Weg B van 38 naar 39; 53.3 km...

We lopen op weg naar B.

Op ongeveer de helft van de afstand ligt Minshuku Kuro-Usagi

 

 

Onze gastheer van Ōki Marine zei dat de meeste Japanse henro deze weg namen.

Dat was voor ons de reden om terug te gaan vanaf tempel 38.

 

Het is een prachtig pad. Toch weer asfalt, maar er rijdt niks. We volgen de loop van de rivier. Schitterend!

Hier en daar een huis, met aan de weg een uitsparing voor de auto, of een garage.

 We kwamen twee schattige oudjes tegen.

Die zochten naar jonge scheuten. Volgens mij van de varens

 Het is zaterdag vandaag en particulier was er langs de rivier bouw bedrijvigheid. Groot huis zal daar gebouwd worden.

 

Voelt heerlijk hier. Geen Lawson voor road food (Gelukkig kregen we wat Onigiri mee)

Sanitaire stops in de buitenlucht.

 

Gisteren, Co dus.

Hij had slecht nieuws over Bruno, de Fransman.

Die is naar huis met een acute hernia. Wordt geopereerd!

 

Aan tafel gisteravond, ook een Japanner die de henro voor de 8ste keer loopt.

Wij vroegen welke kleur osame fuda hij had.

Dat leverde een schaterlach op.

Hij stopt geen nameslips in de bak, maar linnenachtige vellen, met daarop de Hannya Shingyo. (De hart soetra)

Van de waarom uitleg heb ik niks meegekregen.

 

Daarnet een mooie stroomversnelling.

Ondertussen zijn we zegge en schrijve 4 rijdende auto's tegengekomen, over een afstand van 16 km.

Lijkt Frankrijk wel...

Toen we de Camino liepen van Amsterdam naar Santiago, kwamen we ook echt niemand tegen.

Op stukken waar we twee pelgrims tegenkwamen, zeiden we altijd voor de grap: "druk op de Camino"

 

Nu zitten we in een rusthut, die iemand bij zijn huis heeft gemaakt.

Een heleboel lekkere dingen liggen er en ook bananen en buntan.

 Nergens een bakje om wat geld achter te laten.

We doneren bij de tempel iets voor deze meneer.

Het is toch geweldig dat de mensen dit voor de pelgrim doen?

 

Wat we onderweg tegenkwamen - hoe gek wil je het hebben - was een weegschaal.

 

Zijn er allebei op gaan staan, met rugzak.

Ferry woog 85 en ik 82.

Er staat op ons adres ook een weegschaal.

Ferry heeft al gewogen, ik nog niet. Niet gezien in de badkamer.

Interessant, wanneer beide weegschalen het gewicht goed aangeven.....

 

 

Ons adresje is geweldig!

Een vriend van Ōki Marine.

Hij verkoopt z'n sake wel duur, 200 ml voor 2000 yen

Dat wordt bier drinken, vandaag...

 

Het is hier heerlijk rustig en huiselijk.

Schoon, schoon, schoon!

Mooie grote kamer, 9 tatami's.

Niet in huis, by the way, bij de mensen.

Ze hebben twee huizen met elk twee tatamikamers, 1 badkamer met ofuro, een wc en een wasmachine.

De was hangt buiten in de zon en de wind ❤❤❤

En dan is er nog een ruimte met een keuken en een eetgedeelte.

Daar is de WiFi het best.

Morgen naar business hotel Akizawa, ca 5 km voorbij Enkoji (tempel 39)

Totaal 57, vandaag de 27ste loopdag...

Vandaag was een zogenaamde rustdag.

Natuurlijk hebben we gewandeld, maar gewoon in Ashizuri en langs het strand, later bij Ōki Marine.

We hebben foto's gemaakt en onze uiterste best gedaan, om naar de Okunoin ruïnes te kunnen gaan.

We waren echter niet bereid om 2.5uur heen en 2.5 uur terug te lopen, dus hebben we busmogelijkheden gezocht.....not!

Taxi mogelijkheden....te duur....not!

Liften.....lukte niet.....not!

Dus was het "kill your darling" and forget about it.

 

 

Naar het strand 

Wel hebben we in het postkantoor een mooie kaart voor Aysis gekocht en zodra ik het adres heb, gaat ie op de bus. Postzegels zijn er al op.

Onze kleindochter, 23 alweer. Waar blijft de tijd.

 

Een sobere lunch 

Om 9.48 uur hebben we de bus naar Ōki marine genomen.

Een strandwandeling, dat leek ons wel wat.

 

 

Er werd naar schelpjes gezocht voor de soep

 

Toen we naar het strand liepen, kwamen we de monniken weer tegen.

Hij vertelde dat ze weinig geld hadden en omdat we het over de hulp van Kobo Daishi hadden, vertelde hij, dat wanneer ze geld voor voedsel nodig hadden, het vanzelf naar ze toekwam.....

Om 12 uur namen we afscheid en wij zaten aan de lunch, toen ze passeerden.

Er werd niet gezwaaid. Ik voelde mij schuldig.

Hadden wij hen moeten uitnodigen?

Hier moet ik over mediteren.....

We hebben onze wandeling na de lunch gemaakt en toen we terugliepen, herkende Ferry Janet.

Zij haalde net haar zwempak tevoorschijn. Zij is onderweg naar Ashizuri.

"Raad eens wie er slaapt bij jullie in de M?"

Blijkt Co te zijn.

Bruinverbrand en in high spirit.

Leuk om hem weer te zien.

Links onze Minshuku

Nu zitten we op de kamer, het is 3 uur.

De rest van de dag zal er niet veel bijzonders gebeuren.

Kort blog en weinig foto's.

Morgen gaan we weer op avontuur!

De zon gaat schijnen, voor jou en mij...

Het is nog gisteravond, maar aangezien er toch geen WiFi is, begin ik maar, off line, vast met het blog van morgen..

De Shimanto river

De enige rivier in Japan, waar geen dammen in zijn.

Een open, schone rivier, een genot om langs te lopen en zeker met dit weer

 

De zon laat zich weer zien en warmt de boel direct op tot 20 graden...reden om vroeg te beginnen.

We ontbijten om 6.30 uur.

 

Vanavond heerlijk gegeten. Een beetje dwars tegen het geijkte Japanse.

Fruit! Appel en buntan, heerlijk, een groene salade met tomaat en komkommer.

Gefrituurde steurgarnaaltjes, zodat je ze in hun geheel kunt eten; heerlijk knapperig, sugarsnaps, maguro (tonijn) sashimi en gestoofd rundvlees op kortgebakken spitskool.

Rijst natuurlijk en een soort haaienvinnensoep.

Erg lekker, erg verrassend.

Ze is heel gezellig, onze gastvrouw. Vol praatjes.

Ze zei, dat als we rond zijn, ik goed Japans zou spreken. Haaaaa! Lief hoor, maar niet waar.

Voor wie nog nooit in Japan geweest is; hier heerst de slippercultuur;

Bij de deur, schoenen uit, binnenslippers aan. Naar de wc? Binnenslippers uit, wc slippers aan.

Ben je binnen en wil je naar buiten, zonder schoenen?

Buitenslippers aan.

Je kunt geen grotere stuip veroorzaken, dan met je schoenen naar binnen proberen te gaan, of met de wc slippers door het huis lopen.

Op de tatami is het streng verboden met slippers te lopen.

Sommige Minshuku of Ryokan zijn een beetje viezig en sommige zijn helderder dan het huis van de beste poetsmadam in Nederland.

Je kunt pech of geluk hebben.

Ik heb een wens:

WiFi voor elke Minshuku en Ryokan. :)))))))

De grootte van de kamer wordt bepaald door het aantal tatami. (Matten) meestal zes,

In de shukubo hadden we een kamer met 16 tatami!!

 

Ik denk dat er wat uit te leggen valt over een gebezigde uitdrukking in het vorige blog:

Waarom ik"schijtziek" werd van de tempels in Thailand, heeft alles te maken met de commercialisering van de tempels..

Rijen toeristen die langslopen om een foto te maken.

Geen Thai die daar zijn geloof beleidt.

Geen religieuze sfeer, kortom in mijn beleving, een poppenkast

 

Hoe anders in India en Nepal!

En nu op Shikoku..

Niemand hoeft het met mij eens te zijn, het is een puur persoonlijke beleving en die uit ik.

 

We zitten bij de Lawson, aan de zijkant, op een bankje.

Hebben net geluncht.

Aan de overkant is een postkantoor en er gaat voor de tweede keer, een doosje met spulletjes naar Sakura-sō .

Onze rugzak wordt steeds lichter :)

 

Intussen zijn we gearriveerd bij Ōki Marine

We slapen zowat op het strand! Heerlijk de branding tijdens de nachtrust!

Ferry is in zee geweest. Lekker vond hij het, fris, maar niet koud.

 

Onderweg kwamen we Christina en Darren uit Australië tegen.

Zij liepen terug, voor de 39. Dat heeft Ferry getriggerd.

Hij is nu druk aan het berekenen, hoe we het beste naar de 39 en de 40 kunnen lopen.

Volgens mij is hij eruit :)

 

Weer naar Ōki Marine..

Ferry heeft bedacht, naar aanleiding van een gesprek met Christina en Darren, dat wij morgen weer slapen in Ōki Marine.

Omdat het dezelfde weg is, die we al gelopen hebben, naar Ashizuri Misaki, gaan we met de bus en hebben we morgen een min of meer 'vrije dag'.

We kunnen dan misschien, morgen, naar de ruïnes van de okunoin!

 

Vanmorgen, voor we weggingen, een wonderschone blik op de zee, met strijklicht, zomaar uit ons slaapkamerraam bij Ōki Marine.

Bij zee waren de vissers druk met het boeten van hun netten

Iets verder lag het vissershaventje.

 

Ferry kijkt bedenkelijk naar zijn witte onderdanen...

Je komt wat tegen onderweg...

Ben blij dat we niet hier slapen 

We hebben een kamer in de Youth Hostel in Ashizuri en weer zo'n fantastisch uitzicht.

Blik op een tempel, pal naast de hostel.

Zulke aardige mensen hier! 

Een ouder echtpaar (waarschijnlijk van onze leeftijd) ;)

Vandaag een aparte wandeling.

Stukken met enkel asfalt en stukken waarbij er gezocht moest worden naar het pad...

We werden met pijlen geleid naar deze brug, maar eenmaal over de brug, was er geen pad.

Ik wilde ogenblikkelijk terug, maar Ferry "zag" een pad en een van Kükais helpers hier op aarde, riep dat we door moesten lopen.

Enfin, achter een hoop troep was een soort van paadje, dat allengs een fatsoenlijk pad werd.

 

 

We kwamen de monniken, Italiaans echtpaar, weer tegen.

Zij hebben geslapen in een zenkonyade.

De namen ben ik al weer vergeten, maar ik weet wel dat zij horen bij een tempel in Kyushu; Daikokuji.

Zij woont en werkt in Milaan, maar is in de tempel, om de drie maanden. Hij woont in Japan, in de tempel en is af en toe in Italië voor lezingen.

Hij heeft volgers en die komen ook af en toe naar Japan, naar de tempel.

Toen we bij de 38 waren, waren zij er ook en terwijl ze met de soetra bezig waren, kwam er nog een echtpaar in dezelfde zwartgazen kleding.

Degenen die later kwamen, verkneukelden zich over de Italianen, dat zij niet door hadden, dat zij er waren.

Ik heb genoten van de soetra en het gezang, later. 

En de Italiaanse monnik was zo verrast; hij zei tegen mij: they are our friends, we didn't know!

Zo lief Sugoi!!

Ik heb nou al zolang geprobeerd, om een videootje hier te downloaden, maar het lukt mij gewoon niet!

Dan doe ik het maar apart.

Nog een paar van de mooie 38

 

 

  

De kust

Rommelige dag!

 

Vanmorgen hadden we ontbijt om 7 uur en het was geen genoegen om naar buiten te gaan, dus zijn we blijven hangen tot een uur of 8.

De weersvoorspelling was redelijk gunstig voor de middag, maar op dat moment?! Hm!!!

Enfin, we hebben ons staande gehouden en vooruitlopend op een Minshuku, waarschijnlijk zonder WiFi, zijn we een zaak van docomo binnengelopen en zitten nu te internetten.

Niet veel foto's vandaag.

Wel een foto van gisteren toen ik op de trein stapte en Ferry nog even doorstapte...

De treinen in Shikoku zijn een verhaal apart.

Ik geniet van de aanblik van zo'n rijdende wagon, naast ons pad.

Nu pas begrijp ik de passie van sommige volwassenen voor de marklintreinen en het bouwen van bergen, tunnels en dergelijke.

 

We liepen naar de Ōsaka tunnel en zagen dit huis aan de weg.

Zo mooi!

Tot we dichterbij waren. Geen hout, maar metaal...een illusie minder

 

Onderweg vandaag, een bos(je) waar we doorheen liepen.

Dichtbij zee en toch redelijk gezond

Ik heb het donkerbruine vermoeden, dat er slaapgelegenheden zijn, ook hotels, die alleen Japanners als gasten willen.

Ik kan mij nl niet voorstellen dat alles zo snel vol is.

We komen nauwelijks henro san tegen....

 

Onze maaltijd gisteravond, met een flink glas koude sake erbij.

Veel te veel!!

Deze kokkin was ook wel erg dik.

Zie je niet gauw bij Japanners, in elk geval niet op Shikoku.

 

Bij de tunnel, een waarschuwing voor hoge golven...

Er is hoop en vrede mogelijk voor Japanse rokers..

Ik wou dat ze ermee ophielden, te roken in restaurants!!

Dat zou al heel wat vrede bij mij brengen

Lieve Richard,

De tempels vervelen nooit! Elke tempel heeft zijn eigen karakter. Introvert, ingetogen, uitbundig, kleurrijk, sereen, liefelijk...

Het enige land waar ik op een gegeven moment "moe" van de tempels werd, was Thailand.

Dagdag allen en mata a to de ( tot later)