Blues...

 

Ikigai

Al een paar dagen vraag ik mij af, wat er met mij aan de hand is....

Het lijkt wel, alsof ik er helemaal niks "gezelligs" meer aan vinden kan.

Of de grote matheid toegeslagen heeft...

 

Het is kwart voor 6 's morgens, 7 mei 2017 en vannacht is het helder geworden:

IK BEN GEWOON MOE!

 

We zijn op 15 maart vertrokken, 16 maart aangekomen, 17 maart begonnen te lopen en we zijn nooit meer gestopt, behalve dan, om te douchen, kleren te wassen, te eten en te slapen.

Deze manier van leven hebben we eerder vertoond, op de Camino.....

 

Vanaf Amsterdam, steeds een paar weken in de jaren 2008, 2009, 2010, 2011, 2012 en 2013 en in 2014, vanaf Mont de Marsan, verder op de Camino Frances, via Saint Jean Pied de Port, naar Villar de Mazarife.

(Terug naar huis met een enkelblessure)

 

Maar toen hadden we in elke grote stad een extra dag, om cultuur op te snuiven en iets anders te doen, dan ons te verplaatsen van A naar B.

Het jaar daarop, in 2015, verder gelopen naar Santiago de Compostela en Finisterre.

 

Vorig jaar, in 2016 hetzelfde gedaan op de Via de la Plata, tot Zamora.

Elke mooie stad, een dag extra.

 

Bij de planning heeft Ferry dezelfde formule toegepast:

1200 km gedeeld door 20(km) is 60.

Aan 60 dagen zouden we genoeg hebben....

In de eerste instantie had ik geboekt voor 3 maanden, maar met boete, hebben we de ticket gewijzigd naar 66 dagen.

Niet wetende - dat kun je alleen maar ervaren - dat de wereld van Shikoku een totaal andere is dan die van België, Frankrijk en Spanje.

 

Natuurlijk wisten we wel een beetje van Japan, door onze treinreis door een gedeelte van Japan in 2008, maar dat is wel ff wat anders dan lopen op dit prachtige eiland met vriendelijke, hulpvaardige mensen.

 

In het begin werkte de formule ook prima!

Genoeg tijd om mijn nieuwsgierige kijkogen de kost te geven, genoeg tijd om alles te laten bezinken, genoeg tijd om te verwoorden.

Genoeg energie...

 

Maar ik ben ook niet meer de jongste en de tijd om op te laden, werd steeds "korter", naarmate de inspanningen toenamen.

 

De laatste week liep de planning helemaal mis, wat mij betreft.

Vijfentwintig km inspanning, met pieken van 30, 35 km op een dag, is meer dan ik verwerken kan.

Dat zal echt deze laatste dagen beter verdeeld moeten worden, om te voorkomen dat ik blessures ga oplopen en erger....

 

Gisteren heb ik een hint van Kobo Daishi mogen ontvangen.

De "gevoelige" Leki heeft definitief de geest gegeven en nu loop ik met een stok. Moet wel rustiger lopen nu.

 

Ik kan nl naar Ferry wijzen met een vinger, maar dan wijzen er nog altijd drie vingers naar mijzelf...

 

De neiging bestaat bij mij, om wild om mij heen te  slaan, bij heftige gevoelens en frustraties en Ferry is in de buurt, dus krijgt hij de volle laag....en dat is niet eerlijk...

 

Ik ben er zelf ook bij en kan mede-bepalen wat en hoe we iets doen.

Helaas wil ik altijd even stoer zijn en ga dan uiteindelijk op mijn bek.

Hij is een diehard en ik niet....

 

We doen het echt rustig aan, op dit moment en dat is weldadig!

Drinken nu koffie op een afstand van 5 km vanaf onze laatste slaapplek. Hebben wel al onze rituelen gedaan bij 68 en 69 en 70...

 

 Dank je wel, 7-Eleven voor het steeds opnieuw aanleveren van onze flappen

Het is half 4 's middags:

Om 3 uur kwamen we aan bij Fureai Park Mino Onsen.

De laatste gereserveerde kamer vanuit Holland, door Emiko en haar vriendin Yoko uit Tokushima.

Dank je wel, Emiko! 😘

Nu zorgen we weer zelf voor de reserveringen.

 

Mijn grens is bereikt. Ferry is alleen naar tempel 71.

Het hele ritueel doet hij deze keer alleen....ik kan loslaten..

Een van de spoorwegovergangen, waar we geduldig hebben staan wachten en waar ik zwaaide naar de machinist en hij naar mij

 

Vanmiddag hebben we voor het eerst in een udon restaurant gegeten.

Wat een belevenis! Was echt superdruk. We moesten in de rij staan om te kunnen bestellen :))

De video plaats ik op FB 

 

 

Afgekoeld, dat wel...

 Gisteren kwamen we tot de ontdekking dat Jim en Tammy op dezelfde plek sliepen.

 

Leuk om ze weereens te zien. Moet langer dan een maand geleden zijn.

 Ferry kwam het vertellen en ik checkte direct mijn WiFi.

 

Inderdaad, ze waren er. :)

 We hangen vanaf het begin van de route aan hun kastje van sakuramobile.

 

Heel sterke WiFi! Als ze in de buurt zijn, heb ik signaal.

Ik heb nog geprobeerd, halfslachtig, om ook zo'n kastje te bestellen, maar als je elke dag vertrekt, wordt het lastig om zo'n ding ergens te laten bezorgen.

 

Foute inschatting geweest in Nederland.

Verkeerd advies 🤔en zuinigheid.

Geen goede combinatie. Anyway, voor de toekomst...

 

We hadden een goede kamer en hebben goed geslapen.

Gelukkig wel, want vandaag liep weer geheel anders dan gepland.

Het zouden er 20 zijn, het waren er 25...

En wat voor!

 

De korogashi aan het begin van de route naar 66, was niet ernstig. 

Daarna een poosje vals plat, dat ging ook goed en toen kwam de afdaling naar de 67..

Het was 5.5 km, maar vreselijk!

We begonnen op een hoogte van 1100 m

Reken maar uit! Af en toe zo steil en dan ook nog stukken glad, door wegrollende steentjes.

 

Na de 67 nog een stuk van bijna 8 km naar het slaapadres. Bij elkaar weer veel te veel om mij me gelukkig te laten voelen.

 

Het heeft af en aan gemiezerd. 

Dat was dan wel fijn, dat we niet in de moordende hitte hoefden te presteren.

 

Ons slaapadres is sudomari.

Straks lopen we dus naar Joyfull, afdeling niet roken, om een hapje te eten.

Morgen hebben we de Lawson praktisch voor de deur, voor een paar kleffe sandwiches als ontbijt.

 

Hot, hot, hot!

Er was regen voorspeld voor vandaag en morgen, maar op dit moment, precies 2 uur in de middag, is het alleen maar heet!

Een blauwe lucht, wolkjes, maar zoals het gisteren opbouwde en toch niet ontlaadde, is geen sprake.

Stiekem hoop ik, dat het wel gaat regenen.

We hebben behoefte aan verkoeling.

 

We zijn op ons overnachtingsadres, aan de voet van de Upenji.

We hebben boven een dubbele tatami kamer en er waait een lekker windje naar binnen.

We zijn vroeg aangekomen, want het waren maar een luttel aantal kilometers.

 

Hier op Shikoku wordt er, zogauw je een voet over de drempel hebt, ‘shawa’(shower) geroepen.

Als je niet ogenblikkelijk reageert, wordt het elke drie minuten herhaald.

Je hebt nauwelijks tijd om je spullen neer te zetten....

We moeten wel verschrikkelijk stinken!

Natuurlijk willen we zo gauw mogelijk douchen, wie wil dat nou niet, na zo'n inspanning.

En ik weet bijna zeker, dat we niet stinken.

Enfin, iedereen zijn eigen-aardigheid.

 

Was een heel aardige wandeling vanaf Sankakuji.

Wel een, smalle, asfaltweg, maar aan beide kanten groen.

Heel af en toe een auto henro.

We kwamen op een gegeven moment, helaas, toch weer op een grotere weg uit en belandden in het valse plat.

Vier kilometer lang, tot een tunnel van ca. 800 meter.

Loopt zoo rottig!

Ik ga nog liever een paar honderd meter steil omhoog, dan dit valse plat.

We kwamen in het restaurant Dara en Liam tegen.

We zijn waarschijnlijk op een verkeerde manier begonnen, want vandaag was het leuk.

We hebben elkaar de hand geschud en there was peace!!

 

We gingen wel door de tunnel, omdat er pal daarna een restaurantje zou zijn.

Die was er gelukkig ook! We hebben helemaal geen 7-Eleven, Lawson, Family Mart, of K-Mart in de buurt, vandaag en morgen.

We hopen op onigiri mee, morgen, anders wordt het hongeren.

Lawson en 7-Eleven, zijn tha bomb, wat WiFi betreft. 

 

Gisteren was er inderdaad een Canadees op hetzelfde adres en hij, Jeff, had inderdaad een WiFi ding, maar hij verbruikte meer dan een gig per dag en hij was al gedreigd door de company, eraf gegooid te zullen gaan worden, dus hij kon mij er niet aan hangen. Zelfs niet alleen maar voor die ene keer....

Dus zijn Ferry en ik in de avond, nog even gelopen naar de Lawson om de hoek.

Binnen 5 tellen was het blog weg.

Vanmorgen mocht Jeff wel meerijden in de taxi, naar Sankakuji....voor de helft van de kosten, natuurlijk.

 

Speciale kussentjes voor je stokken @ Minshuku Okada

Nog 22 van de 88 tempels en nog 11 loopdagen

 

Wat een mooie dubbele cijfers (Yvonne..) ;)

 

Wonderlijk, zoals lichaam en geest zich kunnen herpakken.

Vannacht nog krikkrak in de gewrichten van de voeten, maar bij het ochtendkrieken, half 6, was alles in orde.

Kerstster?

 Toen we in het sportpark zaten, in de buurt van de papierfabriek, hebben we in goed overleg besloten, dat we de 65 erbij deden vandaag, maar dan wel met een truuk.

 

 

We waren om half 11 al op het slaapadres, hebben de tassen achtergelaten en zijn met een taxi naar Sankakuji gereden.

 

Daar hebben we onze rituelen gedaan en zijn

De regenwolken bouwen op....

 vervolgens lopend (met een lichte dwaling 😳) naar Ōnaru-sō teruggegaan.

 

 

 

Alles heel kalmpjes aan.

Om half 4 waren we "thuis".

 

De hospita van de Ryokan, gisteren, is een bossy bemoeial en die van vandaag is lief.

Osettai bij Sankakuji

 

Maar geen WiFi, helaas. Er zijn meerdere gaijin in deze Minshuku, dus misschien heb ik mazzel en kan ik mijn telefoon bij iemand eraanhangen om het blog te versturen. Langer hoeft niet.

 

 

Morgen kunnen we niet naar de Lawson, want de taxi staat om half 8 voor, om ons opnieuw naar tempel 65 te vervoeren, van waar wij lopen naar Minshuku Okada, aan de voet van Upenji.

Slechte start

 Gisteren was ik zo hondsmoe, dat de slaap zich niet over mij wenste te ontfermen.

 

Ik kon heel goed voelen waar ik teveel van mezelf gevergd had..

Nek en schouders volledig vast

Onderrug pijnlijk

Knieën overbelast

Voeten kokend

Nog even iets over ons adres gisteren:

Wij hadden een kleine kamer, met PLASTIC tatami voor de prijs van 11.880 yen p.p.

We moesten, als we nog een futon wilden, daar ook voor betalen..(een futon is wel erg hard!)

Gistermorgen voor we vertrokken, checkte ik nog even internet en mail en er waren twee nare berichten:

Het tweede kind van een vriendin van mij, overleden

Een kind verliezen is vreselijk en al nauwelijks te bevatten, maar een tweede?!

Dat hakt erin.

Piet Wiersma, de directeur van de school waar ik werkte, is overleden; twee dagen voor zijn 67ste verjaardag.

Kon het niet echt met hem vinden, maar ik had gehoopt dat hij toch wat langer van zijn pensioen had  mogen genieten.

Kanker is een lelijke ziekte!

Dat hakte er ook in..

Toen de barre, lange tocht, die voor mij eigenlijk te heftig was, na daarvoor al drie dagen rond de 25 km gelopen te hebben.

Vanmorgen, nadat ik om half twee, twee paracetamolletjes genomen had en in slaap gevallen was:

Nek en schouders Ok

Onderrug Ok

Knieën nog een beetje gevoelig, maar het ging

Voeten..😢

Na 19 km dacht ik hardop: ben ik stoer, of ongelofelijk stom bezig?

Ferry dacht dat het goed ging.

We moesten nog maar 12.5 km!

"Knak" hoorde ik van binnen en 2000 yen verder stapte ik met onze rugzakken uit een taxi, voor de deur van de Ryokan.

En toen kon ik alsnog huilen van frustratie, onmacht en boosheid.

De mevrouw had namelijk voor ons een kleine kamer bedacht aan de straatkant zonder wastafel of wc voor 2x 6.500 yen.

Nu, voor 1000 yen p.p. meer hebben we een rustige kamer, groot, met eigen wc en wastafel.

Morgen, 14 km.

Dan kan ik bijkomen, want overmorgen gaan we naar de 65 en de dag daarop naar de 66.

Sorry, geen foto's

Wat een dag...

Deze dag doe ik niet over!

 

Deze foto heb ik gemaakt bij tempel 64; Maegamiji

Daarna ben ik neergezegen, ploffen lukte niet meer vanwege de pijnlijke bilspieren, op een soort bank, onder een afdak.

Het tempelterrein heb ik, van ze lang zal ze leven,  niet gezien.

 Ferry heeft alle rituelen uitgevoerd, want ik was gevloerd en we moesten nog een km naar het slaapadres..

 

Hebben ongeweten en onbedoeld 29 km gelopen vandaag. 😱

 

Morgen, maar dat wisten we, staat er 31 km op het programma en dan vrees ik, dat het ook weer meer worden...

In mijn hoofd ben ik druk aan het nadenken, hoe ik het tij kan keren, maar ondertussen weet ik dat er niks aan te doen is.

 

Welk merk bedoelde je ook alweer?

Het begon vanmorgen om kwart over 7, toen we allebei uitgerust en monter het hotel verlieten.

Wij hadden gedacht, dat we meteen aan het klimmen zouden gaan in het bos, maar we begonnen met 

 

teruglopen naar het pad en daarna 7 km vals plat.

Ik kneep hem als een oude dief voor de henro korogashi en de hele tijd daarna dacht ik: "makkie, in vergelijking met de 12"

 

Bij de 60 was ik heel ontspannen! Wat kon ons nou nog gebeuren?

Nou, wat dacht je van 9.6 km waar we van 11 uur tot kwart over 2 mee zoet waren, naar de 61?

 Ik werd steeds nerveuzer. Het was best een mooi pad, maar mijn focus was op daarna!

 

Onderweg kwamen we Dara en daarvoor Liam tegen.

We kwamen trouwens best veel henro san tegen.

Voornamelijk erg aardige Japanners, jong en ouder, maar ook een stel op de fiets uit Nederland en een ander stel, ook op de fiets uit Amerika.

 

Met Liam, wel wat geroepen, over en weer, maar niet mee gepraat. Ferry herkende hem, ik niet.

Pas toen we Dara tegenkwamen, na een half uur of zo, viel bij mij het kwartje.

 

Anyway, we kwamen Chris en Hanny ook tegen, toen ik een race tegen de klok hield.

Ferry stond er heel ontspannen bij. Vijftig % van ons was niet nerveus.

Om het nog ff erger te maken, liepen we 15 minuten (x2) verkeerd. Pfffffffff!!!!!

 

We hebben het gered, zoals dat heet, maar ik ben geradbraakt!

Vanavond SRL gel voor de knietjes en de voetjes masseren.

Rug moet morgen met yoga weer optimaal worden.

 

Nog nooit zo blij geweest met dit stuk asfalt!

 

We hebben bijzonder lekker gegeten, waar we nu onderdak zijn, maar je kunt er geen peil op trekken. Verhoudingsgewijs betalen we hier teveel voor een 6-tatami kamer.