Het leven gaat gewoon door

De kleine binnentuin van de Ryokan.

 

Er is nog het nodige over onze dag van gisteren te zeggen.

De avond daarvoor zaten we met z'n zessen te eten.

Vijf mannen en ik, dus!

Nadat we klaar waren met eten, bleven de vier mannen doorkletsen tot een uur of 10 :) 

Ferry en ik trokken ons terug

Een van de mannen sprak best goed Engels, dus voor ons was het ook prima. Hij liep terug vanaf 88, net als Elly.

De volgende dag, na het ontbijt van 6 uur, vertrokken we vol goede moed.

De route was gemiddeld qua schoonheid.

Stukken langs de weg en stukken door dorpjes en over het platteland.

De eerste 5 km viel vies tegen.

Ik zei: een charmant stadje?

Dat gold alleen voor het centrum. De stad uit was gruwelijk vervelend en lelijk.

Sssstttttt!!

Kobo Daishi slaapt! We kregen daar ook stempels en een kalligrafie.

 

We konden een stuk door een dorpje.

Een man stopte met zijn fiets en hing een heel verhaal op, over Matsumoto.

Wij snapten er niks van, helaas.

Enfin, hij verontschuldigde zich, sprong op zijn fiets en haalde ons tien minuten later weer in, om ons een blaadje te geven met info over het dorp Niiya en zijn held, Reiji Matsumoto.

Er is een schildering in de kleuterschool, ter inspiratie van de jeugd.

 

Er waren mooie bloemetjes vast te leggen:

Pioenrozen 

 En dubbele anemonen!

Door het bos en langs verwaarloosde rijstvelden...je vraagt je af.....

Tot we kwamen bij sportvelden in Uchiku Town

Ik kon het natuurlijk weer niet laten!

En passant kregen we ook nog twee flesjes water osettai. Heel welkom!

Het was ondertussen zo warm geworden, dat ik water in mijn nek goot, om af te koelen.

Kinderen waren een baseball wedstrijd aan het spelen.

Ouders van de twee teams gescheiden, natuurlijk!

Zo knap bedacht!

Uchiko Town is bekend om zijn wijnen.

Kijk eens hoe de wijnranken omhoog gehouden worden.

Niet zoals in Frankrijk, van onderen af, maar van boven!

 

In Uchiko Town is een 100 jaar oud theater.

We hoopten op een rondleiding, tegen betaling, want dat kan, normaliter.

Vandaag dus niet.

Vanmiddag om 3 uur was er een optreden van Taiko spelers en die waren aan het oefenen.

Enfin, we mochten er toch in, gratis, maar alleen in de zaal en no pictures!

Deze foto is van de buitenkant van het theater.

Binnen kreeg ik nog twee stempels

We begonnen eigenlijk min of meer "fed up" aan de laatste 10 km, toen we geroepen werden.

Een lentefeest van buurtgenoten.

Allemaal erg leuk, sushi, geroosterde tofu, koude thee, kletsen met de mannen die al aardig in de olie waren....

Na een half uur gingen wij verder...

Jullie weten waar naar toe

Buiten zag het er nog veelbelovend uit!

Goor, goorder, goorst!

Wij zitten op de goorste plek denkbaar, bij "Ryokan" Sakaeya.

Het huis is 150 jaar oud, is goor en er is geen douche. Wel een smerig kamertje, waar een schone ofuro staat.

Er is geen verwarming..

De smerige lucht van de petroleumkachel beneden, is tot boven in onze kamer te ruiken.

Ofuro????

Voor mij wordt het poedelen, bij de gore wasbak, met mijn eigen washandje.

De benedenverdieping waar het echtpaar woont, daar ligt een laag kattenhaar van 10 katten.

Laat ik nou allergisch zijn voor o.a. kattenhaar!

Bij vrienden geen probleem, want die houden hun huis schoon...

Binnen 10 minuten nadat we binnen waren, begonnen mijn oren en ogen te jeuken.

Ik durf niet te denken aan vlooien....

We hebben vandaag 29 km gelopen in de warmte.

Vertrokken vanmorgen om kwart voor 7, kwamen hier om 4 uur aan en ik kan niet beginnen te vertellen hoe ik mij voel....Huilen heb ik al gedaan. 

Ferry kan het ook niet van tevoren weten en er was geen keus, want de Minshuku waar we hadden willen slapen, is dicht.

Maar de les die hieruit te leren valt, is dat als een Minshuku of Ryokan niet in het boek staat.....niet boeken!!

Andere mogelijkheid zoeken; meer of minder lopen.

Morgen gaan we, gelukkig, naar een prima plek!

Kan ik kleren wassen, lekker badderen, haar wassen, goed eten en drinken (ik heb doorgegeven dat ik vegetariër ben) en internetten

Ik heb prachtige foto's, maar die verwerk ik morgen in het blog, want internet via T-mobile kost kapitalen.

Ook de leuke verhalen komen morgen wel.

Ik kan het niet opbrengen, vandaag..

Nog 22 loopdagen

 

Een rekensommetje leert ons, dat als het nog 29 dagen tot de terugvlucht is en er nog 22 daadwerkelijke loopdagen resten, er 7 dagen overblijven die nog niet ingevuld zijn...

Niks is minder waar.

Van de 7 dagen zijn wij er twee in Koyasan, dan blijven er nog 5 over.

Een dag is voor Ōsaka, rest 4.....

En deze 4 spelen een belangrijke rol na de Golden week.

-Heb ik al uitgelegd wat de Golden week is?-

Heel Japan is vrij en Shikoku wordt overspoeld met henro san uit alle hoeken en gaten van Japan.

Deze 4 dagen gaan wij gebruiken om na 7 mei eens, out of the box, te treinen, luieren, musea te bezoeken en te navelstaren.

Dat lijkt mij fantastisch!

We zijn heel ascetisch bezig geweest, vanaf 17 maart en we zijn toch ook wel mensen die het heerlijk vinden om te flierefluiten.

Zeventien mei worden we in elk geval verwacht in Sakura-sō in Tokushima, bij onze eerste Minshuku op Shikoku.

En die middag of avond gaan we een pizza eten met David Moreton.

 

Wat hebben we vandaag uitgespookt?

We vertrokken om ca half 8 uit het hotel, na een uitstekend ontbijt buffet.

De avond tevoren ook een buffet. Prima!

Van dit hotel niks dan positieve berichten.

Fantastisch geslapen, ook!

Eerst naar de Lawson, even verderop voor koffie en lunch (onigiri) en we stonden lekker buiten, want het was heerlijk weer!

 

Op de parkeerplaats, een groepje kinderen, (een meisje), van een jaar of 10, in sport-tenue.

Met ouders die 'reden' ging de groep naar het sportveld voor een handbalwedstrijd.

Leuke sfeer, blije kinderen, heerlijk zonnetje, aardige trainer...alles klopte!

 

By the way, onderzoek heeft uitgewezen dat de gezondste mensen op de wereld Japanners zijn en dat 98 % van de schoolkinderen loopt naar school.

Japanners worden ook het oudst op de wereld.

 

Nou moet ik zeggen, dat wanneer je loopt en daardoor langzaam en langdurig met de bevolking in aanraking komt, je ook merkt, dat er geen angst en geen agressie heerst. Niet gewoon, niet in het verkeer, niet tussen kinderen, niet tussen ouders en kinderen....

Er wordt niet geschreeuwd, niet met stemverheffing gepraat, kortom, Ikigai! (Zoek het zelf even op, alsjeblieft, te lang, te ingewikkeld, om uit te leggen.)

 

We liepen op een landelijk paadje en ik zag een bijzondere iris.

Die foto moest gemaakt worden, ook omdat ik een groen insect op een van de bloemen zag.

Op mijn knieën, vooroverbuigend, ontdekten we dat het geen insect was, maar een van de kleine groene kikkers die samen met zijn broeders soms zulke mooie concerten geeft.

Hij bleef gewoon zitten, alsof hij speciaal voor ons aan het poseren was.

 

 De volgende foto heeft Ferry gemaakt, die is erin gestapt. Ik was bang voor nattigheid

 

En dan nog deze uitsnede

 

Degenen die hier op Shikoku hebben gewandeld, weten hoe zeldzaam deze foto is.

Ik ben blij!!!

Vandaag, misschien door het mooie weer, zeven henro ontmoet.

Bij de kikker een jong Japans stel, dat net kwam aanlopen en waarvan het meisje zei, in het Engels, you have to use your sight (!)

Zij sliepen in hetzelfde hotel als wij.

 

Toen een Canadees stel dat vandaag terugging naar Canada en dat vroeg of wij Co kenden en ook zijn achternaam. Gelukkig hebben we een kaartje van Co, dus konden wij ze blijmaken.

Even na die twee, Ferry stond te plassen, passeerde een jonge gaijin geheel in het zwart gekleed.

Een Japanse, die ook kwam uitrusten bij het verpleegtehuis en daarna nog een Japans stelletje.

Drukte op de henro wegen ;)

 

Een kathedraal??

Dit moeten we nog uitzoeken.

Lukt Ferry niet, via Google. Iemand anders wel...misschien?

 

Deze foto illustreert hoe ik de volgende keer de trappen van de tempel op gedragen wens te worden

-foto gemaakt in Zuid India-

 

Ōzu City

Een charmante, kleine, toeristische stad, waar onze Ryokan van vanavond staat.

Een topper! En dan weet ik nog niks van het eten hier bij Tokiwa.

Over precies 30 dagen....

 

Het is vandaag 21 april en op 21 mei vliegen we naar huis.

In de tussentijd gaan we nog 500 km lopen en 44 tempels zien.

Dat even voor de statistieken 😇

 

We hadden een makkie vandaag.

Tien kilometer maar en we zijn nu, vanaf 11 uur vanmorgen, in hotel Uwa Park.

 

Een ruime tatami-kamer, extra futon, een apart wifi apparaatje en we hebben diner en ontbijt geboekt.

Morgen een wandeling van 20 km, ook niet spectaculair, maar genoeg voor ons oudjes ;)

 

Na lange tijd alleen maar Lawsons gezien te hebben onderweg, nu eindelijk weer eens een 7-Eleven.

 

Eergisteren had ik een pul bier van 500 ml + een okonomiyaki en met dat volle gevoel ben ik even klaar!

 

Gisteren heeft Ferry alleen een biertje gedronken met wat knabbels en ik niks, dus kochten we vandaag, bij de 7/11, een flesje koude sake voor 5 uur, borreltijd.

Werd Ferry bij de kassa om zijn id gevraagd 😳😂

 

Ferry kan zo interieurverzorger worden op Shikoku.

Gisteren bij de Minshuku, was het een beetje vies. Waarschijnlijk heeft ze een hekel aan het huishouden en ook aan koken trouwens.

Ze heeft eten gehaald en zelf had ze pasta bolognese bijgedragen aan het geheel.

 

Ferry heeft de spullen in onze tatamikamer vochtig afgenomen en de wasbak, met koud en warm stromend water, met een schuursponsje en zeep schoongeboend.

 

Tempel 43; Meisekiji

Geen onaardig mens hoor! Helemaal niet!

In het boek, waar alleen Japanners iets in geschreven hadden, heb ik een hartje en een tulp getekend en onze namen vermeld.  

 

Toen we vanmorgen het pand verlieten kwamen we onderweg van die groepjes schoolkinderen tegen, met

een gele helm en een gele paraplu.

Uit alle windrichtingen kwamen ze, met een iets ouder kind als groepsbegeleider.

Allemaal zoet groeten natuurlijk..eentje riep ipv ohayo gozaimasu, uitdagend; good morning!

 

Dan bij ons in de buurt; bijna alle kinderen worden met de auto naar school gebracht!

Ook als ze twee straten verder wonen. Schandalig eigenlijk....

 

Vandaag een berlinerbol gegeten, niet gevuld met jam, maar met dunne zoete bonenpasta. Onwaarschijnlijk lekker.

Het gebak is trouwens verrukkelijk in deze stad.

In Seiyo City geen overdaad aan kappers, maar aan banketbakkers. De ene nog beter dan de andere.

We hadden ook een soort walnoten brood en ook nog een cakeje. Super!

 

Meisekiji tempel 43

Bumble Bee

 

Daar gaan we dan!

Aan het begin van de wandeling vandaag, kwamen we twee keer een henro uit Nihon tegen.

De eerste was een donkerbruinverbrande oudere man, die nogal langzaam liep en die we bij Ryūkōji, tempel 41, al kwijtraakten.

De andere liep kwiek en zag er jonger uit.

Na Butsumokuji, tempel 42, waren we hem even kwijt, maar we kwamen elkaar bij het punt van "de moeilijke route" weer tegen.

Hij waarschuwde ons, nadat we de trap op waren gegaan, dat de route afgesloten was.

Enfin, we raakten aan de praat, want hij sprak heel goed Engels.

Nadat hij hoorde, dat we uit Oranda kwamen, wilde hij weten, over Suriname...

Ferry en ik waren verrast! Een Japanner die Suriname kent en ook weet dat het in Zuid Amerika ligt?!

 

Tempel 41

Wat blijkt? Hij heeft 2 jaar in Suriname gewoond, omdat hij werkte, wij denken leidinggevend, voor de Japanse maatschappij die de Surinaamse territoriale wateren leegvist op de beste garnalen, "Guyana pink", ter wereld!

 

Tempel 41

Hoe komt het nou, dat het volledig legaal is?

Omdat aan het begin van de 60er jaren, Jopie Pengel, toen minister president van Suriname, de garnalenvisserij verkwanseld heeft aan de Japanners....

Zij hadden het alleenrecht op het vissen.

Niks Surinaamse trawlers die ook mochten vissen....

Er zal heel veel van dat geld in de zakken van Jopie en z'n NPS ministers verdwenen zijn!

 

Tempel 42

En wij, die in Suriname woonden, konden alleen maar onze eigen garnalen, voor heel veel geld kopen bij de Japanse maatschappij, "Bumble Bee".

 

Hier kwamen we vandaan

Ik vraag mij serieus af hoeveel garnalen er nu nog over zijn...

Denk eens aan het kleine percentage Surinamers dat zich deze garnalen kon veroorloven....

 

Jonge, frisse varens

Eigenlijk word ik helemaal opnieuw verontwaardigd over de misstanden toen, maar op dit moment wordt Suriname opnieuw verkwanseld door die........nu president is. Nu gaat het over goud in de bodem van Suriname en het oerwoud en de rivieren die vergiftigd worden door het gif dat gebruikt wordt bij de goudwinning.....

En dit alles door Kubo, die hier samen met Ferry op de foto staat. Hij is wel kwiek, maar wel al 74.

 

Vandaag was een grijze dag en het kwik bleef steken bij 15 graden.

We hebben heerlijk gewandeld. Toch nog maar 18 km.

Veel korter dan gedacht, ook gemakkelijker, maar wel mooier dan verwacht.

We hebben wel de Hanaga-Tōge pas bedwongen!

500 meter!

 

Het water zoekt zijn weg naar beneden

We zitten in een viezige Minshuku.

Dikke lagen stof. Ik mag hopen, dat het beddengoed een beetje fris is.

Vervelend dat je voor viezigheid ook betalen moet.

Ga maar nooit slapen bij Minshuku Hyōdō.

 

Lampions gemaakt van blikjes

Vanmorgen nadat we vertrokken waren uit het hotel, kwamen we een straat verder Elly en Jaap tegen.

Volgens mij hadden ze koffie gescoord. :)

We werden gefotografeerd en uitgezwaaid.

 

Bijzonder plantje, groeit en bloeit op beton en asfalt

Gisteren, lukte het niet om samen te eten, maar we zijn  

iets gaan drinken in een karaoke bar.

Gelukkig, geen muziek. Wel gezelligheid, tot een uur of 10, half 11.

Lang geleden, dat wij zo laat gingen slapen. ;)

 

Sunset at Iwajima

Morgen, een bijzonder korte route.

Zeg maar, een verkapte rustdag.

 

Putdeksel 

Uwajima, stieren die elkaar uit de ring duwen..