Nog 22 loopdagen

 

Een rekensommetje leert ons, dat als het nog 29 dagen tot de terugvlucht is en er nog 22 daadwerkelijke loopdagen resten, er 7 dagen overblijven die nog niet ingevuld zijn...

Niks is minder waar.

Van de 7 dagen zijn wij er twee in Koyasan, dan blijven er nog 5 over.

Een dag is voor Ōsaka, rest 4.....

En deze 4 spelen een belangrijke rol na de Golden week.

-Heb ik al uitgelegd wat de Golden week is?-

Heel Japan is vrij en Shikoku wordt overspoeld met henro san uit alle hoeken en gaten van Japan.

Deze 4 dagen gaan wij gebruiken om na 7 mei eens, out of the box, te treinen, luieren, musea te bezoeken en te navelstaren.

Dat lijkt mij fantastisch!

We zijn heel ascetisch bezig geweest, vanaf 17 maart en we zijn toch ook wel mensen die het heerlijk vinden om te flierefluiten.

Zeventien mei worden we in elk geval verwacht in Sakura-sō in Tokushima, bij onze eerste Minshuku op Shikoku.

En die middag of avond gaan we een pizza eten met David Moreton.

 

Wat hebben we vandaag uitgespookt?

We vertrokken om ca half 8 uit het hotel, na een uitstekend ontbijt buffet.

De avond tevoren ook een buffet. Prima!

Van dit hotel niks dan positieve berichten.

Fantastisch geslapen, ook!

Eerst naar de Lawson, even verderop voor koffie en lunch (onigiri) en we stonden lekker buiten, want het was heerlijk weer!

 

Op de parkeerplaats, een groepje kinderen, (een meisje), van een jaar of 10, in sport-tenue.

Met ouders die 'reden' ging de groep naar het sportveld voor een handbalwedstrijd.

Leuke sfeer, blije kinderen, heerlijk zonnetje, aardige trainer...alles klopte!

 

By the way, onderzoek heeft uitgewezen dat de gezondste mensen op de wereld Japanners zijn en dat 98 % van de schoolkinderen loopt naar school.

Japanners worden ook het oudst op de wereld.

 

Nou moet ik zeggen, dat wanneer je loopt en daardoor langzaam en langdurig met de bevolking in aanraking komt, je ook merkt, dat er geen angst en geen agressie heerst. Niet gewoon, niet in het verkeer, niet tussen kinderen, niet tussen ouders en kinderen....

Er wordt niet geschreeuwd, niet met stemverheffing gepraat, kortom, Ikigai! (Zoek het zelf even op, alsjeblieft, te lang, te ingewikkeld, om uit te leggen.)

 

We liepen op een landelijk paadje en ik zag een bijzondere iris.

Die foto moest gemaakt worden, ook omdat ik een groen insect op een van de bloemen zag.

Op mijn knieën, vooroverbuigend, ontdekten we dat het geen insect was, maar een van de kleine groene kikkers die samen met zijn broeders soms zulke mooie concerten geeft.

Hij bleef gewoon zitten, alsof hij speciaal voor ons aan het poseren was.

 

 De volgende foto heeft Ferry gemaakt, die is erin gestapt. Ik was bang voor nattigheid

 

En dan nog deze uitsnede

 

Degenen die hier op Shikoku hebben gewandeld, weten hoe zeldzaam deze foto is.

Ik ben blij!!!

Vandaag, misschien door het mooie weer, zeven henro ontmoet.

Bij de kikker een jong Japans stel, dat net kwam aanlopen en waarvan het meisje zei, in het Engels, you have to use your sight (!)

Zij sliepen in hetzelfde hotel als wij.

 

Toen een Canadees stel dat vandaag terugging naar Canada en dat vroeg of wij Co kenden en ook zijn achternaam. Gelukkig hebben we een kaartje van Co, dus konden wij ze blijmaken.

Even na die twee, Ferry stond te plassen, passeerde een jonge gaijin geheel in het zwart gekleed.

Een Japanse, die ook kwam uitrusten bij het verpleegtehuis en daarna nog een Japans stelletje.

Drukte op de henro wegen ;)

 

Een kathedraal??

Dit moeten we nog uitzoeken.

Lukt Ferry niet, via Google. Iemand anders wel...misschien?

 

Deze foto illustreert hoe ik de volgende keer de trappen van de tempel op gedragen wens te worden

-foto gemaakt in Zuid India-

 

Ōzu City

Een charmante, kleine, toeristische stad, waar onze Ryokan van vanavond staat.

Een topper! En dan weet ik nog niks van het eten hier bij Tokiwa.

Over precies 30 dagen....

 

Het is vandaag 21 april en op 21 mei vliegen we naar huis.

In de tussentijd gaan we nog 500 km lopen en 44 tempels zien.

Dat even voor de statistieken 😇

 

We hadden een makkie vandaag.

Tien kilometer maar en we zijn nu, vanaf 11 uur vanmorgen, in hotel Uwa Park.

 

Een ruime tatami-kamer, extra futon, een apart wifi apparaatje en we hebben diner en ontbijt geboekt.

Morgen een wandeling van 20 km, ook niet spectaculair, maar genoeg voor ons oudjes ;)

 

Na lange tijd alleen maar Lawsons gezien te hebben onderweg, nu eindelijk weer eens een 7-Eleven.

 

Eergisteren had ik een pul bier van 500 ml + een okonomiyaki en met dat volle gevoel ben ik even klaar!

 

Gisteren heeft Ferry alleen een biertje gedronken met wat knabbels en ik niks, dus kochten we vandaag, bij de 7/11, een flesje koude sake voor 5 uur, borreltijd.

Werd Ferry bij de kassa om zijn id gevraagd 😳😂

 

Ferry kan zo interieurverzorger worden op Shikoku.

Gisteren bij de Minshuku, was het een beetje vies. Waarschijnlijk heeft ze een hekel aan het huishouden en ook aan koken trouwens.

Ze heeft eten gehaald en zelf had ze pasta bolognese bijgedragen aan het geheel.

 

Ferry heeft de spullen in onze tatamikamer vochtig afgenomen en de wasbak, met koud en warm stromend water, met een schuursponsje en zeep schoongeboend.

 

Tempel 43; Meisekiji

Geen onaardig mens hoor! Helemaal niet!

In het boek, waar alleen Japanners iets in geschreven hadden, heb ik een hartje en een tulp getekend en onze namen vermeld.  

 

Toen we vanmorgen het pand verlieten kwamen we onderweg van die groepjes schoolkinderen tegen, met

een gele helm en een gele paraplu.

Uit alle windrichtingen kwamen ze, met een iets ouder kind als groepsbegeleider.

Allemaal zoet groeten natuurlijk..eentje riep ipv ohayo gozaimasu, uitdagend; good morning!

 

Dan bij ons in de buurt; bijna alle kinderen worden met de auto naar school gebracht!

Ook als ze twee straten verder wonen. Schandalig eigenlijk....

 

Vandaag een berlinerbol gegeten, niet gevuld met jam, maar met dunne zoete bonenpasta. Onwaarschijnlijk lekker.

Het gebak is trouwens verrukkelijk in deze stad.

In Seiyo City geen overdaad aan kappers, maar aan banketbakkers. De ene nog beter dan de andere.

We hadden ook een soort walnoten brood en ook nog een cakeje. Super!

 

Meisekiji tempel 43

Bumble Bee

 

Daar gaan we dan!

Aan het begin van de wandeling vandaag, kwamen we twee keer een henro uit Nihon tegen.

De eerste was een donkerbruinverbrande oudere man, die nogal langzaam liep en die we bij Ryūkōji, tempel 41, al kwijtraakten.

De andere liep kwiek en zag er jonger uit.

Na Butsumokuji, tempel 42, waren we hem even kwijt, maar we kwamen elkaar bij het punt van "de moeilijke route" weer tegen.

Hij waarschuwde ons, nadat we de trap op waren gegaan, dat de route afgesloten was.

Enfin, we raakten aan de praat, want hij sprak heel goed Engels.

Nadat hij hoorde, dat we uit Oranda kwamen, wilde hij weten, over Suriname...

Ferry en ik waren verrast! Een Japanner die Suriname kent en ook weet dat het in Zuid Amerika ligt?!

 

Tempel 41

Wat blijkt? Hij heeft 2 jaar in Suriname gewoond, omdat hij werkte, wij denken leidinggevend, voor de Japanse maatschappij die de Surinaamse territoriale wateren leegvist op de beste garnalen, "Guyana pink", ter wereld!

 

Tempel 41

Hoe komt het nou, dat het volledig legaal is?

Omdat aan het begin van de 60er jaren, Jopie Pengel, toen minister president van Suriname, de garnalenvisserij verkwanseld heeft aan de Japanners....

Zij hadden het alleenrecht op het vissen.

Niks Surinaamse trawlers die ook mochten vissen....

Er zal heel veel van dat geld in de zakken van Jopie en z'n NPS ministers verdwenen zijn!

 

Tempel 42

En wij, die in Suriname woonden, konden alleen maar onze eigen garnalen, voor heel veel geld kopen bij de Japanse maatschappij, "Bumble Bee".

 

Hier kwamen we vandaan

Ik vraag mij serieus af hoeveel garnalen er nu nog over zijn...

Denk eens aan het kleine percentage Surinamers dat zich deze garnalen kon veroorloven....

 

Jonge, frisse varens

Eigenlijk word ik helemaal opnieuw verontwaardigd over de misstanden toen, maar op dit moment wordt Suriname opnieuw verkwanseld door die........nu president is. Nu gaat het over goud in de bodem van Suriname en het oerwoud en de rivieren die vergiftigd worden door het gif dat gebruikt wordt bij de goudwinning.....

En dit alles door Kubo, die hier samen met Ferry op de foto staat. Hij is wel kwiek, maar wel al 74.

 

Vandaag was een grijze dag en het kwik bleef steken bij 15 graden.

We hebben heerlijk gewandeld. Toch nog maar 18 km.

Veel korter dan gedacht, ook gemakkelijker, maar wel mooier dan verwacht.

We hebben wel de Hanaga-Tōge pas bedwongen!

500 meter!

 

Het water zoekt zijn weg naar beneden

We zitten in een viezige Minshuku.

Dikke lagen stof. Ik mag hopen, dat het beddengoed een beetje fris is.

Vervelend dat je voor viezigheid ook betalen moet.

Ga maar nooit slapen bij Minshuku Hyōdō.

 

Lampions gemaakt van blikjes

Vanmorgen nadat we vertrokken waren uit het hotel, kwamen we een straat verder Elly en Jaap tegen.

Volgens mij hadden ze koffie gescoord. :)

We werden gefotografeerd en uitgezwaaid.

 

Bijzonder plantje, groeit en bloeit op beton en asfalt

Gisteren, lukte het niet om samen te eten, maar we zijn  

iets gaan drinken in een karaoke bar.

Gelukkig, geen muziek. Wel gezelligheid, tot een uur of 10, half 11.

Lang geleden, dat wij zo laat gingen slapen. ;)

 

Sunset at Iwajima

Morgen, een bijzonder korte route.

Zeg maar, een verkapte rustdag.

 

Putdeksel 

Uwajima, stieren die elkaar uit de ring duwen..

Ditjes en datjes

 

Vanmorgen om half 8 vertrokken uit Nishi-Yūgyo Center.

Lange route vandaag, 23 km.

Bij de Lawson een soort sinaasappel osettai gekregen van de manager. Volledig onverwacht. Erg lief.

Bij het postkantoor elk een zak snoepjes. :)

 

Op het hele uur hoor je een deuntje rondgeschald.

Ga ik opnemen, de volgende keer.

 

Steevast, als ik mijn stempelboek overhandig in de office van de tempel, doe ik dat met twee handen en met de goede kant boven en naar de ontvanger gericht.

Tot op de dag van vandaag, is het met beide handen aangenomen en ook weer met respect aan mij overhandigd?!?!?!?

En opeens was het deze keer niet!?!?

Hoe zit dat nou!

Zelfs bij de Lawson gebeurt het consequent netjes.

Zelfs het geld wordt met respect teruggegeven.

 

Ook iets opvallends:

Natuurlijk is er heet en koud stromend water op de plekken waar we slapen en in de hotels kunnen we zonder problemen in de morgen weer een snelle douche nemen, zoals we dat gewend zijn.

In de Minshuku, Ryokan en shukubo is het dus een koude douche, want het heet water is NIET meer beschikbaar.

Waarom eigenlijk niet?

We snappen er geen jota van.

 

Soms kun je merken, dat er in een Minshuku wel een pc is en dat er WiFi is en toch wordt er geweigerd je de code te geven.

Natuurlijk hun goed recht, maar ik begrijp het waarom niet.

 

Weet je wat heel sympathiek is?

Bij bushaltes waar geen bankje, met of zonder huisje, staat, hebben particulieren stoeltjes en krukjes neergezet. Voor oudere mensen, denk ik en voor vermoeide henro san.

 

Ferry is buiten, op jacht naar een schoenmaker.

Het is weer zover; hak weggesleten.

Ik hoop dat hij ook hier, in Uwajima, er eentje vindt.

 Er wordt om ons heen gefloten door de vogels, dat het een lust is.

 Er moet gepaard, eieren gelegd en een familie gesticht worden.

Maar eerst moet het vrouwtje gelokt worden, natuurlijk!

Japan, in het Japans, heet Nihon.

Hoe komt men aan de naam Japan?

Het lijkt niet eens op het woord Nihon!!

Onderweg

 

Gisteravond, door weer en wind naar een restaurantje om te eten. Tempel 40 is sudomari. (Zonder eten)

Wauw!

Wat lekker gegeten, hmmmmm!

Zelfs de miso shiro smaakte iets anders, omdat er zest aan toegevoegd was.

 

Vandaag vertrokken we uit de shukubo van 40, met een Leki stok van mij die niet vast te schroeven was.

Een oud euvel dat gemakkelijk te verhelpen is met een inbus sleutel 😳

De monnik verliet zijn post, sloeg aan het bellen, haalde een gereedschapskist, liet henro wachten op hun stempels.....en had ook geen inbus sleuteltje.

Met een tang lukte het, om enige beweging in de schroef te krijgen en het euvel was verholpen. Pfoe!!!

 

Of ik schaf nieuwe leki's aan voor de volgende lange wandeling, of er gaat een inbussleutel mee.

 

We begonnen met een ontbijtje bij de Lawson.....

Toen de 56, maar gelukkig konden we al snel van de weg af en door wat interessanter gebied.

 

Het zat mij zo dwars, dat ik het vorige blog niet kon versturen, dat we op een gegeven moment in het gemeentehuis zijn gaan zitten en met hulp hebben we ons gemeld bij free do spot en kon het blog weg. Hoera!

 

Nu zitten we in het restaurant van een onsen in het plaatsje Ainan town.

De eigenaar is een schatje.

Eigenlijk zouden we Ehime free spot hebben, maar

Hij gaf de officiële naam en code. Super hoor!

 

Lekkere kerrie/rijst gegeten. Op z'n Japans.

Er zijn wat problemen met het toevoegen van foto's.

Geen idee, of het gaat lukken.

Ook geen idee, of we vanavond WiFi hebben.

We hebben WiFi!

We zitten aan zee, in een eigen appartementje, met tatamivloer.

Uitzicht op het water.

 

Ik kan opeens geen foto's meer plaatsen op mijn blog, rarara.

Kom er wel achter, maar dat zal wel even duren.

Intussen plaats ik de foto's op FB, met commentaar.

 

Morgen lopen we 25 km naar Uwajima City en we slapen in het Grand hotel.....ben benieuwd

Haaaaa! Het fotoprobleem omzeild!