niet te vergeten free WiFi.

 

Michi no eki is populair bij kampeerders, omdat je de tent kan opzetten, of overdekt op een van de banken kunt slapen.

In de grote wc ruimte, mannen en vrouwen gescheiden, kun je heel goed je wassen en je tanden poetsen.

Kijk maar, met verse bloemen ook nog.

 

Er gaan geruchten, dat sommige Michi no eki niet meer zo blij zijn met kampeerders, vanwege het achterlaten van troep.

Nan kou bai ume is umeboshi van 100 yen per stuk...maar lekker!!!!

Die ga ik zeker meenemen naar Nederland.

 

En deze gember helpt mij fantastisch met een (allergie) hoestbui! Wel super peper, maar toch lekker.

Ook meenemen!

Dat wordt overvracht.

 

Het is nu kwart voor 12 en wij zitten in een soort restaurantje, een beetje deftig.

Ferry heeft bij de Eko no michi veel gesnoept, maar ik ben wel aan een lunch toe.

 

Allemachtig! Voordat Ferry en de man het eens waren over wel of geen drinken bij de sandwich en de prijs daarvan...allemachtig...

En hij sprak eigo...

 

Toen er afgerekend ging worden, was er miraculeus genoeg, toch weer 300 yen extra berekend voor...ja, waarvoor eigenlijk?

Die hebben we niet betaald. Belasting was er al over berekend.

Boeven heb je overal, ook in Japan.

 

Onderweg in het postkantoor ook weer gelachen

Wij sturen regelmatig een kaartje of een cadeautje naar Miles en Noah en alle keren was het bij dezelfde soort kaart een andere prijs.

 

Deze keer kwam zelfs het meetlint eraan te pas.

Ik was net te laat om een foto te maken, maar je kunt zien, dat met z'n tweeën dit varkentje gewassen wordt ;)))))

 

Kijk uit je doppen voor je doppen!

Wij lopen regelmatig op de smalle stoepen over stenen die het riool afsluiten. Waar twee stenen elkaar raken, zit een gat...

 

Deze handschoenen draag ik om het overmatig verbranden van de huid van mijn handen te voorkomen.

Een paar jaar geleden had ik geen handen meer, maar donkerbruine klauwtjes bedekt met  perkament.

Vorig jaar op de Via de la Plata ben ik begonnen met handschoentjes te dragen. Beviel uitstekend!

Voor een paar witte "zwarte Piet" handschoentjes, in de feestwinkel betaalde ik ongeveer 10 euro.

Na 1x wassen, gekrompen en uit model.

Deze handschoenen kosten een euro, omgerekend en zitten fantastisch!

Daar neem ik een paar of drie van mee.

Als ze zo smerig geworden zijn, dat de was niet meer helpt, gooi ik ze weg en koop nieuwe.

Dit is mijn derde paar.

 

 

Ondertussen zijn we aangekomen op onze slaapplek.

Echt een verrassing!

Grote mooie kamer met bad en wc op de 5de verdieping van een soort pakhuis "Seagull Marina"

Het eerste onderkomen dat vanuit Tokushima door de vriendin van Emiko is gereserveerd.