De zon gaat schijnen, voor jou en mij...

Het is nog gisteravond, maar aangezien er toch geen WiFi is, begin ik maar, off line, vast met het blog van morgen..

De Shimanto river

De enige rivier in Japan, waar geen dammen in zijn.

Een open, schone rivier, een genot om langs te lopen en zeker met dit weer

 

De zon laat zich weer zien en warmt de boel direct op tot 20 graden...reden om vroeg te beginnen.

We ontbijten om 6.30 uur.

 

Vanavond heerlijk gegeten. Een beetje dwars tegen het geijkte Japanse.

Fruit! Appel en buntan, heerlijk, een groene salade met tomaat en komkommer.

Gefrituurde steurgarnaaltjes, zodat je ze in hun geheel kunt eten; heerlijk knapperig, sugarsnaps, maguro (tonijn) sashimi en gestoofd rundvlees op kortgebakken spitskool.

Rijst natuurlijk en een soort haaienvinnensoep.

Erg lekker, erg verrassend.

Ze is heel gezellig, onze gastvrouw. Vol praatjes.

Ze zei, dat als we rond zijn, ik goed Japans zou spreken. Haaaaa! Lief hoor, maar niet waar.

Voor wie nog nooit in Japan geweest is; hier heerst de slippercultuur;

Bij de deur, schoenen uit, binnenslippers aan. Naar de wc? Binnenslippers uit, wc slippers aan.

Ben je binnen en wil je naar buiten, zonder schoenen?

Buitenslippers aan.

Je kunt geen grotere stuip veroorzaken, dan met je schoenen naar binnen proberen te gaan, of met de wc slippers door het huis lopen.

Op de tatami is het streng verboden met slippers te lopen.

Sommige Minshuku of Ryokan zijn een beetje viezig en sommige zijn helderder dan het huis van de beste poetsmadam in Nederland.

Je kunt pech of geluk hebben.

Ik heb een wens:

WiFi voor elke Minshuku en Ryokan. :)))))))

De grootte van de kamer wordt bepaald door het aantal tatami. (Matten) meestal zes,

In de shukubo hadden we een kamer met 16 tatami!!

 

Ik denk dat er wat uit te leggen valt over een gebezigde uitdrukking in het vorige blog:

Waarom ik"schijtziek" werd van de tempels in Thailand, heeft alles te maken met de commercialisering van de tempels..

Rijen toeristen die langslopen om een foto te maken.

Geen Thai die daar zijn geloof beleidt.

Geen religieuze sfeer, kortom in mijn beleving, een poppenkast

 

Hoe anders in India en Nepal!

En nu op Shikoku..

Niemand hoeft het met mij eens te zijn, het is een puur persoonlijke beleving en die uit ik.

 

We zitten bij de Lawson, aan de zijkant, op een bankje.

Hebben net geluncht.

Aan de overkant is een postkantoor en er gaat voor de tweede keer, een doosje met spulletjes naar Sakura-sō .

Onze rugzak wordt steeds lichter :)

 

Intussen zijn we gearriveerd bij Ōki Marine

We slapen zowat op het strand! Heerlijk de branding tijdens de nachtrust!

Ferry is in zee geweest. Lekker vond hij het, fris, maar niet koud.

 

Onderweg kwamen we Christina en Darren uit Australië tegen.

Zij liepen terug, voor de 39. Dat heeft Ferry getriggerd.

Hij is nu druk aan het berekenen, hoe we het beste naar de 39 en de 40 kunnen lopen.

Volgens mij is hij eruit :)

 

Weer naar Ōki Marine..

Ferry heeft bedacht, naar aanleiding van een gesprek met Christina en Darren, dat wij morgen weer slapen in Ōki Marine.

Omdat het dezelfde weg is, die we al gelopen hebben, naar Ashizuri Misaki, gaan we met de bus en hebben we morgen een min of meer 'vrije dag'.

We kunnen dan misschien, morgen, naar de ruïnes van de okunoin!

 

Vanmorgen, voor we weggingen, een wonderschone blik op de zee, met strijklicht, zomaar uit ons slaapkamerraam bij Ōki Marine.

Bij zee waren de vissers druk met het boeten van hun netten

Iets verder lag het vissershaventje.

 

Ferry kijkt bedenkelijk naar zijn witte onderdanen...

Je komt wat tegen onderweg...

Ben blij dat we niet hier slapen 

We hebben een kamer in de Youth Hostel in Ashizuri en weer zo'n fantastisch uitzicht.

Blik op een tempel, pal naast de hostel.

Zulke aardige mensen hier! 

Een ouder echtpaar (waarschijnlijk van onze leeftijd) ;)

Vandaag een aparte wandeling.

Stukken met enkel asfalt en stukken waarbij er gezocht moest worden naar het pad...

We werden met pijlen geleid naar deze brug, maar eenmaal over de brug, was er geen pad.

Ik wilde ogenblikkelijk terug, maar Ferry "zag" een pad en een van Kükais helpers hier op aarde, riep dat we door moesten lopen.

Enfin, achter een hoop troep was een soort van paadje, dat allengs een fatsoenlijk pad werd.

 

 

We kwamen de monniken, Italiaans echtpaar, weer tegen.

Zij hebben geslapen in een zenkonyade.

De namen ben ik al weer vergeten, maar ik weet wel dat zij horen bij een tempel in Kyushu; Daikokuji.

Zij woont en werkt in Milaan, maar is in de tempel, om de drie maanden. Hij woont in Japan, in de tempel en is af en toe in Italië voor lezingen.

Hij heeft volgers en die komen ook af en toe naar Japan, naar de tempel.

Toen we bij de 38 waren, waren zij er ook en terwijl ze met de soetra bezig waren, kwam er nog een echtpaar in dezelfde zwartgazen kleding.

Degenen die later kwamen, verkneukelden zich over de Italianen, dat zij niet door hadden, dat zij er waren.

Ik heb genoten van de soetra en het gezang, later. 

En de Italiaanse monnik was zo verrast; hij zei tegen mij: they are our friends, we didn't know!

Zo lief Sugoi!!

Ik heb nou al zolang geprobeerd, om een videootje hier te downloaden, maar het lukt mij gewoon niet!

Dan doe ik het maar apart.

Nog een paar van de mooie 38

 

 

  

De kust

Rommelige dag!

 

Vanmorgen hadden we ontbijt om 7 uur en het was geen genoegen om naar buiten te gaan, dus zijn we blijven hangen tot een uur of 8.

De weersvoorspelling was redelijk gunstig voor de middag, maar op dat moment?! Hm!!!

Enfin, we hebben ons staande gehouden en vooruitlopend op een Minshuku, waarschijnlijk zonder WiFi, zijn we een zaak van docomo binnengelopen en zitten nu te internetten.

Niet veel foto's vandaag.

Wel een foto van gisteren toen ik op de trein stapte en Ferry nog even doorstapte...

De treinen in Shikoku zijn een verhaal apart.

Ik geniet van de aanblik van zo'n rijdende wagon, naast ons pad.

Nu pas begrijp ik de passie van sommige volwassenen voor de marklintreinen en het bouwen van bergen, tunnels en dergelijke.

 

We liepen naar de Ōsaka tunnel en zagen dit huis aan de weg.

Zo mooi!

Tot we dichterbij waren. Geen hout, maar metaal...een illusie minder

 

Onderweg vandaag, een bos(je) waar we doorheen liepen.

Dichtbij zee en toch redelijk gezond

Ik heb het donkerbruine vermoeden, dat er slaapgelegenheden zijn, ook hotels, die alleen Japanners als gasten willen.

Ik kan mij nl niet voorstellen dat alles zo snel vol is.

We komen nauwelijks henro san tegen....

 

Onze maaltijd gisteravond, met een flink glas koude sake erbij.

Veel te veel!!

Deze kokkin was ook wel erg dik.

Zie je niet gauw bij Japanners, in elk geval niet op Shikoku.

 

Bij de tunnel, een waarschuwing voor hoge golven...

Er is hoop en vrede mogelijk voor Japanse rokers..

Ik wou dat ze ermee ophielden, te roken in restaurants!!

Dat zou al heel wat vrede bij mij brengen

Lieve Richard,

De tempels vervelen nooit! Elke tempel heeft zijn eigen karakter. Introvert, ingetogen, uitbundig, kleurrijk, sereen, liefelijk...

Het enige land waar ik op een gegeven moment "moe" van de tempels werd, was Thailand.

Dagdag allen en mata a to de ( tot later)

Vijfhonderd km afgelegd

 

Het is half 11 in de morgen en we zijn de onsen kobushi-no-sato ingedoken, niet om er gebruik van te maken, maar om een beetje op te drogen.

Het regent nl vandaag weer. Hoogstwaarschijnlijk de hele dag.

Gelukkig hebben ze WiFi.

Eindelijk eentje gevonden, die mijn goedkeuring kon wegdragen

 

Intussen is het 12.30 uur geworden.

We zitten in een piepklein tentje langs de weg en hebben net allebei een portie lekkere takoyaki gegeten.

Wat is takoyaki?

Dat is een soort poffertje, gevuld met inktvis. Erg lekker.

Onderweg heeft Ferry geposeerd

 Het bleef maar nat. Eigenlijk een mooie wandeling met af en toe uitstapjes naar de 56(?)

 

Na 20 km en een sanitaire stop bij Lawson's, hield ik het voor gezien en ben op de trein gestapt naar Arigawa.

Ferry liep de drie haltes van de trein nog naar de Minshuku Takahama.

Ik ben er al, superlieve vrouw, maar weer geen WiFi. 😡😫

 

Vanmorgen bij de dienst in de hondō aanwezig geweest.

Jammer toch, dat ik het niet echt kan volgen.

Na de ceremonie hield de monnik nog een preek, waarvan ik alleen maar begreep dat hij het over Amerika, Europa en Colombia had....

 

Het plafond van de hoofdtempel, de hondō, is heel bijzonder.

 

Daarna het ontbijt

 

En om 8 uur vertrokken wij

Nanakopas

 

Het is nu 10.40 uur we hebben nog 10 km voor de boeg, naar Iwamotoji, tempel 37.

 

Gisteravond in Minshuku Awa waren wij de enige gaijin. De vier andere gasten waren Japanners.

Een stel auto henro, een man, ook 71, die 44 km achter de kiezen had en Yoko uit Ōsaka, die uitstekend Engels sprak en 30 km had gelopen.

Ze liep maar drie dagen en kwam in de Golden week terug om nog 6 dagen te lopen.

 

Wat is de Golden week?

Dat is een week, deze keer beginnende op 29 april, waarin heel Japan vakantie heeft.

Postkantoren, banken....alles dicht.

Dat wordt een zootje geld opnemen, om onze onderkomens te kunnen betalen.

 

Dat we begeleid worden, bij het wandelen, door kikkerconcerten en prachtig vogelgezang, dat moge duidelijk zijn; maar dat er een vogel de hele tijd, fuck, fuck, fuck roept, had ik nog niet vermeld.

Hij spreekt voor mij, wanneer we weer eens steil moeten klimmen, of dalen.

Vandaag hoorden wij er eentje ficke, ficke, ficke roepen...

De vogels spreken hun talen

 

Vanmorgen toen we begonnen, hadden we de keuze uit het bovenpad, het onderpad en de 56, een asfaltweg, compleet met tunnels

We hebben voor de 56 gekozen, omdat het zondag is en het superstil is op de weg

Onderweg kwamen we Hideki Katagiri tegen

Een chirurg in een plaatsje in de buurt van Tokyo

 

Later zaten we met Hideki in de tuin van  Ishizaka en Kyoko.

Ontzettend aardige mensen die bij hun huis een soort shelter hebben voor de vermoeide Henro San.

Thee met een koekje gekregen en hij heeft een reservering voor ons in orde gemaakt.

 

Nu zijn we in de shukubo van 37.

Morgen verder