To Lawson, or not to Lawson...

Ferry is gek op markten, super- of andersoortig.

Meestal hobbel ik in den vreemde welwillend achter hem aan en laaaaat hem..

Hier op Shikoku kom je om de haverklap, een Lawson, 7/11, K-Mart of family Mart tegen.

Ook hier heb ik het tot vandaag gelaten ondergaan, dat hij het hele assortiment bekijkt, bevoelt, mijn mening vraagt, naar het toilet gaat, koffie bestelt, chocola koopt en alle tijd van de wereld heeft...

Vandaag begon de dag redelijk fris, maar al snel werd het  warmer en warmer..

Weer zo'n Lawson, waarin ik met 8 kg op de rug, in de warmte, al 20 minuten stond te wachten op mijn man die helemaal gelukkig, dezelfde spulletjes aan het bekijken was.

Nu hebben we een eenzijdige afspraak;

Van tevoren weten wat er gekocht moet worden en dan zo snel mogelijk het pand verlaten.

Ferry moet het alleen nog maar met mij eens worden 🙏🏻

We hebben tempel 31, Chikurinji bezocht

Klein, maar fijn!

Alleen maar vanwege de lucht van het hout..

De kersenbloesem begint zich in al haar pracht te vertonen

 

Een paar foto's van Zenjibuji...

Tammy let goed op, waar ze haar voeten neerzet..

Onderweg naar beneden na tempel 32

Ik had zo graag met de ferry naar de overkant gewild, maar helaas was er geen plaats meer in de accomodaties pal aan de overkant.

We zijn in Minshuku Sakamoto en om daar te komen, moesten we over deze brug.

Doodeng! Een smalle brug en ook met een smal looppad. Zeg maar 40 á 50 cm breed.

De grote vrachtwagens denderden rakelings voorbij.

Ik had mijn blik op Ferry's hielen gefixeerd en heb niet op- of omgekeken.

Geen idee van de view! Ik dacht dat de brug de Murato bridge heet...

Shikoku byo..

 

Een Shikoku byo is een Shikoku verslaafde.

Zowel bij de Nederlandse henro, als bij de internationale henro san, zijn er mannen en vrouwen, die zo gauw ze klaar zijn met hun tempelroute, alweer aan het plannen zijn voor de volgende ronde...

 

Het "Westland" van Shikoku; kassen, klaarliggende rijstvelden en sommige rijstvelden al beplant met bibit (jonge rijstplantjes)

Dat bracht mij op de Shikoku byo, want al wandelend en genietend van het zicht op het tere groen van de plantjes, vroeg ik mij af, hoe het landschap zou zijn wanneer de halmen groter waren en hoe, wanneer de halmen zwaar van de rijpe korrels zouden zijn...

Ik denk niet, dat wij weer naar Shikoku zullen komen voor een rondje tempels, maar we zijn allebei wel gecharmeerd van de landschappen, de vriendelijke mensen en de inspanning (jaja!)

 
  

Vandaag drie tempels bezocht.

Kokubunji is favoriet..

Dainichiji was de eerste van vandaag

 

 

En Zenrakuji, tempel 30 de laatste (van vandaag dan hè!)

 

De schoenen van Ferry waren alweer aan nieuwe hakken toe...

 

  

Wachtende op de schoenen, hebben we als avondeten een okonomiyaki gegeten. Superlekker!!

 

Dit is dus ook Japan. Er wordt geanticipeerd! De stoepen zijn smal, dus wordt de bescherming tegen een val in de goot, zodanig bevestigd, dat er nog optimaal gebruik gemaakt kan worden, van de wandelruimte.

Zo droog je champignons in de buitenlucht.

 

Zomaar een landschapje

 We zijn in Kōchi City, dus mag daar een foto van, niet ontbreken natuurlijk!

 

 

Vooruit, nog eentje dan.....

Zondag 2 april

 

Zomaar wat feitjes:

Hoe groot is Shikoku?

18.800 vierkante kilometers

Om te vergelijken, Nederland telt 42.000 vierkante kilometers.

Hoeveel inwoners telt Shikoku?

Dat zijn er ruim 4 miljoen

Zo troeperig kan het er uitzien langs 's Heren wegen

 

In Kōchi is de alertheid op tsunami's overal zichtbaar

Grote betonnen wallen langs zee, borden die aangeven waar je naar toe kunt vluchten (omhoog)

Leven met de dreiging van dit gevaar, is voor ons natuurlijk onbekend.

Tegenwoordig kunnen de Groningers meepraten over aardbevingen

Nog zo'n plek om naar toe te kunnen vluchten

Vandaag weer eens een stuk gelopen met Bruno, de Fransman. Hij ging vandaag een eindje verder, naar tempel 28; Dainichiji. 

 

Zelfs het onkruid ziet er gezond uit..

Prachtig mooie route vandaag.

We begonnen met uitbundige zonneschijn en niet langs de 55, maar er steeds achter, op een pad geflankeerd door dennen en moestuintjes en bevolkt met recreërende Japanners.

Het is zondag, nietwaar!

We hebben een jongeman zo mooi zien hardlopen..leek wel of hij zweefde!

En natuurlijk gezinnetjes met hun schattige (kawai) kindjes.

Wat zijn het toch een poppetjes om te zien! Zowel de jongetjes als de meisjes.

Rechts, in de hoogte, zie je het stationnetje van een enkelspoor van een een-wagons treintje.

 

Dit is nou een zenkonyado. Een gratis slaaphut voor Henro san

 

Geluncht hebben we in het restaurant dat je boven zee ziet uitsteken.

We hebben wel een half uur moeten wachten, maar het uitzicht! 

Ik had frites en een hamburger en Ferry pasta Putanesca

 

 

Water gedronken, want we hadden er nog 10 voor de boeg

 

Het uitzicht......

 

En toen kwamen er dreigende luchten met af en toe een klap onweer.

Gelukkig niet veel regen.

Het is nu weer stralend!

Prefectuur van training, discipline en uithoudingsvermogen...

 

Vanmorgen onderweg naar Otera Kōnomineji 

Het miezerde helaas nog wel.

Afscheid genomen van Jim Maurice. Hij moest wat sneller vooruit, omdat hij een workshop raw food geeft in Tokyo, binnenkort.

 

Onderweg...

We liepen eerst met onze backpacks, omdat Ferry niet helemaal terug wilde naar de Minshuku.

Gelukkig kwamen we een oud mannetje in een pick-up truck tegen, die gebaarde dat we in de schuur onze hebi's (zwaarte) konden achterlaten.

Lichtvoetig vervolgden wij onze weg.

Omhoog hebben we het officiële pad zoveel mogelijk gevolgd. Toch fijner dan asfalt.

 

En toen waren we er opeens..

 

Zo'n prachtige tuin, met koi (karpers) en bonsai

We waren er nog niet...nog drie hoge trappen te gaan

 

Wat een prachtige gelaatsuitdrukking!

 

De wachter..

 

Een cadeautje!

 

En toen gingen we weer

De hartsoetra had deze keer een extra dimensie, omdat we die gelijktijdig opzegden met een Japans echtpaar

 

Het treinstation Van Tōnohama, maar voordat we daar waren, kwamen we op de helling vanaf tempel 27, een oud-collega van Ferry, van Het HCO tegen.

Zij liep naar boven, samen met haar man, Pieter.

Een soort zelfbediening, langs de weg

 

Om 11 uur hield het eindelijk op met regenen.

De kust was weer prachtig!

 

Aki!

 

We zitten in hotel Tamai

En surprise! Wie zijn er ook? Jim en Tammy

 

Door het glas van het restaurant op de 11e verdieping

 

Ferry heeft zijn Bento box leeg en ik heb mijn kerrie rijst ook op.

Alles kits!

Geen pijntjes en andere ongemakken...we blijven alert...

This is KŌCHI!