Je kunt heen de A route en terug de B route.....

 

Maar dat doen we niet.

We zitten in de bus te wachten, tot hij om half 10 vertrekt naar tempel 45, Iwayaji.

Vanaf de halte is het nog 1 km naar de tempel en vanaf daar lopen we terug naar Daihōji (44)

En vervolgens omhoog naar Tōri-An, waar we slapen.

Er dreigt regen, maar we hopen het droog te houden.

 

Voor ik verderga met vandaag, wil nog even kwijt, dat we gisteren een slang op het pad tegenkwamen.

Hij lag zich te koesteren in het zonnetje.

Kop omhoog, toen we bij hem stonden.

Ongeveer 1.10 m, dun, geelbruin op de rug, zwarte cirkeltjes aan de zijkant, een driehoekige kop en een gelige buik.

Ik vertrouwde hem in elk geval niet..

Toen ie uiteindelijk verdween in het gras, had ik dus geen foto gemaakt...

 

We hebben het droog gehouden.

Het was een spannende dag vandaag.

Allereerst zagen we vanuit de bus de prachtig bloeiende bomen die Chris de Vries heeft gefotografeerd.

Route B dus.

 

Het klimmen naar tempel 45 was een uitdaging...

Kwam geen einde aan!

 

Wel een prachtige bosrijke omgeving!

Er is een nieuwe shukubo gebouwd. Ziet er strak uit.

Lijkt mij fantastisch om daar te kunnen logeren en dan op het balkon te staan en over de boomtoppen te kijken.

 

Toen we voldoende hadden genoten van de sfeer daar, vroegen we aan de monnik in het kantoor, hoe we bij de A route konden komen.

Hij heeft wel vijf keer geverifieerd, of we wel bedoelden wat we zeiden.

 

Toen eindelijk zei hij, dat we achter de oude toegang tot de tempel, het pad, het bos is, moesten nemen.

Hebben we gedaan.

 

Op sommige stukken een regelrechte korogashi!

Maar goed uit je doppen kijken, alert blijven en af en toe je stokken naar beneden gooien, om de touwen te kunnen gebruiken en alles komt goed.

 

Voor we op de splitsing waren, kwamen we een groep van vier Australiërs tegen.

Hebben ze toch gewaarschuwd. Ze zagen er te onervaren uit.

 Op de splitsing, kwam er nog een Frans stel aanlopen. De man deed het voor de derde keer, dus hij wist wat hem te wachten stond.

 

 

 

It was a long way down!

Lopend verder, via de tunnel, naar kuma-kogen Town 

 

Toen rechtsaf voor de laatste vijf kilometers naar Touri-An, waar we sliepen

Weer terug in de bewoonde wereld

 

 

Onderweg naar de Town 

Achter deze jongens en meisjes hebben we zeker 5 km gelopen. Gezond bezig!

Touri-An is een super onderkomen!

geen dubbele tatami kamers. Ferry en ik hadden een eigen kamer.

In de winter slapen er de skiërs en bergwandelaars en nu dus ook henro

 

De fireplace, wanneer je binnenkomt.

Weg van de weg, aan de rand van het bos....rust!

Heerlijk geslapen!!

Vandaag, 24 april 2017

Ehime leert mij ook te accepteren dat wat niet helemaal volgens verwachting is...

 

Wat wel geheel volgens verwachting was, is de temperatuur vandaag, aangenaam en de tijd waarop wij  vanmorgen vertrokken uit hotel horror: 6.15 uur.

Weg, weg, weg!

 

Wat volgens verwachting was en zelfs meer dan dat, was het klimmen en het onvermijdelijke dalen, maar voor het zover was, eerst nog bij een Eko no michi, koffie en macha met ichigo! Jawel!

Ichigo=aardbei

Macha=verpakt in een mochi velletje

Eindelijk! Ben er bijkans vijf weken naar op zoek geweest. Na twee keer mazzel, nergens meer te vinden

.

 

-In een super-de-luxe zaak wel macha gevonden, maar gevuld met andere vre se lijk lekkere dingen-

 

 Anyway, voor mij twee, voor Ferry een. 

Heerlijk daar in het vroege ochtendzonnetje gezeten en het leven was weer goed.

Hebben ook maar daar lunch gekocht in de vorm van nori maki.

 

Het was lekker rustig, daar waar wij over de weg gingen.

En anders waren we in de natuur.....het gezang van de vogels! Onbetaalbaar!!

De rivier werd op een gegeven moment een 'constant companion'

 

De enige nog volop bloeiende Sakura, onderweg.

Geen henro gezien, vandaag!

 

Na veel klimmen en dalen kwamen we in Kuma-Kōgen Town

 

Daar is ons hotel: "Garden Time"

We zijn natuurlijk, zonder zak, naar Daihōji, tempel 44

gegaan

 

Al met al toch 25 km gelopen.

Morgen minder, we gaan met de bus naar 45 en lopen terug.

Vervolgens lopen we naar onze slaapplaats.

 

Gisteren hadden ze hier in de stad ook het lente feest, want alles is versierd. Had ik graag hier (ook) meegemaakt...

 

 

 

Het leven gaat gewoon door

De kleine binnentuin van de Ryokan.

 

Er is nog het nodige over onze dag van gisteren te zeggen.

De avond daarvoor zaten we met z'n zessen te eten.

Vijf mannen en ik, dus!

Nadat we klaar waren met eten, bleven de vier mannen doorkletsen tot een uur of 10 :) 

Ferry en ik trokken ons terug

Een van de mannen sprak best goed Engels, dus voor ons was het ook prima. Hij liep terug vanaf 88, net als Elly.

De volgende dag, na het ontbijt van 6 uur, vertrokken we vol goede moed.

De route was gemiddeld qua schoonheid.

Stukken langs de weg en stukken door dorpjes en over het platteland.

De eerste 5 km viel vies tegen.

Ik zei: een charmant stadje?

Dat gold alleen voor het centrum. De stad uit was gruwelijk vervelend en lelijk.

Sssstttttt!!

Kobo Daishi slaapt! We kregen daar ook stempels en een kalligrafie.

 

We konden een stuk door een dorpje.

Een man stopte met zijn fiets en hing een heel verhaal op, over Matsumoto.

Wij snapten er niks van, helaas.

Enfin, hij verontschuldigde zich, sprong op zijn fiets en haalde ons tien minuten later weer in, om ons een blaadje te geven met info over het dorp Niiya en zijn held, Reiji Matsumoto.

Er is een schildering in de kleuterschool, ter inspiratie van de jeugd.

 

Er waren mooie bloemetjes vast te leggen:

Pioenrozen 

 En dubbele anemonen!

Door het bos en langs verwaarloosde rijstvelden...je vraagt je af.....

Tot we kwamen bij sportvelden in Uchiku Town

Ik kon het natuurlijk weer niet laten!

En passant kregen we ook nog twee flesjes water osettai. Heel welkom!

Het was ondertussen zo warm geworden, dat ik water in mijn nek goot, om af te koelen.

Kinderen waren een baseball wedstrijd aan het spelen.

Ouders van de twee teams gescheiden, natuurlijk!

Zo knap bedacht!

Uchiko Town is bekend om zijn wijnen.

Kijk eens hoe de wijnranken omhoog gehouden worden.

Niet zoals in Frankrijk, van onderen af, maar van boven!

 

In Uchiko Town is een 100 jaar oud theater.

We hoopten op een rondleiding, tegen betaling, want dat kan, normaliter.

Vandaag dus niet.

Vanmiddag om 3 uur was er een optreden van Taiko spelers en die waren aan het oefenen.

Enfin, we mochten er toch in, gratis, maar alleen in de zaal en no pictures!

Deze foto is van de buitenkant van het theater.

Binnen kreeg ik nog twee stempels

We begonnen eigenlijk min of meer "fed up" aan de laatste 10 km, toen we geroepen werden.

Een lentefeest van buurtgenoten.

Allemaal erg leuk, sushi, geroosterde tofu, koude thee, kletsen met de mannen die al aardig in de olie waren....

Na een half uur gingen wij verder...

Jullie weten waar naar toe

Buiten zag het er nog veelbelovend uit!

Goor, goorder, goorst!

Wij zitten op de goorste plek denkbaar, bij "Ryokan" Sakaeya.

Het huis is 150 jaar oud, is goor en er is geen douche. Wel een smerig kamertje, waar een schone ofuro staat.

Er is geen verwarming..

De smerige lucht van de petroleumkachel beneden, is tot boven in onze kamer te ruiken.

Ofuro????

Voor mij wordt het poedelen, bij de gore wasbak, met mijn eigen washandje.

De benedenverdieping waar het echtpaar woont, daar ligt een laag kattenhaar van 10 katten.

Laat ik nou allergisch zijn voor o.a. kattenhaar!

Bij vrienden geen probleem, want die houden hun huis schoon...

Binnen 10 minuten nadat we binnen waren, begonnen mijn oren en ogen te jeuken.

Ik durf niet te denken aan vlooien....

We hebben vandaag 29 km gelopen in de warmte.

Vertrokken vanmorgen om kwart voor 7, kwamen hier om 4 uur aan en ik kan niet beginnen te vertellen hoe ik mij voel....Huilen heb ik al gedaan. 

Ferry kan het ook niet van tevoren weten en er was geen keus, want de Minshuku waar we hadden willen slapen, is dicht.

Maar de les die hieruit te leren valt, is dat als een Minshuku of Ryokan niet in het boek staat.....niet boeken!!

Andere mogelijkheid zoeken; meer of minder lopen.

Morgen gaan we, gelukkig, naar een prima plek!

Kan ik kleren wassen, lekker badderen, haar wassen, goed eten en drinken (ik heb doorgegeven dat ik vegetariër ben) en internetten

Ik heb prachtige foto's, maar die verwerk ik morgen in het blog, want internet via T-mobile kost kapitalen.

Ook de leuke verhalen komen morgen wel.

Ik kan het niet opbrengen, vandaag..

Nog 22 loopdagen

 

Een rekensommetje leert ons, dat als het nog 29 dagen tot de terugvlucht is en er nog 22 daadwerkelijke loopdagen resten, er 7 dagen overblijven die nog niet ingevuld zijn...

Niks is minder waar.

Van de 7 dagen zijn wij er twee in Koyasan, dan blijven er nog 5 over.

Een dag is voor Ōsaka, rest 4.....

En deze 4 spelen een belangrijke rol na de Golden week.

-Heb ik al uitgelegd wat de Golden week is?-

Heel Japan is vrij en Shikoku wordt overspoeld met henro san uit alle hoeken en gaten van Japan.

Deze 4 dagen gaan wij gebruiken om na 7 mei eens, out of the box, te treinen, luieren, musea te bezoeken en te navelstaren.

Dat lijkt mij fantastisch!

We zijn heel ascetisch bezig geweest, vanaf 17 maart en we zijn toch ook wel mensen die het heerlijk vinden om te flierefluiten.

Zeventien mei worden we in elk geval verwacht in Sakura-sō in Tokushima, bij onze eerste Minshuku op Shikoku.

En die middag of avond gaan we een pizza eten met David Moreton.

 

Wat hebben we vandaag uitgespookt?

We vertrokken om ca half 8 uit het hotel, na een uitstekend ontbijt buffet.

De avond tevoren ook een buffet. Prima!

Van dit hotel niks dan positieve berichten.

Fantastisch geslapen, ook!

Eerst naar de Lawson, even verderop voor koffie en lunch (onigiri) en we stonden lekker buiten, want het was heerlijk weer!

 

Op de parkeerplaats, een groepje kinderen, (een meisje), van een jaar of 10, in sport-tenue.

Met ouders die 'reden' ging de groep naar het sportveld voor een handbalwedstrijd.

Leuke sfeer, blije kinderen, heerlijk zonnetje, aardige trainer...alles klopte!

 

By the way, onderzoek heeft uitgewezen dat de gezondste mensen op de wereld Japanners zijn en dat 98 % van de schoolkinderen loopt naar school.

Japanners worden ook het oudst op de wereld.

 

Nou moet ik zeggen, dat wanneer je loopt en daardoor langzaam en langdurig met de bevolking in aanraking komt, je ook merkt, dat er geen angst en geen agressie heerst. Niet gewoon, niet in het verkeer, niet tussen kinderen, niet tussen ouders en kinderen....

Er wordt niet geschreeuwd, niet met stemverheffing gepraat, kortom, Ikigai! (Zoek het zelf even op, alsjeblieft, te lang, te ingewikkeld, om uit te leggen.)

 

We liepen op een landelijk paadje en ik zag een bijzondere iris.

Die foto moest gemaakt worden, ook omdat ik een groen insect op een van de bloemen zag.

Op mijn knieën, vooroverbuigend, ontdekten we dat het geen insect was, maar een van de kleine groene kikkers die samen met zijn broeders soms zulke mooie concerten geeft.

Hij bleef gewoon zitten, alsof hij speciaal voor ons aan het poseren was.

 

 De volgende foto heeft Ferry gemaakt, die is erin gestapt. Ik was bang voor nattigheid

 

En dan nog deze uitsnede

 

Degenen die hier op Shikoku hebben gewandeld, weten hoe zeldzaam deze foto is.

Ik ben blij!!!

Vandaag, misschien door het mooie weer, zeven henro ontmoet.

Bij de kikker een jong Japans stel, dat net kwam aanlopen en waarvan het meisje zei, in het Engels, you have to use your sight (!)

Zij sliepen in hetzelfde hotel als wij.

 

Toen een Canadees stel dat vandaag terugging naar Canada en dat vroeg of wij Co kenden en ook zijn achternaam. Gelukkig hebben we een kaartje van Co, dus konden wij ze blijmaken.

Even na die twee, Ferry stond te plassen, passeerde een jonge gaijin geheel in het zwart gekleed.

Een Japanse, die ook kwam uitrusten bij het verpleegtehuis en daarna nog een Japans stelletje.

Drukte op de henro wegen ;)

 

Een kathedraal??

Dit moeten we nog uitzoeken.

Lukt Ferry niet, via Google. Iemand anders wel...misschien?

 

Deze foto illustreert hoe ik de volgende keer de trappen van de tempel op gedragen wens te worden

-foto gemaakt in Zuid India-

 

Ōzu City

Een charmante, kleine, toeristische stad, waar onze Ryokan van vanavond staat.

Een topper! En dan weet ik nog niks van het eten hier bij Tokiwa.