Blues...

 

Ikigai

Al een paar dagen vraag ik mij af, wat er met mij aan de hand is....

Het lijkt wel, alsof ik er helemaal niks "gezelligs" meer aan vinden kan.

Of de grote matheid toegeslagen heeft...

 

Het is kwart voor 6 's morgens, 7 mei 2017 en vannacht is het helder geworden:

IK BEN GEWOON MOE!

 

We zijn op 15 maart vertrokken, 16 maart aangekomen, 17 maart begonnen te lopen en we zijn nooit meer gestopt, behalve dan, om te douchen, kleren te wassen, te eten en te slapen.

Deze manier van leven hebben we eerder vertoond, op de Camino.....

 

Vanaf Amsterdam, steeds een paar weken in de jaren 2008, 2009, 2010, 2011, 2012 en 2013 en in 2014, vanaf Mont de Marsan, verder op de Camino Frances, via Saint Jean Pied de Port, naar Villar de Mazarife.

(Terug naar huis met een enkelblessure)

 

Maar toen hadden we in elke grote stad een extra dag, om cultuur op te snuiven en iets anders te doen, dan ons te verplaatsen van A naar B.

Het jaar daarop, in 2015, verder gelopen naar Santiago de Compostela en Finisterre.

 

Vorig jaar, in 2016 hetzelfde gedaan op de Via de la Plata, tot Zamora.

Elke mooie stad, een dag extra.

 

Bij de planning heeft Ferry dezelfde formule toegepast:

1200 km gedeeld door 20(km) is 60.

Aan 60 dagen zouden we genoeg hebben....

In de eerste instantie had ik geboekt voor 3 maanden, maar met boete, hebben we de ticket gewijzigd naar 66 dagen.

Niet wetende - dat kun je alleen maar ervaren - dat de wereld van Shikoku een totaal andere is dan die van België, Frankrijk en Spanje.

 

Natuurlijk wisten we wel een beetje van Japan, door onze treinreis door een gedeelte van Japan in 2008, maar dat is wel ff wat anders dan lopen op dit prachtige eiland met vriendelijke, hulpvaardige mensen.

 

In het begin werkte de formule ook prima!

Genoeg tijd om mijn nieuwsgierige kijkogen de kost te geven, genoeg tijd om alles te laten bezinken, genoeg tijd om te verwoorden.

Genoeg energie...

 

Maar ik ben ook niet meer de jongste en de tijd om op te laden, werd steeds "korter", naarmate de inspanningen toenamen.

 

De laatste week liep de planning helemaal mis, wat mij betreft.

Vijfentwintig km inspanning, met pieken van 30, 35 km op een dag, is meer dan ik verwerken kan.

Dat zal echt deze laatste dagen beter verdeeld moeten worden, om te voorkomen dat ik blessures ga oplopen en erger....

 

Gisteren heb ik een hint van Kobo Daishi mogen ontvangen.

De "gevoelige" Leki heeft definitief de geest gegeven en nu loop ik met een stok. Moet wel rustiger lopen nu.

 

Ik kan nl naar Ferry wijzen met een vinger, maar dan wijzen er nog altijd drie vingers naar mijzelf...

 

De neiging bestaat bij mij, om wild om mij heen te  slaan, bij heftige gevoelens en frustraties en Ferry is in de buurt, dus krijgt hij de volle laag....en dat is niet eerlijk...

 

Ik ben er zelf ook bij en kan mede-bepalen wat en hoe we iets doen.

Helaas wil ik altijd even stoer zijn en ga dan uiteindelijk op mijn bek.

Hij is een diehard en ik niet....

 

We doen het echt rustig aan, op dit moment en dat is weldadig!

Drinken nu koffie op een afstand van 5 km vanaf onze laatste slaapplek. Hebben wel al onze rituelen gedaan bij 68 en 69 en 70...

 

 Dank je wel, 7-Eleven voor het steeds opnieuw aanleveren van onze flappen

Het is half 4 's middags:

Om 3 uur kwamen we aan bij Fureai Park Mino Onsen.

De laatste gereserveerde kamer vanuit Holland, door Emiko en haar vriendin Yoko uit Tokushima.

Dank je wel, Emiko! 😘

Nu zorgen we weer zelf voor de reserveringen.

 

Mijn grens is bereikt. Ferry is alleen naar tempel 71.

Het hele ritueel doet hij deze keer alleen....ik kan loslaten..

Een van de spoorwegovergangen, waar we geduldig hebben staan wachten en waar ik zwaaide naar de machinist en hij naar mij

 

Vanmiddag hebben we voor het eerst in een udon restaurant gegeten.

Wat een belevenis! Was echt superdruk. We moesten in de rij staan om te kunnen bestellen :))

De video plaats ik op FB 

 

 

Afgekoeld, dat wel...

 Gisteren kwamen we tot de ontdekking dat Jim en Tammy op dezelfde plek sliepen.

 

Leuk om ze weereens te zien. Moet langer dan een maand geleden zijn.

 Ferry kwam het vertellen en ik checkte direct mijn WiFi.

 

Inderdaad, ze waren er. :)

 We hangen vanaf het begin van de route aan hun kastje van sakuramobile.

 

Heel sterke WiFi! Als ze in de buurt zijn, heb ik signaal.

Ik heb nog geprobeerd, halfslachtig, om ook zo'n kastje te bestellen, maar als je elke dag vertrekt, wordt het lastig om zo'n ding ergens te laten bezorgen.

 

Foute inschatting geweest in Nederland.

Verkeerd advies 🤔en zuinigheid.

Geen goede combinatie. Anyway, voor de toekomst...

 

We hadden een goede kamer en hebben goed geslapen.

Gelukkig wel, want vandaag liep weer geheel anders dan gepland.

Het zouden er 20 zijn, het waren er 25...

En wat voor!

 

De korogashi aan het begin van de route naar 66, was niet ernstig. 

Daarna een poosje vals plat, dat ging ook goed en toen kwam de afdaling naar de 67..

Het was 5.5 km, maar vreselijk!

We begonnen op een hoogte van 1100 m

Reken maar uit! Af en toe zo steil en dan ook nog stukken glad, door wegrollende steentjes.

 

Na de 67 nog een stuk van bijna 8 km naar het slaapadres. Bij elkaar weer veel te veel om mij me gelukkig te laten voelen.

 

Het heeft af en aan gemiezerd. 

Dat was dan wel fijn, dat we niet in de moordende hitte hoefden te presteren.

 

Ons slaapadres is sudomari.

Straks lopen we dus naar Joyfull, afdeling niet roken, om een hapje te eten.

Morgen hebben we de Lawson praktisch voor de deur, voor een paar kleffe sandwiches als ontbijt.

 

Hot, hot, hot!

Er was regen voorspeld voor vandaag en morgen, maar op dit moment, precies 2 uur in de middag, is het alleen maar heet!

Een blauwe lucht, wolkjes, maar zoals het gisteren opbouwde en toch niet ontlaadde, is geen sprake.

Stiekem hoop ik, dat het wel gaat regenen.

We hebben behoefte aan verkoeling.

 

We zijn op ons overnachtingsadres, aan de voet van de Upenji.

We hebben boven een dubbele tatami kamer en er waait een lekker windje naar binnen.

We zijn vroeg aangekomen, want het waren maar een luttel aantal kilometers.

 

Hier op Shikoku wordt er, zogauw je een voet over de drempel hebt, ‘shawa’(shower) geroepen.

Als je niet ogenblikkelijk reageert, wordt het elke drie minuten herhaald.

Je hebt nauwelijks tijd om je spullen neer te zetten....

We moeten wel verschrikkelijk stinken!

Natuurlijk willen we zo gauw mogelijk douchen, wie wil dat nou niet, na zo'n inspanning.

En ik weet bijna zeker, dat we niet stinken.

Enfin, iedereen zijn eigen-aardigheid.

 

Was een heel aardige wandeling vanaf Sankakuji.

Wel een, smalle, asfaltweg, maar aan beide kanten groen.

Heel af en toe een auto henro.

We kwamen op een gegeven moment, helaas, toch weer op een grotere weg uit en belandden in het valse plat.

Vier kilometer lang, tot een tunnel van ca. 800 meter.

Loopt zoo rottig!

Ik ga nog liever een paar honderd meter steil omhoog, dan dit valse plat.

We kwamen in het restaurant Dara en Liam tegen.

We zijn waarschijnlijk op een verkeerde manier begonnen, want vandaag was het leuk.

We hebben elkaar de hand geschud en there was peace!!

 

We gingen wel door de tunnel, omdat er pal daarna een restaurantje zou zijn.

Die was er gelukkig ook! We hebben helemaal geen 7-Eleven, Lawson, Family Mart, of K-Mart in de buurt, vandaag en morgen.

We hopen op onigiri mee, morgen, anders wordt het hongeren.

Lawson en 7-Eleven, zijn tha bomb, wat WiFi betreft. 

 

Gisteren was er inderdaad een Canadees op hetzelfde adres en hij, Jeff, had inderdaad een WiFi ding, maar hij verbruikte meer dan een gig per dag en hij was al gedreigd door de company, eraf gegooid te zullen gaan worden, dus hij kon mij er niet aan hangen. Zelfs niet alleen maar voor die ene keer....

Dus zijn Ferry en ik in de avond, nog even gelopen naar de Lawson om de hoek.

Binnen 5 tellen was het blog weg.

Vanmorgen mocht Jeff wel meerijden in de taxi, naar Sankakuji....voor de helft van de kosten, natuurlijk.

 

Speciale kussentjes voor je stokken @ Minshuku Okada

Nog 22 van de 88 tempels en nog 11 loopdagen

 

Wat een mooie dubbele cijfers (Yvonne..) ;)

 

Wonderlijk, zoals lichaam en geest zich kunnen herpakken.

Vannacht nog krikkrak in de gewrichten van de voeten, maar bij het ochtendkrieken, half 6, was alles in orde.

Kerstster?

 Toen we in het sportpark zaten, in de buurt van de papierfabriek, hebben we in goed overleg besloten, dat we de 65 erbij deden vandaag, maar dan wel met een truuk.

 

 

We waren om half 11 al op het slaapadres, hebben de tassen achtergelaten en zijn met een taxi naar Sankakuji gereden.

 

Daar hebben we onze rituelen gedaan en zijn

De regenwolken bouwen op....

 vervolgens lopend (met een lichte dwaling 😳) naar Ōnaru-sō teruggegaan.

 

 

 

Alles heel kalmpjes aan.

Om half 4 waren we "thuis".

 

De hospita van de Ryokan, gisteren, is een bossy bemoeial en die van vandaag is lief.

Osettai bij Sankakuji

 

Maar geen WiFi, helaas. Er zijn meerdere gaijin in deze Minshuku, dus misschien heb ik mazzel en kan ik mijn telefoon bij iemand eraanhangen om het blog te versturen. Langer hoeft niet.

 

 

Morgen kunnen we niet naar de Lawson, want de taxi staat om half 8 voor, om ons opnieuw naar tempel 65 te vervoeren, van waar wij lopen naar Minshuku Okada, aan de voet van Upenji.