Afgekoeld, dat wel...

 Gisteren kwamen we tot de ontdekking dat Jim en Tammy op dezelfde plek sliepen.

 

Leuk om ze weereens te zien. Moet langer dan een maand geleden zijn.

 Ferry kwam het vertellen en ik checkte direct mijn WiFi.

 

Inderdaad, ze waren er. :)

 We hangen vanaf het begin van de route aan hun kastje van sakuramobile.

 

Heel sterke WiFi! Als ze in de buurt zijn, heb ik signaal.

Ik heb nog geprobeerd, halfslachtig, om ook zo'n kastje te bestellen, maar als je elke dag vertrekt, wordt het lastig om zo'n ding ergens te laten bezorgen.

 

Foute inschatting geweest in Nederland.

Verkeerd advies 🤔en zuinigheid.

Geen goede combinatie. Anyway, voor de toekomst...

 

We hadden een goede kamer en hebben goed geslapen.

Gelukkig wel, want vandaag liep weer geheel anders dan gepland.

Het zouden er 20 zijn, het waren er 25...

En wat voor!

 

De korogashi aan het begin van de route naar 66, was niet ernstig. 

Daarna een poosje vals plat, dat ging ook goed en toen kwam de afdaling naar de 67..

Het was 5.5 km, maar vreselijk!

We begonnen op een hoogte van 1100 m

Reken maar uit! Af en toe zo steil en dan ook nog stukken glad, door wegrollende steentjes.

 

Na de 67 nog een stuk van bijna 8 km naar het slaapadres. Bij elkaar weer veel te veel om mij me gelukkig te laten voelen.

 

Het heeft af en aan gemiezerd. 

Dat was dan wel fijn, dat we niet in de moordende hitte hoefden te presteren.

 

Ons slaapadres is sudomari.

Straks lopen we dus naar Joyfull, afdeling niet roken, om een hapje te eten.

Morgen hebben we de Lawson praktisch voor de deur, voor een paar kleffe sandwiches als ontbijt.

 

Hot, hot, hot!

Er was regen voorspeld voor vandaag en morgen, maar op dit moment, precies 2 uur in de middag, is het alleen maar heet!

Een blauwe lucht, wolkjes, maar zoals het gisteren opbouwde en toch niet ontlaadde, is geen sprake.

Stiekem hoop ik, dat het wel gaat regenen.

We hebben behoefte aan verkoeling.

 

We zijn op ons overnachtingsadres, aan de voet van de Upenji.

We hebben boven een dubbele tatami kamer en er waait een lekker windje naar binnen.

We zijn vroeg aangekomen, want het waren maar een luttel aantal kilometers.

 

Hier op Shikoku wordt er, zogauw je een voet over de drempel hebt, ‘shawa’(shower) geroepen.

Als je niet ogenblikkelijk reageert, wordt het elke drie minuten herhaald.

Je hebt nauwelijks tijd om je spullen neer te zetten....

We moeten wel verschrikkelijk stinken!

Natuurlijk willen we zo gauw mogelijk douchen, wie wil dat nou niet, na zo'n inspanning.

En ik weet bijna zeker, dat we niet stinken.

Enfin, iedereen zijn eigen-aardigheid.

 

Was een heel aardige wandeling vanaf Sankakuji.

Wel een, smalle, asfaltweg, maar aan beide kanten groen.

Heel af en toe een auto henro.

We kwamen op een gegeven moment, helaas, toch weer op een grotere weg uit en belandden in het valse plat.

Vier kilometer lang, tot een tunnel van ca. 800 meter.

Loopt zoo rottig!

Ik ga nog liever een paar honderd meter steil omhoog, dan dit valse plat.

We kwamen in het restaurant Dara en Liam tegen.

We zijn waarschijnlijk op een verkeerde manier begonnen, want vandaag was het leuk.

We hebben elkaar de hand geschud en there was peace!!

 

We gingen wel door de tunnel, omdat er pal daarna een restaurantje zou zijn.

Die was er gelukkig ook! We hebben helemaal geen 7-Eleven, Lawson, Family Mart, of K-Mart in de buurt, vandaag en morgen.

We hopen op onigiri mee, morgen, anders wordt het hongeren.

Lawson en 7-Eleven, zijn tha bomb, wat WiFi betreft. 

 

Gisteren was er inderdaad een Canadees op hetzelfde adres en hij, Jeff, had inderdaad een WiFi ding, maar hij verbruikte meer dan een gig per dag en hij was al gedreigd door de company, eraf gegooid te zullen gaan worden, dus hij kon mij er niet aan hangen. Zelfs niet alleen maar voor die ene keer....

Dus zijn Ferry en ik in de avond, nog even gelopen naar de Lawson om de hoek.

Binnen 5 tellen was het blog weg.

Vanmorgen mocht Jeff wel meerijden in de taxi, naar Sankakuji....voor de helft van de kosten, natuurlijk.

 

Speciale kussentjes voor je stokken @ Minshuku Okada

Nog 22 van de 88 tempels en nog 11 loopdagen

 

Wat een mooie dubbele cijfers (Yvonne..) ;)

 

Wonderlijk, zoals lichaam en geest zich kunnen herpakken.

Vannacht nog krikkrak in de gewrichten van de voeten, maar bij het ochtendkrieken, half 6, was alles in orde.

Kerstster?

 Toen we in het sportpark zaten, in de buurt van de papierfabriek, hebben we in goed overleg besloten, dat we de 65 erbij deden vandaag, maar dan wel met een truuk.

 

 

We waren om half 11 al op het slaapadres, hebben de tassen achtergelaten en zijn met een taxi naar Sankakuji gereden.

 

Daar hebben we onze rituelen gedaan en zijn

De regenwolken bouwen op....

 vervolgens lopend (met een lichte dwaling 😳) naar Ōnaru-sō teruggegaan.

 

 

 

Alles heel kalmpjes aan.

Om half 4 waren we "thuis".

 

De hospita van de Ryokan, gisteren, is een bossy bemoeial en die van vandaag is lief.

Osettai bij Sankakuji

 

Maar geen WiFi, helaas. Er zijn meerdere gaijin in deze Minshuku, dus misschien heb ik mazzel en kan ik mijn telefoon bij iemand eraanhangen om het blog te versturen. Langer hoeft niet.

 

 

Morgen kunnen we niet naar de Lawson, want de taxi staat om half 8 voor, om ons opnieuw naar tempel 65 te vervoeren, van waar wij lopen naar Minshuku Okada, aan de voet van Upenji.

Slechte start

 Gisteren was ik zo hondsmoe, dat de slaap zich niet over mij wenste te ontfermen.

 

Ik kon heel goed voelen waar ik teveel van mezelf gevergd had..

Nek en schouders volledig vast

Onderrug pijnlijk

Knieën overbelast

Voeten kokend

Nog even iets over ons adres gisteren:

Wij hadden een kleine kamer, met PLASTIC tatami voor de prijs van 11.880 yen p.p.

We moesten, als we nog een futon wilden, daar ook voor betalen..(een futon is wel erg hard!)

Gistermorgen voor we vertrokken, checkte ik nog even internet en mail en er waren twee nare berichten:

Het tweede kind van een vriendin van mij, overleden

Een kind verliezen is vreselijk en al nauwelijks te bevatten, maar een tweede?!

Dat hakt erin.

Piet Wiersma, de directeur van de school waar ik werkte, is overleden; twee dagen voor zijn 67ste verjaardag.

Kon het niet echt met hem vinden, maar ik had gehoopt dat hij toch wat langer van zijn pensioen had  mogen genieten.

Kanker is een lelijke ziekte!

Dat hakte er ook in..

Toen de barre, lange tocht, die voor mij eigenlijk te heftig was, na daarvoor al drie dagen rond de 25 km gelopen te hebben.

Vanmorgen, nadat ik om half twee, twee paracetamolletjes genomen had en in slaap gevallen was:

Nek en schouders Ok

Onderrug Ok

Knieën nog een beetje gevoelig, maar het ging

Voeten..😢

Na 19 km dacht ik hardop: ben ik stoer, of ongelofelijk stom bezig?

Ferry dacht dat het goed ging.

We moesten nog maar 12.5 km!

"Knak" hoorde ik van binnen en 2000 yen verder stapte ik met onze rugzakken uit een taxi, voor de deur van de Ryokan.

En toen kon ik alsnog huilen van frustratie, onmacht en boosheid.

De mevrouw had namelijk voor ons een kleine kamer bedacht aan de straatkant zonder wastafel of wc voor 2x 6.500 yen.

Nu, voor 1000 yen p.p. meer hebben we een rustige kamer, groot, met eigen wc en wastafel.

Morgen, 14 km.

Dan kan ik bijkomen, want overmorgen gaan we naar de 65 en de dag daarop naar de 66.

Sorry, geen foto's

Wat een dag...

Deze dag doe ik niet over!

 

Deze foto heb ik gemaakt bij tempel 64; Maegamiji

Daarna ben ik neergezegen, ploffen lukte niet meer vanwege de pijnlijke bilspieren, op een soort bank, onder een afdak.

Het tempelterrein heb ik, van ze lang zal ze leven,  niet gezien.

 Ferry heeft alle rituelen uitgevoerd, want ik was gevloerd en we moesten nog een km naar het slaapadres..

 

Hebben ongeweten en onbedoeld 29 km gelopen vandaag. 😱

 

Morgen, maar dat wisten we, staat er 31 km op het programma en dan vrees ik, dat het ook weer meer worden...

In mijn hoofd ben ik druk aan het nadenken, hoe ik het tij kan keren, maar ondertussen weet ik dat er niks aan te doen is.

 

Welk merk bedoelde je ook alweer?

Het begon vanmorgen om kwart over 7, toen we allebei uitgerust en monter het hotel verlieten.

Wij hadden gedacht, dat we meteen aan het klimmen zouden gaan in het bos, maar we begonnen met 

 

teruglopen naar het pad en daarna 7 km vals plat.

Ik kneep hem als een oude dief voor de henro korogashi en de hele tijd daarna dacht ik: "makkie, in vergelijking met de 12"

 

Bij de 60 was ik heel ontspannen! Wat kon ons nou nog gebeuren?

Nou, wat dacht je van 9.6 km waar we van 11 uur tot kwart over 2 mee zoet waren, naar de 61?

 Ik werd steeds nerveuzer. Het was best een mooi pad, maar mijn focus was op daarna!

 

Onderweg kwamen we Dara en daarvoor Liam tegen.

We kwamen trouwens best veel henro san tegen.

Voornamelijk erg aardige Japanners, jong en ouder, maar ook een stel op de fiets uit Nederland en een ander stel, ook op de fiets uit Amerika.

 

Met Liam, wel wat geroepen, over en weer, maar niet mee gepraat. Ferry herkende hem, ik niet.

Pas toen we Dara tegenkwamen, na een half uur of zo, viel bij mij het kwartje.

 

Anyway, we kwamen Chris en Hanny ook tegen, toen ik een race tegen de klok hield.

Ferry stond er heel ontspannen bij. Vijftig % van ons was niet nerveus.

Om het nog ff erger te maken, liepen we 15 minuten (x2) verkeerd. Pfffffffff!!!!!

 

We hebben het gered, zoals dat heet, maar ik ben geradbraakt!

Vanavond SRL gel voor de knietjes en de voetjes masseren.

Rug moet morgen met yoga weer optimaal worden.

 

Nog nooit zo blij geweest met dit stuk asfalt!

 

We hebben bijzonder lekker gegeten, waar we nu onderdak zijn, maar je kunt er geen peil op trekken. Verhoudingsgewijs betalen we hier teveel voor een 6-tatami kamer.

 

Tempel 60; Yokomineji

 

Yokomineji is een belangrijke tempel.

Hij ligt halverwege de helling van de berg Ishizuchi, op een hoogte van 750 meter.

Ishizuchi is 1982 m hoog en behoort tot de groep van zeven spirituele bergen in Japan.

Yokomineji is de derde hoogste tempel op de henro route.

Alleen tempel 65, Upenji en tempel 12, shosanji zijn hoger.

 

Daarom is het eigenlijk jammer, dat hij deel uitmaakt van een cluster van vijf tempels. (60, 61, 62, 63 en 64)

De laatste keer zei ik al tegen Ferry, dat ik niet gecharmeerd ben van een aantal tempels bij elkaar.

Misschien is het een gevoel, maar ik kom tijd te kort....voel mij gehaast.

Bij de 60 wil ik wat tijd hebben om te zijn, maar de 64 moet voor 5 uur afgerond zijn....

En ik wil toch ook niet te laat op ons volgende adresje arriveren..

Enfin, we ontbijten om half 7, onze rugzakken worden weggebracht en de afstand is 23 km.

Moet lukken, toch, om even te blijven bij de 60??

We hebben onze zakken gewogen.

Met water is van mij precies 8 kg en van Ferry, 10.5 kg

Ik heb zelf ook gewogen, met yukata aan, om half 3 vanmiddag en ik ben nu 3 kg lichter dan thuis.

Ferry blijft stabiel, 2 kg lichter dan thuis.

Wij zijn nu in Komachi Onsen. Tatamikamer, gelukkig!

De westerse kamers zijn meestal veel kleiner.

De was is klaar, wij zijn schoon en om 5 uur een biertje met knabbels. 

Hoe simpel kan het leven zijn?

Het warme weer houdt aan, maar vandaag was het aangenamer dan gisteren. Er staat nu een straffe bries.

Morgen zou het wat bewolkter en minder warm zijn en dat is fijn, ivm het klimmen.

Vanmorgen was het ontbijt-buffet overvloedig, in het hotel.

Zelfs dim-sum!

En een keur aan vers fruit, waaronder heel zoete, dik in het vruchtvlees zijnde, donkerbruine lychees 

De zoetigheden van gisteren, na het diner, lieten Ferry likkebaarden.

 

 

Weinig foto's gemaakt vandaag.

Ik vond het geen inspirerende wandeling, vandaag.

Gelukkig niet hoeven lopen langs de 196, maar toch wel veel asfalt.

 

Hier bij de onsen is een aardige tuin, met een koi vijver.

Als je aan komt lopen, zwemmen ze allemaal naar je toe. Denken dat ze gevoerd worden 

Vanuit onze kamer gemaakt.