woensdag 12 april 2017

Weer naar Ōki Marine..

Ferry heeft bedacht, naar aanleiding van een gesprek met Christina en Darren, dat wij morgen weer slapen in Ōki Marine.
Omdat het dezelfde weg is, die we al gelopen hebben, naar Ashizuri Misaki, gaan we met de bus en hebben we morgen een min of meer 'vrije dag'.
We kunnen dan misschien, morgen, naar de ruïnes van de okunoin!

 
Vanmorgen, voor we weggingen, een wonderschone blik op de zee, met strijklicht, zomaar uit ons slaapkamerraam bij Ōki Marine.

Bij zee waren de vissers druk met het boeten van hun netten

Iets verder lag het vissershaventje.

 
Ferry kijkt bedenkelijk naar zijn witte onderdanen...

Je komt wat tegen onderweg...
Ben blij dat we niet hier slapen 

We hebben een kamer in de Youth Hostel in Ashizuri en weer zo'n fantastisch uitzicht.
Blik op een tempel, pal naast de hostel.
Zulke aardige mensen hier! 
Een ouder echtpaar (waarschijnlijk van onze leeftijd) ;)

Vandaag een aparte wandeling.
Stukken met enkel asfalt en stukken waarbij er gezocht moest worden naar het pad...

We werden met pijlen geleid naar deze brug, maar eenmaal over de brug, was er geen pad.
Ik wilde ogenblikkelijk terug, maar Ferry "zag" een pad en een van Kükais helpers hier op aarde, riep dat we door moesten lopen.
Enfin, achter een hoop troep was een soort van paadje, dat allengs een fatsoenlijk pad werd.

 
 
We kwamen de monniken, Italiaans echtpaar, weer tegen.
Zij hebben geslapen in een zenkonyade.
De namen ben ik al weer vergeten, maar ik weet wel dat zij horen bij een tempel in Kyushu; Daikokuji.
Zij woont en werkt in Milaan, maar is in de tempel, om de drie maanden. Hij woont in Japan, in de tempel en is af en toe in Italië voor lezingen.
Hij heeft volgers en die komen ook af en toe naar Japan, naar de tempel.

Toen we bij de 38 waren, waren zij er ook en terwijl ze met de soetra bezig waren, kwam er nog een echtpaar in dezelfde zwartgazen kleding.
Degenen die later kwamen, verkneukelden zich over de Italianen, dat zij niet door hadden, dat zij er waren.

Ik heb genoten van de soetra en het gezang, later. 
En de Italiaanse monnik was zo verrast; hij zei tegen mij: they are our friends, we didn't know!
Zo lief Sugoi!!

Ik heb nou al zolang geprobeerd, om een videootje hier te downloaden, maar het lukt mij gewoon niet!
Dan doe ik het maar apart.
Nog een paar van de mooie 38

 
 

  

De kust

Rommelige dag!
 
Vanmorgen hadden we ontbijt om 7 uur en het was geen genoegen om naar buiten te gaan, dus zijn we blijven hangen tot een uur of 8.
De weersvoorspelling was redelijk gunstig voor de middag, maar op dat moment?! Hm!!!

Enfin, we hebben ons staande gehouden en vooruitlopend op een Minshuku, waarschijnlijk zonder WiFi, zijn we een zaak van docomo binnengelopen en zitten nu te internetten.

Niet veel foto's vandaag.
Wel een foto van gisteren toen ik op de trein stapte en Ferry nog even doorstapte...
De treinen in Shikoku zijn een verhaal apart.
Ik geniet van de aanblik van zo'n rijdende wagon, naast ons pad.
Nu pas begrijp ik de passie van sommige volwassenen voor de marklintreinen en het bouwen van bergen, tunnels en dergelijke.

 
We liepen naar de Ōsaka tunnel en zagen dit huis aan de weg.
Zo mooi!
Tot we dichterbij waren. Geen hout, maar metaal...een illusie minder

 
Onderweg vandaag, een bos(je) waar we doorheen liepen.
Dichtbij zee en toch redelijk gezond


Ik heb het donkerbruine vermoeden, dat er slaapgelegenheden zijn, ook hotels, die alleen Japanners als gasten willen.
Ik kan mij nl niet voorstellen dat alles zo snel vol is.
We komen nauwelijks henro san tegen....

 
Onze maaltijd gisteravond, met een flink glas koude sake erbij.
Veel te veel!!
Deze kokkin was ook wel erg dik.
Zie je niet gauw bij Japanners, in elk geval niet op Shikoku.

 
Bij de tunnel, een waarschuwing voor hoge golven...

Er is hoop en vrede mogelijk voor Japanse rokers..
Ik wou dat ze ermee ophielden, te roken in restaurants!!
Dat zou al heel wat vrede bij mij brengen

Lieve Richard,
De tempels vervelen nooit! Elke tempel heeft zijn eigen karakter. Introvert, ingetogen, uitbundig, kleurrijk, sereen, liefelijk...
Het enige land waar ik op een gegeven moment "moe" van de tempels werd, was Thailand.

Dagdag allen en mata a to de ( tot later)

maandag 10 april 2017

Vijfhonderd km afgelegd

 
Het is half 11 in de morgen en we zijn de onsen kobushi-no-sato ingedoken, niet om er gebruik van te maken, maar om een beetje op te drogen.
Het regent nl vandaag weer. Hoogstwaarschijnlijk de hele dag.
Gelukkig hebben ze WiFi.

Eindelijk eentje gevonden, die mijn goedkeuring kon wegdragen

 
Intussen is het 12.30 uur geworden.
We zitten in een piepklein tentje langs de weg en hebben net allebei een portie lekkere takoyaki gegeten.
Wat is takoyaki?
Dat is een soort poffertje, gevuld met inktvis. Erg lekker.

Onderweg heeft Ferry geposeerd

 Het bleef maar nat. Eigenlijk een mooie wandeling met af en toe uitstapjes naar de 56(?)

 
Na 20 km en een sanitaire stop bij Lawson's, hield ik het voor gezien en ben op de trein gestapt naar Arigawa.
Ferry liep de drie haltes van de trein nog naar de Minshuku Takahama.
Ik ben er al, superlieve vrouw, maar weer geen WiFi. 😡😫
 
Vanmorgen bij de dienst in de hondō aanwezig geweest.
Jammer toch, dat ik het niet echt kan volgen.
Na de ceremonie hield de monnik nog een preek, waarvan ik alleen maar begreep dat hij het over Amerika, Europa en Colombia had....

 
Het plafond van de hoofdtempel, de hondō, is heel bijzonder.

 
Daarna het ontbijt

 
En om 8 uur vertrokken wij

zaterdag 8 april 2017

Nanakopas

 
Het is nu 10.40 uur we hebben nog 10 km voor de boeg, naar Iwamotoji, tempel 37.

 
Gisteravond in Minshuku Awa waren wij de enige gaijin. De vier andere gasten waren Japanners.
Een stel auto henro, een man, ook 71, die 44 km achter de kiezen had en Yoko uit Ōsaka, die uitstekend Engels sprak en 30 km had gelopen.
Ze liep maar drie dagen en kwam in de Golden week terug om nog 6 dagen te lopen.

 
Wat is de Golden week?
Dat is een week, deze keer beginnende op 29 april, waarin heel Japan vakantie heeft.
Postkantoren, banken....alles dicht.
Dat wordt een zootje geld opnemen, om onze onderkomens te kunnen betalen.

 
Dat we begeleid worden, bij het wandelen, door kikkerconcerten en prachtig vogelgezang, dat moge duidelijk zijn; maar dat er een vogel de hele tijd, fuck, fuck, fuck roept, had ik nog niet vermeld.
Hij spreekt voor mij, wanneer we weer eens steil moeten klimmen, of dalen.
Vandaag hoorden wij er eentje ficke, ficke, ficke roepen...
De vogels spreken hun talen

 
Vanmorgen toen we begonnen, hadden we de keuze uit het bovenpad, het onderpad en de 56, een asfaltweg, compleet met tunnels
We hebben voor de 56 gekozen, omdat het zondag is en het superstil is op de weg


Onderweg kwamen we Hideki Katagiri tegen
Een chirurg in een plaatsje in de buurt van Tokyo

 
Later zaten we met Hideki in de tuin van  Ishizaka en Kyoko.
Ontzettend aardige mensen die bij hun huis een soort shelter hebben voor de vermoeide Henro San.
Thee met een koekje gekregen en hij heeft een reservering voor ons in orde gemaakt.

 
Nu zijn we in de shukubo van 37.

Morgen verder  

Geboortedag van Boeddha (Thx Elly)


 
7.40 uur
We zitten in de trein naar Tosa shinji.
Vandaag lopen we naar Tosa Kure, via Awa.
Het is nog steeds heel lastig om te begrijpen welke trein we moeten hebben, mochten we er een willen pakken.

 
Maar Japanners zijn altijd(!)bereid te helpen, ook als het betekent dat ze alles uit hun handen moeten laten vallen, om met je mee te lopen.
Kom daar maar eens om in Nederland...

 
Voor vertrek een ontbijtje gehaald bij de tweelingzaak uit Tosa City, Iwago.

 
Turtle broodjes :)))

Vandaag gaan we naar het punt waar Ferry geëindigd is gistermiddag. Ik snoep er 5 of 6 km af. haa!

 
Volgens het boekje is het vandaag stijgen en dalen, maar geen excessen.
Vanuit de trein kunnen we constateren dat het gestaag miezert.

 
Aan het begin van de route

Het is 10.30 uur
Onze rugzakken zijn in de Minshuku waar we slapen, in Awa.

 
Gezicht op Awa, vanaf de weg.

Het is 10.40 uur, we zitten in een rusthut te ....rusten.

Ongeveer een km terug stond Hitoshi langs de weg en wenkte ons.
Hij had een zak vol osettai voor ons!
De schat!

 
Osettai is zo'n geweldig verschijnsel hier op Shikoku.
De mensen geven de Henro San, wat ze willen geven...
Heel veel, dus!
Ondertussen hebben we al heel veel mogen ontvangen.
Het gevoel bij zo'n cadeautje, is bijna onbeschrijfelijk.
Ergens tussen blij, bevoorrecht en dankbaar.
Vind dat het maar ingevoerd moet worden op de Camino. :)))

 
Het lopen gaat goed, zeker  zonder onze rugzakken.
In Tosa Kure, gaan we o.a. naar een Sake Brewery.
Er is genoeg te doen daar, voordat we de trein terug nemen naar Awa.

Nog wat verder, kwamen we bij deze gratis slaaphut.
Gelukkig maar, want het begon serieus te regenen..
Niet dat we hier blijven slapen....maar we zijn wel even onderdak 
 
........The Prince of Susaki is een tophotel. Sudomari, natuurlijk, voor een prijs van 6250 yen p.p..........
Sudomari betekent: alleen logies

Ik wil nog een woordje van dank uitspreken aan mijn Lowa schoenen. Heerlijke pantoffeltjes, gewoon! 

 
En de regen duurde voort...

Na een vriendelijk vraag aan Kobo Daïshi, hield het op met hard regenen en konden we onze weg vervolgen

 
 We zijn in Tosa Kure. Hebben heerlijke sushi's gegeten als lunch, wederom met een (Fuji) appelsapje.

 
 
Daarna zijn we naar de sake brewery geweest en hebben geproefd....lekker!!

 
 
Nu is het wachten op de trein terug naar Awa.

 
We zijn op het station van Awa, het mooiste treinstation ter wereld ;)